உங்களையே கைவிடும்படி நீங்கள் ஏன் வளர்க்கப்பட்டீர்கள்.

நீங்கள் குழந்தையாக இருந்த காலத்தை நினைத்துப் பாருங்கள்…

“உனக்கு என்ன வேண்டும்?”, “நீ என்ன நினைக்கிறாய்?”, “எப்படி உணர்கிறாய்?”, “எதை நம்புகிறாய்?” அல்லது “என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்?” என்று உங்கள் பெற்றோர் எத்தனை முறை உண்மையாகக் கேட்டிருக்கிறார்கள்?

பலருக்கு, அநேகமாக அதிக முறை இல்லை.

ஏனெனில் பலருடைய வளர்ப்பு முற்றிலும் வேறொரு கேள்வியைச் சுற்றி அமைகிறது. “உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்பதல்ல; “உன் பெற்றோர் உன்னிடம் என்ன எதிர்பார்க்கிறார்கள்?” “நீ என்ன செய்ய வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள்?” “எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள்?” “அவர்களை வருத்தாமல் இருக்க என்ன சொல்ல வேண்டும்?” “பிரச்சினையில் சிக்காமல் இருக்க என்ன செய்ய வேண்டும்?” “அம்மாவையும் அப்பாவையும் எப்படி மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்கலாம்?”

நிச்சயமாகக் குழந்தைகளுக்கு வளர்ப்பு தேவை. எல்லைகள் தேவை. ஒழுக்கம் தேவை. இல்லை என்ற பதிலையும் கேட்க வேண்டும். விரும்பும்போதெல்லாம் விரும்பியதைச் செய்ய விட வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் விரும்புவது எப்போதும் கிடைக்காது என்று கற்பிப்பதற்கும், அவர்களுடைய விருப்பத்துக்கு மதிப்பே இல்லை என்று கற்பிப்பதற்கும் மிகப் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

பலர் இரண்டாவதைக் கற்றுக்கொண்டுதான் வளர்ந்திருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

குழந்தைப் பருவத்தின் சிறிய, சாதாரண நிகழ்வுகளிலேயே இதைப் பார்க்கலாம். பள்ளியிலிருந்து வரும் குழந்தையிடம், “இன்று இரவு என்ன சாப்பிட விரும்புகிறாய்?” என்று கேட்பதில்லை. “இதைத்தான் சாப்பிட வேண்டும்” என்கிறார்கள். “இது பிடிக்கவில்லை” என்றால் திடீரென்று பிரச்சினையாகிறது. “இருந்தாலும் சாப்பிட வேண்டும்.” “முடிக்காமல் மேசையை விட்டு எழக்கூடாது.” “சாப்பிடாவிட்டால் இனிப்பு கிடையாது.”

குழந்தை மனம் மாறுவதற்காக ஒவ்வொரு இரவும் ஐந்து வித உணவுகளைப் பெற்றோர் சமைக்க முடியாது என்பது நிச்சயம். அது என் கருத்தல்ல. இதற்குள் மறைந்திருக்கும் எந்தச் செய்தியைச் சில நேரங்களில் குழந்தைக்குத் தருகிறோம் என்பதுதான் என் கருத்து.

குழந்தை ஒரு விருப்பத்தைச் சொன்னது, அவ்வளவுதான். “எனக்கு இது பிடிக்கவில்லை.” ஆனால் “எப்போதும் உனக்கு வேண்டியது கிடைக்காவிட்டாலும் உன் விருப்பம் முக்கியம்” என்று கற்பிப்பதற்குப் பதிலாக, “உன் விருப்பம் தேவையற்றது” என்று கற்பித்துவிடலாம்.

அந்தப் பாடம் உணவைவிட ஆழமாகச் செல்கிறது.

“எனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பது முக்கியமல்ல. இதைச் செய்ய விரும்பவில்லை என்பது முக்கியமல்ல. வேறுவிதமாக நினைப்பதும் உணர்வதும் முக்கியமல்ல. அம்மாவும் அப்பாவும் விரும்புவதைச் செய்வதுதான் முக்கியம்” என்றாகிறது.

கருத்துகளையும் உணர்வுகளையும் இதேபோலத்தான் நடத்துகிறோம்.

குழந்தையாகப் பெற்றோருடன் வாதிட்டபோது, வாதம் முடிய வேண்டும் என்பதற்காகவே ஏதோ ஒன்றைச் சொன்னவர்கள் நம்மில் எத்தனை பேர்?

நீங்கள் உண்மையில் என்ன நினைத்தீர்கள், என்ன உணர்ந்தீர்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். ஆனால் அதை அவர்கள் கேட்க விரும்பவில்லை என்பதும் தெரியும். அவர்களை மகிழ்ச்சியாக்கும் பதிலைத்தான் விரும்பினார்கள்.

உண்மையான கருத்தைத் தொடர்ந்து சொன்னால், திடீரென்று “எதிர்த்துப் பேசுபவர்”, “மரியாதையற்றவர்”, “அடங்காதவர்” அல்லது “அவமதிப்பவர்” ஆகிவிடுவீர்கள்.

இறுதியில் ஒன்றைக் கற்றுக்கொண்டீர்கள். பொய் சொல்வது எளிது. அவர்கள் விரும்புவதைக் கூறுவது எளிது. ஒத்துக்கொள்வதுபோல் நடிப்பது எளிது. நேர்மையால் வரும் மோதலைச் சமாளிப்பதைவிட, உங்கள் உண்மையான எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் கைவிடுவது எளிது.

உண்மையாக உங்களை வெளிப்படுத்துவது தவறு என்றும், யாரையாவது மகிழ்விக்க உங்களைக் கைவிடுவது சரி என்றும் கற்றுக்கொண்டீர்கள்.

குழந்தைக்கு இதைக் கற்பிப்பது மிகவும் ஆபத்தானது. இப்போது கீழ்ப்படிதலை மட்டும் கற்பிக்கவில்லை. உண்மைத்தன்மை இல்லாமல் இருக்கக் கற்பிக்கிறீர்கள்.

நேர்மை மோதலை உருவாக்கும், நடிப்பு அமைதியை உருவாக்கும் என்று கற்பிக்கிறீர்கள். அவர்களுடைய உறுதியான நம்பிக்கைகளைவிட பிறருடைய அங்கீகாரம் முக்கியம் என்று கற்பிக்கிறீர்கள். உறவுகளில் பாதுகாப்பாக இருப்பதற்கான வழி, மற்றவர் தங்களிடம் என்ன விரும்புகிறார் என்பதைக் கண்டறிந்து அதுவாக மாறுவதுதான் என்று கற்பிக்கிறீர்கள்.

உங்கள் குழந்தை தன்னைக் கைவிடவும், இயல்பாக இல்லாமல் இருக்கவும், எல்லாவற்றையும்விட மோசமாக எந்த உறுதியான நிலைப்பாடும் இல்லாமல் இருக்கவும் கற்பிக்கிறீர்கள்.

மெதுவாக, அறியாமலேயே குழந்தை கற்கிறது: “என் எண்ணத்தைவிட அம்மாவும் அப்பாவும் நான் என்ன நினைக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள் என்பதே முக்கியம். என் உணர்வைவிட அவர்கள் நான் எப்படி உணர வேண்டும் என்பதே முக்கியம். என் விருப்பத்தைவிட அவர்களுடைய விருப்பமே முக்கியம். நான் யார் என்பதை நேர்மையாகச் சொல்வதைவிட அவர்களை மகிழ்ச்சியாக வைத்திருப்பதே முக்கியம்.”

பிறகு நீங்கள் பெரியவராகிறீர்கள்.

அம்மாவும் அப்பாவும் மறைவதில்லை. முகங்களைத்தான் மாற்றிக்கொள்கிறார்கள்.

இப்போது உங்கள் நண்பர்கள், காதல் உறவுகள், உடன் பணியாற்றுபவர்கள், மேலதிகாரி, சமூக ஊடகங்கள்… எல்லோருமே அம்மாவும் அப்பாவுமாகிவிடுகிறார்கள்.

குழந்தைப் பருவத்தில் கற்ற அதே உறவு முறைகளை வயதுவந்த பிறகும் ஒவ்வொரு உறவிலும் எடுத்துச் செல்கிறீர்கள்.

குழந்தையாகக் கற்ற அதே கேள்விகளை இன்னும் கேட்கிறீர்கள். “அவர்கள் என்னிடம் என்ன விரும்புகிறார்கள்? என்ன சொல்ல வேண்டும்? எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும்? என் எந்த வடிவம் அவர்களுக்குப் பிடிக்கும்? யாரையும் வருத்தாமல் என்ன கருத்தைச் சொல்லலாம்? எதை மறைக்க வேண்டும்? என்னை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு என்ன மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்?”

ஆனால் இப்போது அப்படிச் செய்ய யாரும் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

தானாகவே செய்கிறீர்கள்.

ஓர் அறைக்குள் நுழைந்து, “நான் யார்?” என்பதற்குப் பதிலாக, “இங்கே நான் யாராக இருக்க வேண்டும்?” என்று மனதுக்குள் அறியாமலேயே கேட்கிறீர்கள்.

இங்குதான் பிறரை மகிழ்விப்பது, அடிக்கடி ஆம் சொல்வதைவிடப் பெரியதாகிறது. முழு வாழ்க்கை முறையாகிவிடுகிறது.

உங்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கு முன் மற்றவர்களைப் புரிந்துகொள்ளக் கற்கிறீர்கள். அவர்கள் எப்படி உணர்கிறார்கள், என்ன எதிர்பார்க்கிறார்கள், எதை அங்கீகரிப்பார்கள், எது ஏமாற்றமளிக்கும், உங்கள் எந்த வடிவத்தை விரும்புகிறார்கள் என்பதெல்லாம் தெரியும்.

ஆனால் உங்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்று கேட்டால் திடீரென்று தெரியவில்லை.

உண்மையில் என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்று கேட்டால் தயங்குகிறீர்கள்.

உண்மையில் எதை நம்புகிறீர்கள் என்று கேட்டால் முதலில் மற்ற எல்லோரும் எதை நம்புகிறார்கள் என்று யோசிக்கிறீர்கள்.

எப்படி உடை அணிய வேண்டும், என்ன செய்ய வேண்டும், என்ன சொல்ல வேண்டும், எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை வாழ வேண்டும் என்று கேட்டால், பதில் சொல்லுமுன்பே யார் எதிர்ப்பார்கள் என்று நினைக்கிறீர்கள்.

இதுதான் உங்களையே கைவிடுவது.

உங்கள் விருப்பத்தை மட்டும் கைவிடுவதல்ல. உங்கள் எண்ணம், உணர்வு, நம்பிக்கை, மதிப்புகள், உங்களை வெளிப்படுத்தும் விதம், இறுதியில் நீங்கள் யார் என்பதையே கைவிடுவது.

அதனால்தான் தங்களைப் பற்றி நினைத்த கணமே பலர் குற்றவுணர்வு கொள்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

இதை வாசிக்கும் உங்களில் எத்தனை பேருக்கு, “எனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று கேட்பது சங்கடமாக இருக்கிறது?

எத்தனை பேர் உடனே தன்னலமாக உணர்கிறீர்கள்? இந்தச் சின்ன கேள்வியைச் சற்றே நினைத்தால்கூட குற்றவுணர்வும் வெட்கமும் சுயநல உணர்வும் நமக்குள் எழுகின்றன.

பாதிக்கப்படக்கூடிய, வருத்தப்படக்கூடிய, ஏமாறக்கூடிய அல்லது புண்படக்கூடிய ஒவ்வொருவரையும் முதலில் நினைக்காமல் முடிவெடுக்க முடியாதவர்கள் எத்தனை பேர்?

உண்மையாகவே, உங்கள் சொந்த முன்னுரிமைப் பட்டியலில் கடைசியில் இருப்பவர்கள் எத்தனை பேர்?

உங்கள் பட்டியலில் உங்களைவிட எல்லோரையும் எல்லாவற்றையும் மேலே வைத்திருப்பவர்கள் எத்தனை பேர்?

உங்கள் துணை. குடும்பம். நண்பர்கள். வேலை. மேலதிகாரி. அனைவருடைய எதிர்பார்ப்புகள். தேவைகள். உங்களைப் பற்றிய கருத்துகள்.

உங்களை நினைக்கும் முன் அவர்களை எல்லாம் நினைக்கிறீர்கள்.

இறுதியில் எங்கோ கீழே, இடம் மீதமிருந்தால், பொதுவாக இருப்பதில்லை, உங்களை நினைக்கலாம். உடனே குற்றவுணர்வு வந்து மீண்டும் உங்களை மறந்துவிடுகிறீர்கள்.

உண்மையாக, ஒரு நொடி நின்று இதை யோசியுங்கள்.

உங்கள் சொந்த வாழ்க்கையில் நீங்களே மிகக் குறைந்த முக்கியத்துவமுள்ளவராக இருப்பது எப்படி ஆரோக்கியமாக இருக்க முடியும்?

எப்படியோ இது ஆரோக்கியமானது என்று நம்மையே நம்பவைத்துவிட்டோம்.

நம்மையே கைவிடுவதைப் பாராட்டி, அதற்குத் தன்னலமின்மை என்று பெயரிட்டோம்.

ஆனால் அவை ஒன்றல்ல.

பிறர்மீது அக்கறை நல்லது. தியாகம் நல்லது. விட்டுக்கொடுத்தல் நல்லது. சில நேரங்களில் பிறருடைய தேவைகளை உங்களுடைய தேவைகளுக்கு மேலாக வைப்பது நல்லது. அது நன்றாக நேசிப்பதன் ஒரு பகுதி.

ஆனால் சில நேரங்களில் பிறரை முதலில் வைப்பதற்கும், எப்போதும் உங்களைக் கடைசியில் வைப்பதற்கும் மிகப் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

“நான் மட்டுமே முக்கியம்” என்று வாழ்வது ஆரோக்கியமற்றதுபோலவே, “என்னைத் தவிர எல்லோரும் முக்கியம்” என்று வாழ்வதும் ஆரோக்கியமற்றது.

ஒரு முனை மற்றவர்களை முற்றிலும் புறக்கணிக்கிறது. மற்ற முனை உங்களை முற்றிலும் புறக்கணிக்கிறது. இரண்டுமே ஆரோக்கியமானவை அல்ல. இரண்டுமே அதே அளவு மோசமானவை.

ஆனால் முதலாவதைக் கண்டித்து, இரண்டாவதைப் பாராட்டுவதில் நாம் கைதேர்ந்தவர்கள்.

தன்னை மட்டுமே நினைப்பவரைச் சுயநலவாதி என்கிறோம். சரிதான். ஆனால் எல்லைகள் இல்லாத, இல்லை சொல்ல முடியாத, பிரபலமற்ற கருத்தைச் சொல்ல முடியாத, அனைவருக்காகவும் மாறிக்கொள்கிற, உண்மையான உணர்வுகளையும் எண்ணங்களையும் அடக்குகிற, வாழ்க்கையில் என்ன வேண்டும் அல்லது தான் யார் என்பதே தெரியாத ஒருவரைப் பார்த்தால் தன்னலமற்றவர் என்று பாராட்டுகிறோம்.

அவர் தன்னலமற்றவர் அல்ல. தன்னைக் கைவிடக் கற்றுக்கொண்டவர்.

அப்படி வாழ்வது சோர்வடையச் செய்கிறது.

ஒவ்வொரு சந்திப்பிலும் பிறர் தங்களை எப்படி பார்க்கிறார்கள் என்று கணக்கிட வேண்டியிருக்கும்போது எல்லோரும் பதற்றத்தில் இருப்பதில் ஆச்சரியமில்லை. யாராவது கோபமாக இருக்கிறார்களா, ஏமாந்துவிட்டார்களா, மதிப்பிடுகிறார்களா, நிராகரிக்கிறார்களா, வேறொன்றை எதிர்பார்க்கிறார்களா என்று தொடர்ந்து நினைத்தால் சோர்வாகத்தான் இருக்கும்.

உங்கள் உண்மையான எண்ணங்கள், உணர்வுகள், விருப்பங்களிலிருந்து முற்றிலும் விலகி வாழ்வது ஆழமான மகிழ்ச்சியின்மையைத் தரலாம். பலர் நீடித்த பதற்றத்துடனும் மனச்சோர்வுடனும் இருப்பதில் ஆச்சரியமில்லை.

எப்போதும் நடிக்கிறீர்கள். எப்போதும் உங்களைக் கைவிடுகிறீர்கள். உங்களைத் தவிர அனைவருக்காகவும் வாழ்கிறீர்கள்.

ஒவ்வொருவரும் உங்கள் சற்று வேறுபட்ட வடிவத்தை விரும்புவதால் இந்த நடிப்புக்கு முடிவே இல்லை.

அதனால்தான் உண்மையில் என்ன நினைக்கிறீர்கள், விரும்புகிறீர்கள் என்று உங்களைக் கேட்கக் கற்பது முக்கியம்.

நீங்கள் பெற்றோராக இருந்தால், குழந்தைக்குச் சொந்த பதில் இருக்க அனுமதி உண்டு என்று கற்பிக்கத் தொடங்குங்கள்.

என்ன வேண்டும், என்ன நினைக்கிறார்கள், எப்படி உணர்கிறார்கள், எதை நம்புகிறார்கள், என்ன அணிய விரும்புகிறார்கள், என்ன சாப்பிட விரும்புகிறார்கள், எதை ரசித்தார்கள், எதை ரசிக்கவில்லை என்று கேளுங்கள். தனித்தன்மையுடன், உண்மையாகத் தாங்களாகவே இருக்கக் கற்பியுங்கள்.

கேட்கும் அனைத்தையும் கொடுக்க வேண்டியதில்லை. ஒவ்வொரு கருத்தையும் ஏற்க வேண்டியதில்லை. அது நோக்கமல்ல.

அவர்களுடைய உள்ளுலகம் முக்கியம் என்பதைக் கற்பிப்பதே நோக்கம். தங்களைப் பற்றி நினைக்க அவர்களுக்கு அனுமதி உண்டு என்று கற்பியுங்கள்.

எப்போதும் இறுதி முடிவாகாவிட்டாலும் அவர்களுடைய கருத்து முக்கியமாக இருக்கலாம் என்று கற்பியுங்கள். உங்களுடன் ஒத்துப்போகாதது தானாகவே அவமரியாதை அல்ல. நீங்கள் விரும்பாததைச் சகிக்க முடியாத அளவுக்கு மென்மையான அகந்தையை அவர்கள் பாதுகாக்க வேண்டிய அவசியமின்றி உண்மையைச் சொல்லலாம். பாதுகாப்பாக இருக்கவோ அமைதிக்காகவோ உங்களிடம் பொய் சொல்லத் தேவையில்லை என்று கற்பியுங்கள்.

ஏனெனில் மோதலை விரைவாக முடிக்கும் வழி நீங்கள் விரும்புவதைக் கூறுவதுதான் என்று குழந்தை கற்றால், பெரியவராகும்போதும் அந்தப் பாடத்தை எடுத்துச் செல்லும்.

நண்பர்கள், துணை, மேலதிகாரி, எல்லோரிடமும் அப்படியே செய்வார்கள். தெரியாமலேயே அனைவராலும் மிதிக்கப்படும், சுய அடையாளமோ தனித்தன்மையோ இல்லாத ஒருவராகிவிடுவார்கள்.

பிறகு இல்லை சொல்ல முடியாத, மற்றவர்களை ஏமாற்றுவதைச் சகிக்க முடியாத, நேர்மையாக வெளிப்படுத்த முடியாத, அனைவருக்காகவும் உருவாக்கிய வடிவங்களுக்குள் தான் யார் என்றே தெரியாத பெரியவர்கள் ஏன் இருக்கிறார்கள் என்று வியக்கிறோம்.

இதில் உங்களை அடையாளம் காண்கிறீர்கள் என்றால், ஒருபோதும் கற்றுத்தரப்படாத சில கேள்விகளை உங்களிடம் கேட்கத் தொடங்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

நான் உண்மையில் என்ன நினைக்கிறேன்? எப்படி உணர்கிறேன்? எதை நம்புகிறேன்? என்ன விரும்புகிறேன்? என்ன சொல்ல விரும்புகிறேன்? என்ன செய்ய விரும்புகிறேன்? என் வாழ்க்கை எப்படி இருக்க விரும்புகிறேன்? பிறருடைய விருப்பப்படி இருக்க முயலாதபோது நான் யார்?

பதில் இருப்பதற்காகக் குற்றவுணர்வு கொள்ளாதீர்கள்.

சுயமோகத்தில் மூழ்கச் சொல்லவில்லை. பிறரைப் பொருட்படுத்த வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை. மற்றவர்களுடைய உணர்வுகள் முக்கியமில்லை என்று சொல்லவில்லை.

உங்கள் உணர்வுகள் முக்கியமில்லை என்பதுபோல் வாழ்வதை நிறுத்தச் சொல்கிறேன்.

உங்களைக் கைவிடாமல் பிறர்மீது அக்கறை கொள்ளக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். பிறருடைய உணர்வுகளைப் பரிசீலியுங்கள்; ஆனால் உங்கள் ஒவ்வொரு முடிவுக்கும் அவற்றைப் பொறுப்பாக்காதீர்கள். நடிக்காமல் நேசியுங்கள். நேர்மை ஒருவரை ஏமாற்றக்கூடும் என்றாலும் நேர்மையாக இருக்கக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

நல்ல மனிதர் எனக் கருதப்படுவதற்கு உங்களை முற்றிலும் கைவிட வேண்டியிருக்கக் கூடாது.

உங்கள் சொந்த வாழ்க்கையில் நீங்களே மிகக் குறைந்த முக்கியத்துவமுள்ளவராக இருக்கக் கூடாது.

பிறருக்கு எரிச்சலாக இருந்தாலும் நேர்மையாக இருங்கள். சிரித்தாலும் நீங்களாக இருங்கள். சொந்தக் கருத்துகளை வைத்திருங்கள்; மற்றவர்கள் மறுப்பார்கள் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். பிறருக்குப் பயப்படாமல் வெளிப்படுங்கள். சொந்தக் குரல், எண்ணங்கள், விருப்பங்கள், ஆசைகள் இருக்கட்டும். தனித்தன்மையும் சுய அடையாளமும் இருக்கட்டும்.

இறுதியாக, மற்ற அனைவருடைய அங்கீகாரத்துக்காக உங்களைக் கைவிடுவது ஒழுக்கக்கேடானது. பிறரை மறைமுகமாகக் கையாளும் மிக உயர்ந்த வடிவம் அது; தினமும் அனைவரிடமும் நாம் சொல்லும் மிகப் பெரிய பொய் அது.

- Adam