మిమ్మల్ని మీరు వదులుకునేలా ఎందుకు పెంచారు.

మీ చిన్నప్పటి రోజులను గుర్తు చేసుకోండి…

“నీకేం కావాలి?”, “నువ్వేమనుకుంటున్నావు?”, “నీకు ఎలా అనిపిస్తోంది?”, “నువ్వు దేన్ని నమ్ముతావు?” లేదా “నువ్వేం చేయాలనుకుంటున్నావు?” అని మీ తల్లిదండ్రులు నిజంగా మిమ్మల్ని ఎంత తరచుగా అడిగారు?

చాలామందికి, బహుశా అంత తరచుగా కాదు.

ఎందుకంటే చాలామంది పెరిగే విధానం పూర్తిగా వేరే ప్రశ్న చుట్టూ తిరుగుతుంది. “నీకేం కావాలి?” కాదు, “నీ తల్లిదండ్రులు నీనుంచి ఏం కోరుకుంటున్నారు?” “నువ్వేం చేయాలని వాళ్లు కోరుకుంటున్నారు?” “నువ్వెలా ప్రవర్తించాలి?” “వాళ్లకు బాధ కలగకుండా నువ్వేం చెప్పాలి?” “తిట్లు పడకుండా ఏం చేయాలి?” “అమ్మానాన్నలను సంతోషంగా ఎలా ఉంచాలి?”

పిల్లలకు పెంపకం అవసరమే. హద్దులు అవసరం. క్రమశిక్షణ అవసరం. కొన్ని విషయాలకు కుదరదని చెప్పాలి. ఎప్పుడు ఏది కావాలంటే అది చేయనివ్వాలని నేను అనడం లేదు. పిల్లలు కోరుకున్నదంతా ఎప్పుడూ దొరకదని నేర్పడానికి, వాళ్లు కోరుకునేది అసలు లెక్కలోకే రాదని నేర్పడానికి మధ్య చాలా పెద్ద తేడా ఉందని చెబుతున్నాను.

చాలామంది రెండో పాఠమే నేర్చుకుంటూ పెరిగారని నాకు అనిపిస్తుంది.

బాల్యంలో అతి చిన్న, సాధారణ విషయాల్లో కూడా ఇది కనిపిస్తుంది. బడి నుంచి వచ్చిన పిల్లవాణ్ని, “ఈరాత్రి ఏం తినాలనుకుంటున్నావు?” అని అడగరు. “నువ్వు తినేది ఇదే” అంటారు. పిల్లవాడు “నాకది ఇష్టం లేదు” అంటే అదో సమస్య అవుతుంది. “ఇష్టమైనా లేకపోయినా తినాల్సిందే.” “పూర్తి చేసేవరకు బల్ల దగ్గర నుంచి లేవకూడదు.” “తినకపోతే నీకు తీపి పదార్థం లేదు.”

పిల్లలు మాట మార్చినప్పుడల్లా ప్రతిరాత్రి తల్లిదండ్రులు ఐదు రకాల భోజనాలు వండలేరని తెలుసు. నేను అనేది అది కాదు. వీటన్నిటి వెనుక మనం కొన్నిసార్లు పిల్లలకు అందించే సందేశం గురించే నా మాట.

పిల్లవాడు కేవలం తన ఇష్టాన్ని వ్యక్తం చేశాడు. “నాకిది ఇష్టం లేదు.” కానీ “నువ్వు కోరుకునేది ముఖ్యం, అది నీకు ఎప్పుడూ దొరకకపోయినా సరే” అని నేర్పే బదులు, “నీ ఇష్టానికి విలువ లేదు” అని నేర్పుతున్నాం కావచ్చు.

ఆ పాఠం తిండి కంటే చాలా లోతుకు వెళ్తుంది.

అది ఇలా మారుతుంది: “నాకిది ఇష్టం లేకపోయినా ఫర్వాలేదు. నేనిది చేయాలనుకోకపోయినా ఫర్వాలేదు. నేను వేరేలా ఆలోచించినా, వేరేలా అనుభూతి చెందినా ఫర్వాలేదు. అమ్మానాన్నలు కోరినట్టు చేయడమే ముఖ్యం.”

అభిప్రాయాలు, భావాల విషయంలోనూ మనం సరిగ్గా ఇదే చేస్తాము.

చిన్నప్పుడు తల్లిదండ్రులతో వాదనలో, అది ముగిసిపోతే చాలని వాళ్లు వినాలనుకున్నది చెప్పినవాళ్లు మనలో ఎంతమంది?

నిజంగా మీరేమనుకుంటున్నారో మీకు తెలుసు. నిజంగా ఎలా అనిపిస్తోందో మీకు తెలుసు. కానీ వాళ్లు అది వినాలనుకోవడం లేదని కూడా తెలుసు. వాళ్లను సంతోషపెట్టే సమాధానమే వాళ్లకు కావాలి.

మీ నిజమైన ఆలోచనను చెబుతూనే ఉంటే, వెంటనే మీరు “ఎదురు మాట్లాడుతున్నారు”, “మొరటుగా ఉన్నారు”, “తిరుగుబాటు చేస్తున్నారు” లేదా “అగౌరవపరుస్తున్నారు” అంటారు.

చివరికి ఒకటి నేర్చుకున్నారు. అబద్ధం చెప్పడం సులభం. వాళ్లు వినాలనుకున్నది చెప్పడం సులభం. ఒప్పుకున్నట్టు నటించడం సులభం. నిజం చెప్పడం వల్ల వచ్చే గొడవను ఎదుర్కోవడం కంటే, మీ నిజమైన ఆలోచనల్ని, భావాల్ని వదులుకోవడం సులభం.

నిజాయితీగా మిమ్మల్ని మీరు వ్యక్తం చేయడం తప్పని, ఎవరినో సంతోషపెట్టడానికి మిమ్మల్ని మీరు వదులుకోవడం సరైనదని నేర్చుకున్నారు.

అది పిల్లవాడికి నేర్పడానికి ఎంత ప్రమాదకరమైన పాఠమో ఆలోచించండి. ఎందుకంటే మీరు కేవలం విధేయతను నేర్పడం లేదు. నిజమైన తనలా ఉండకపోవడాన్ని నేర్పుతున్నారు.

నిజాయితీ గొడవ తెస్తుందని, నటించడం శాంతిని తెస్తుందని నేర్పుతున్నారు. వాళ్ల సొంత నమ్మకాల కంటే ఇతరుల ఆమోదమే ముఖ్యమని నేర్పుతున్నారు. ఎదుటివాళ్లు తమనుంచి ఏం కోరుకుంటున్నారో తెలుసుకుని, అలా మారిపోవడమే బంధాల్లో అత్యంత సురక్షితమైన మార్గమని నేర్పుతున్నారు.

మీ పిల్లవాడు తనను తాను వదులుకోవాలని, తనలా కాకుండా ఉండాలని, అన్నిటికంటే చెడ్డగా, సొంతంగా దృఢమైన నమ్మకాలే లేకుండా ఉండాలని నేర్పుతున్నారు.

అలా నెమ్మదిగా, తెలియకుండానే పిల్లవాడు నేర్చుకుంటాడు: “నేనేమనుకుంటున్నానన్న దానికంటే అమ్మానాన్నలు నేనేమనుకోవాలనుకుంటున్నారో అదే ముఖ్యం. నా భావాల కంటే వాళ్లు నాకెలా అనిపించాలనుకుంటున్నారో అదే ముఖ్యం. నా కోరికల కంటే వాళ్ల కోరికలే ముఖ్యం. నేనెవరినో నిజాయితీగా చెప్పడం కంటే వాళ్లను సంతోషంగా ఉంచడమే ముఖ్యం.”

ఆ తర్వాత మీరు పెద్దవాళ్లు అవుతారు.

అమ్మానాన్నలు అదృశ్యం కారు. వాళ్ల ముఖాలు మాత్రమే మారతాయి.

ఇప్పుడు అమ్మానాన్నల స్థానంలో మీ స్నేహితులు, ప్రేమ సంబంధాలు, సహోద్యోగులు, పైఅధికారి, సామాజిక మాధ్యమాలు… అందరూ వస్తారు.

బాల్యంలో నేర్చుకున్న అదే బంధాల తీరును పెద్దయ్యాక ప్రతి సంబంధంలోకి తీసుకెళ్తారు.

చిన్నప్పుడు నేర్చుకున్న అవే ప్రశ్నలను ఇంకా అడుగుతూనే ఉంటారు. “వాళ్లు నానుంచి ఏం కోరుకుంటున్నారు? నేనేం చెప్పాలి? ఎలా ప్రవర్తించాలి? నేను ఎలా ఉంటే వాళ్లకు నచ్చుతాను? వాళ్లకు కోపం రాకుండా ఏ అభిప్రాయం చెప్పొచ్చు? నేనేం దాచాలి? నన్ను అంగీకరించడానికి నాలో ఏం మార్చుకోవాలి?”

కానీ ఇప్పుడు అలా చేయమని ఎవరూ చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు.

మీరే యాంత్రికంగా చేస్తారు.

ఒక గదిలోకి వెళ్లినప్పుడు “నేనెవరిని?” అని కాకుండా, మీకు తెలియకుండానే “ఇక్కడ నేను ఎవరిలా ఉండాలి?” అని అడుగుతారు.

అక్కడే అందరినీ సంతోషపెట్టాలనే తపన, పదేపదే సరే అనడం కంటే చాలా పెద్దదవుతుంది. అది మొత్తం జీవనవిధానమవుతుంది.

మిమ్మల్ని మీరు అర్థం చేసుకునే ముందు అందరినీ అర్థం చేసుకోవడం నేర్చుకుంటారు. మీ చుట్టూ ఉన్నవాళ్లందరికీ ఎలా అనిపిస్తోందో మీకు బాగా తెలుసు. మీనుంచి వాళ్ల అంచనాలు తెలుసు. వాళ్లకు ఏది నచ్చుతుందో, ఏది నిరాశ కలిగిస్తుందో తెలుసు. మీరు ఎలా ఉంటే వాళ్లకు ఇష్టమో తెలుసు.

కానీ మీకేం కావాలని మిమ్మల్ని అడిగితే, హఠాత్తుగా సమాధానం తెలియదు.

నిజంగా మీరేమనుకుంటున్నారని అడిగితే తటపటాయిస్తారు.

నిజంగా మీరేం నమ్ముతున్నారని అడిగితే, ముందు మిగతా అందరూ ఏం నమ్ముతున్నారో ఆలోచిస్తారు.

ఎలా దుస్తులు వేసుకోవాలి, ఏం చేయాలి, ఏం చెప్పాలి, ఎలాంటి జీవితం గడపాలి అని మిమ్మల్ని మీరు అడగండి. సమాధానం చెప్పకముందే ఎవరికి నచ్చకపోవచ్చో ఆలోచించడం మొదలుపెట్టేస్తారు.

మిమ్మల్ని మీరు వదులుకోవడం అంటే అదే.

అది కేవలం మీ కోరికల్ని వదులుకోవడం కాదు. మీ ఆలోచనలను, భావాలను, నమ్మకాలను, విలువలను, మీ వ్యక్తీకరణను, చివరికి మీరెవరో దాన్నే వదులుకోవడం.

తమ గురించి కాస్త ఆలోచించిన వెంటనే చాలామందికి అపరాధ భావన రావడానికి కారణం ఇదేననిపిస్తుంది.

ఇది చదువుతున్న మీలో ఎంతమందికి “నాకేం కావాలి?” అని అడగడమే అసౌకర్యంగా ఉంటుంది?

ఎంతమందికి వెంటనే స్వార్థంగా అనిపిస్తుంది? మనల్ని కాస్త పరిగణనలోకి తీసుకున్నందుకే ఆ చిన్న ప్రశ్న మనలో అపరాధ భావనను, సిగ్గును, స్వార్థంగా ఉన్నామనే భావనను తెస్తుంది.

ఎవరికి ప్రభావం పడుతుంది, ఎవరు బాధపడతారు, నిరాశ చెందుతారు లేదా నొచ్చుకుంటారు అని ముందుగా ఆలోచించకుండా మీలో ఎంతమంది నిర్ణయం తీసుకోలేరు?

నిజంగా చెప్పండి, మీలో ఎంతమంది మీ సొంత ప్రాధాన్యతల జాబితాలో అట్టడుగున ఉన్నారు?

మీ సొంత ప్రాధాన్యతల జాబితాలో మీకంటే పైన అక్షరాలా అందరూ, అన్నీ ఉన్నవాళ్లు ఎంతమంది?

మీ భాగస్వామి. మీ కుటుంబం. మీ స్నేహితులు. మీ పని. మీ పైఅధికారి. అందరూ మీనుంచి ఆశించేది. అందరికీ మీనుంచి కావాల్సింది. మీ గురించి అందరూ అనుకునేది.

మీ గురించి ఆలోచించకముందే వాళ్లందరి గురించి ఆలోచిస్తారు.

చివరికి ఎక్కడో అట్టడుగున, ఇంకా చోటు ఉంటే, సాధారణంగా ఉండదు, బహుశా మీ గురించి ఆలోచిస్తారు. వెంటనే అపరాధ భావనతో మళ్లీ మిమ్మల్ని మీరు మర్చిపోతారు.

నిజంగా, ఒక క్షణం ఆగి దీని గురించి ఆలోచించండి.

మీ సొంత జీవితంలో మీరే అతి తక్కువ ప్రాధాన్యత ఉన్న వ్యక్తిగా ఉండటం ఆరోగ్యకరం ఎలా అవుతుంది?

ఎలాగో ఇది ఆరోగ్యకరమని మనల్ని మనం నమ్మించుకున్నాం.

మనల్ని మనం వదులుకోవడాన్ని పొగిడి, దానికి నిస్వార్థం అని పేరు పెట్టాం.

కానీ అవి ఒకటి కావు.

ఇతరుల గురించి పట్టించుకోవడం మంచిదే. త్యాగం మంచిదే. రాజీ పడటం మంచిదే. కొన్నిసార్లు మన అవసరాల కంటే ఇతరుల అవసరాలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం మంచిదే. మనుషుల్ని బాగా ప్రేమించడంలో అది భాగం.

కానీ కొన్నిసార్లు ఇతరులను ముందుంచడానికి, శాశ్వతంగా మిమ్మల్ని చివర ఉంచడానికి మధ్య చాలా పెద్ద తేడా ఉంది.

“నేను మాత్రమే ముఖ్యం” అనుకుంటూ బతకడం ఎంత అనారోగ్యకరమో, “నేను తప్ప అందరూ ముఖ్యం” అనుకుంటూ బతకడమూ అంతే అనారోగ్యకరం.

ఒక అతి మిగతా అందరినీ పూర్తిగా విస్మరిస్తుంది. రెండో అతి మిమ్మల్ని పూర్తిగా విస్మరిస్తుంది. ఏదీ ఆరోగ్యకరం కాదు. రెండూ సమానంగా చెడ్డవే.

కానీ మొదటిదాన్ని తప్పుబట్టి, రెండోదాన్ని పొగడటంలో మనం చాలా నేర్పరులం.

తన గురించి మాత్రమే ఆలోచించే వ్యక్తిని చూసి స్వార్థపరుడు అంటాం. సరే. అతను స్వార్థపరుడే. కానీ హద్దులు లేని, కాదనలేని, అందరికీ నచ్చని అభిప్రాయాన్ని చెప్పలేని, అందరికోసం తనను మార్చుకునే, తన నిజమైన భావాల్ని ఆలోచనల్ని అణచుకునే, తన జీవితం నుంచి తనకేం కావాలో లేదా అసలు తానెవరో తెలియని వ్యక్తిని చూసి నిస్వార్థపరుడని పొగుడుతాం.

వాళ్లు నిస్వార్థులు కాదు. తమను తాము వదులుకోవడం నేర్చుకున్నారంతే.

అలా జీవించడం అలసటను తెస్తుంది.

ప్రతి పరిచయంలోనూ ఎదుటివాళ్లు మిమ్మల్ని ఎలా చూస్తున్నారో అంచనా వేయాల్సి వస్తే అందరూ ఆందోళనతో బతకడంలో ఆశ్చర్యమేముంది? ఎవరైనా మీమీద కోపంగా ఉన్నారా, మీవల్ల నిరాశపడ్డారా, తీర్పు చెబుతున్నారా, తిరస్కరిస్తున్నారా లేదా ఇంకేదైనా ఆశిస్తున్నారా అని నిరంతరం ఆలోచిస్తే అలసిపోతారు కదా.

మీ నిజమైన ఆలోచనలు, భావాలు, కోరికలతో పూర్తిగా సంబంధం కోల్పోయి జీవించడం లోతైన అసంతృప్తిని మిగల్చగలదు. ఇంతమంది దీర్ఘకాలిక ఆందోళనతో, నిరాశతో ఉండటంలో ఆశ్చర్యమేముంది?

మీరు ఎప్పుడూ నటిస్తూనే ఉన్నారు. ఎప్పుడూ మిమ్మల్ని మీరు వదులుకుంటున్నారు. మీకోసం తప్ప అందరికోసం బతుకుతున్నారు.

ప్రతి వ్యక్తికీ మీరు కొంచెం వేరేలా కావాలి కాబట్టి ఈ నటనకు అంతమే లేదు.

అందుకే మీ నిజమైన ఆలోచనలు, కోరికల్ని మీరే అడగడం నేర్చుకోవడం అంత ముఖ్యం.

మీరు తల్లిదండ్రులైతే, మీ పిల్లవాడికి తనకంటూ ఒక సమాధానం ఉండటానికి హక్కు ఉందని నేర్పడం మొదలుపెట్టండి.

వాళ్లకేం కావాలో అడగండి. ఏం ఆలోచిస్తున్నారో అడగండి. ఎలా అనిపిస్తోందో అడగండి. ఏం నమ్ముతున్నారో అడగండి. ఏం వేసుకోవాలనుకుంటున్నారో, ఏం తినాలనుకుంటున్నారో అడగండి. ఏది నచ్చిందో, ఏది నచ్చలేదో అడగండి. తమకంటూ వ్యక్తిత్వం కలిగి, నిజంగా తమలా ఉండటం నేర్పండి.

వాళ్లు అడిగిందంతా ఇవ్వాల్సిన అవసరం లేదు. ప్రతి అభిప్రాయంతో ఒప్పుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. విషయం అది కాదు.

వాళ్ల అంతరంగానికి విలువ ఉందని నేర్పడమే విషయం. తమ గురించి తాము ఆలోచించడానికి అనుమతి ఉందని నేర్పండి.

వాళ్ల అభిప్రాయం తుది నిర్ణయం కాకపోయినా దానికి విలువ ఉండొచ్చని నేర్పండి. మీతో విభేదించడం అంటే మిమ్మల్ని అగౌరవపరచడం కాదని నేర్పండి. మీరు వినాలనుకున్నది తప్ప మరేదీ భరించలేని మీ అహాన్ని కాపాడాల్సిన అవసరం లేకుండా నిజం చెప్పవచ్చని నేర్పండి. సురక్షితంగా ఉండటానికి, శాంతిని కాపాడటానికి మీకు అబద్ధం చెప్పాల్సిన అవసరం లేదని నేర్పండి.

ఎందుకంటే గొడవ ముగించడానికి అతి వేగమైన మార్గం మీరు వినాలనుకున్నదే చెప్పడమని పిల్లవాడు నేర్చుకుంటే, ఆ పాఠాన్ని పెద్దయ్యాక కూడా తీసుకెళ్తాడు.

తన స్నేహితులు, భాగస్వామి, పైఅధికారి, అందరి దగ్గర అలాగే చేస్తాడు. మీకు తెలియకుండానే అందరూ అణగదొక్కే, తనకంటూ స్పష్టమైన వ్యక్తిత్వం గానీ స్వీయ అవగాహన గానీ లేని వ్యక్తిగా మారిపోతాడు.

తర్వాత మనం ఆశ్చర్యపడతాం: కాదనలేని, ఇతరులను నిరాశపరచడాన్ని తట్టుకోలేని, నిజాయితీగా తనను వ్యక్తం చేయలేని, అందరికోసం సృష్టించుకున్న ఎన్నో రూపాల అడుగున అసలు తానెవరో తెలియని పెద్దవాళ్లు ఎందుకు ఉన్నారని.

కాబట్టి ఇందులో మిమ్మల్ని మీరు గుర్తుపడితే, మీకు నేర్పని కొన్ని ప్రశ్నలు మిమ్మల్ని మీరు అడగడం మొదలుపెట్టాలని నాకు అనిపిస్తోంది.

నేను నిజంగా ఏం ఆలోచిస్తున్నాను? నిజంగా ఎలా అనిపిస్తోంది? నిజంగా ఏం నమ్ముతున్నాను? నిజంగా నాకేం కావాలి? నిజంగా ఏం చెప్పాలనుకుంటున్నాను? నిజంగా ఏం చేయాలనుకుంటున్నాను? నా జీవితం ఎలా ఉండాలి? మరొకరు కోరినట్టుగా మారడానికి ప్రయత్నించనప్పుడు నేనెవరిని?

మీకు సమాధానం ఉందని అపరాధ భావన చెందకండి.

మిమ్మల్ని ఆత్మారాధకులుగా మారమని నేను చెప్పడం లేదు. మనుషుల్ని పట్టించుకోవద్దని చెప్పడం లేదు. ఇతరుల భావాలకు ఇక విలువ లేదని చెప్పడం లేదు.

మీ భావాలకు విలువ లేనట్టుగా బతకడం ఆపమని చెబుతున్నాను.

ఇతరుల కోసం మిమ్మల్ని మీరు వదులుకోకుండా వాళ్ల గురించి పట్టించుకోవడం నేర్చుకోండి. మీ ప్రతి నిర్ణయాన్నీ ఇతరుల భావాలే నడిపించేలా చేయకుండా, ఆ భావాల్ని పరిగణనలోకి తీసుకోవడం నేర్చుకోండి. నటించకుండా ప్రేమించడం నేర్చుకోండి. నిజం ఎవరినైనా నిరాశపరచినా నిజాయితీగా ఉండటం నేర్చుకోండి.

మంచి మనిషిగా పరిగణించబడటానికి మిమ్మల్ని మీరు పూర్తిగా వదులుకోవాల్సిన అవసరం ఉండకూడదు.

మీ సొంత జీవితంలో మీరే అతి తక్కువ ప్రాధాన్యత ఉన్న వ్యక్తి కాకూడదు.

ఎవరికి చిరాకు వచ్చినా నిజాయితీగా ఉండండి. ఎవరైనా నవ్వినా మీలాగే ఉండండి. సొంత అభిప్రాయాలు కలిగి ఉండండి; కొందరు తప్పక విభేదిస్తారనే విషయాన్ని అంగీకరించండి. ఇతరుల భయం లేకుండా మిమ్మల్ని వ్యక్తం చేయండి. సొంత స్వరం, సొంత ఆలోచనలు, సొంత ఇష్టాలు, కోరికలు కలిగి ఉండండి. మీకంటూ వ్యక్తిత్వం, మీరెవరో అనే అవగాహన ఉండాలి.

చివరగా, మిగతా అందరి ఆమోదాన్ని పొందడానికి మిమ్మల్ని మీరు వదులుకోవడం అనైతికం. అది ఇతరులను ప్రభావితం చేయడానికి చేసే మోసంలో అత్యున్నత రూపం; మనం ప్రతిరోజూ అందరికీ చెబుతున్న అతి పెద్ద అబద్ధం.

- Adam