Waarom je bent opgevoed om jezelf in de steek te laten.
AI vertaling · Engels origineel
Denk eens terug aan toen je een kind was…
Hoe vaak vroegen je ouders je oprecht: ‘Wat wil je?’, ‘Wat denk je?’, ‘Hoe voel je je?’, ‘Waar geloof je in?’ of ‘Wat wil je doen?’
Voor veel mensen waarschijnlijk niet zo vaak.
Want de opvoeding van veel mensen draait om een heel andere vraag. Niet: ‘Wat wil jij?’, maar: ‘Wat willen je ouders van je?’ ‘Wat willen ze dat je doet?’ ‘Hoe willen ze dat je je gedraagt?’ ‘Wat moet je zeggen zodat je hen niet van streek maakt?’ ‘Wat moet je doen zodat je geen problemen krijgt?’ ‘Hoe houd je mama en papa tevreden?’
Natuurlijk hebben kinderen opvoeding nodig. Ze hebben grenzen nodig. Ze hebben discipline nodig. Ze moeten nee te horen krijgen. Ik zeg niet dat kinderen zomaar altijd moeten kunnen doen wat ze willen. Ik zeg dat er een ENORM verschil zit tussen een kind leren dat het niet altijd kan krijgen wat het wil en een kind leren dat wat het wil ER NIET TOE DOET.
En volgens mij zijn veel mensen opgegroeid met die tweede les.
Je ziet het in de kleinste, meest gewone dingen uit de kindertijd. Een kind komt uit school en de ouder vraagt niet: ‘Wat wil je vanavond eten?’ Die zegt: ‘Dit gaan we eten.’ Het kind zegt: ‘Dat lust ik niet’, en ineens is er een probleem. ‘Je eet het toch op.’ ‘Je blijft aan tafel tot je bord leeg is.’ ‘Als je dat niet opeet, krijg je geen toetje.’
Natuurlijk kan een ouder niet elke avond vijf verschillende maaltijden koken omdat een kind van gedachten verandert. Dat is mijn punt niet. Mijn punt is wat we een kind soms onder die woorden door meegeven.
Het kind heeft alleen maar een voorkeur uitgesproken. ‘Dit lust ik niet.’ Maar in plaats van het te leren: ‘Wat jij wilt, doet ertoe, ook al kun je niet altijd krijgen wat je wilt’, leren we het misschien uiteindelijk: ‘Wat jij wilt, is onbelangrijk.’
En die les gaat veel verder dan eten.
Het wordt: ‘Het doet er niet toe dat ik dit niet leuk vind. Het doet er niet toe dat ik dit niet wil doen. Het doet er niet toe dat ik anders denk. Het doet er niet toe dat ik anders voel. Het belangrijkste is dat ik doe wat mama en papa van me willen.’
We doen precies hetzelfde met meningen en emoties.
Hoeveel van ons hadden als kind ruzie met onze ouders en zeiden uiteindelijk gewoon wat de ruzie zou beëindigen?
Je wist wat je echt dacht. Je wist wat je echt voelde. Maar je wist ook dat ze dat eigenlijk niet wilden horen. Ze wilden het antwoord horen dat hen tevreden zou stellen.
Als je bleef zeggen wat je echt dacht, had je ineens ‘een grote mond’, was je ‘brutaal’, ‘opstandig’ of ‘respectloos’.
Uiteindelijk leerde je dus iets. Liegen is makkelijker. Het is makkelijker om te zeggen wat ze willen horen. Het is makkelijker om te doen alsof je het ermee eens bent. Het is makkelijker om op te geven wat je echt denkt en voelt dan om het conflict aan te gaan dat eerlijkheid oplevert.
Je leerde dat JEZELF OPRECHT UITEN VERKEERD is en JEZELF IN DE STEEK LATEN OM IEMAND TE PLEZIEREN GOED is.
En dat is zo gevaarlijk om een kind te leren, want je leert het dan niet alleen gehoorzaamheid. Je leert het om ONECHT TE ZIJN.
Je leert het dat eerlijkheid conflicten veroorzaakt, terwijl een rol spelen rust oplevert. Je leert het dat de goedkeuring van andere mensen belangrijker is dan de eigen overtuigingen. Je leert het dat de veiligste manier om met relaties om te gaan is om uit te zoeken wat de ander van je wil en dat dan te worden.
Je leert je kind om zichzelf in de steek te laten, zich anders voor te doen en, het ergste van alles, GEEN EIGEN OVERTUIGINGEN TE HEBBEN.
En zo leert het kind langzaam, zonder het zelf te beseffen: ‘Wat ik denk, is minder belangrijk dan wat mama en papa willen dat ik denk. Wat ik voel, is minder belangrijk dan hoe mama en papa willen dat ik me voel. Wat ik wil, is minder belangrijk dan wat mama en papa willen. Hen tevreden houden is belangrijker dan eerlijk zijn over wie ik ben.’
En dan word je volwassen.
Mama en papa verdwijnen niet. Ze krijgen alleen ANDERE GEZICHTEN.
Nu worden mama en papa je vrienden, je liefdesrelaties, je collega's, je baas, je sociale media… IEDEREEN.
En je neemt precies dezelfde relatiepatronen die je als kind leerde mee in elke relatie die je als volwassene hebt.
Je stelt nog steeds dezelfde vragen die je als kind leerde stellen. ‘Wat willen ze van me? Wat moet ik zeggen? Hoe moet ik me gedragen? Welke versie van mij zullen ze leuk vinden? Welke mening kan ik uitspreken zonder hen van streek te maken? Wat moet ik verbergen? Wat moet ik aan mezelf veranderen om geaccepteerd te worden?’
Alleen hoeft nu niemand je meer te vertellen dat je het moet doen.
Je doet het AUTOMATISCH.
Je loopt een ruimte binnen en in plaats van je af te vragen: ‘Wie ben ik?’, vraag je je onbewust af: ‘Wie moet ik hier zijn?’
Op dat punt wordt het iedereen naar de zin willen maken veel meer dan gewoon te vaak ja zeggen. Het wordt een hele manier van leven.
Je leert iedereen te lezen voordat je jezelf leest. Je weet precies hoe iedereen om je heen zich voelt. Je weet wat ze van je verwachten. Je weet wat hun goedkeuring zou krijgen. Je weet wat hen zou teleurstellen. Je weet welke versie van jou ze het liefst hebben.
Maar vraag jezelf wat JIJ wilt en ineens heb je geen idee.
Vraag jezelf wat je ECHT denkt en je aarzelt.
Vraag jezelf wat je ECHT gelooft en je gaat eerst nadenken over wat IEDEREEN ANDERS gelooft.
Vraag jezelf hoe je je wilt kleden, wat je wilt doen, wat je wilt zeggen en wat voor leven je wilt leiden, en voordat je de vraag überhaupt hebt beantwoord, denk je al na over wie het zou kunnen afkeuren.
DAT is jezelf in de steek laten.
Je geeft niet alleen op wat je wilt. Je geeft op wat je denkt, wat je voelt, waar je in gelooft, wat je waardevol vindt, hoe je je uit en uiteindelijk WIE JE BENT.
En volgens mij is dat waarom zo veel mensen zich schuldig voelen zodra ze ook maar aan zichzelf denken.
Hoeveel van jullie die dit lezen, voelen zich ongemakkelijk bij de vraag: ‘Wat wil ik?’
Hoeveel van jullie voelen zich meteen egoïstisch? Die heel eenvoudige vraag roept meteen schuld, schaamte en het gevoel egoïstisch te zijn op, alleen al omdat we haar ook maar even overwegen.
Hoeveel van jullie kunnen geen beslissing nemen zonder eerst alle mensen langs te gaan die erdoor geraakt, van streek, teleurgesteld of beledigd zouden kunnen zijn?
En serieus, hoeveel van jullie staan HELEMAAL ONDERAAN hun eigen prioriteitenlijst?
Hoeveel van jullie zetten werkelijk IEDEREEN EN ALLES boven JEZELF op JOUW prioriteitenlijst?
Je partner. Je familie. Je vrienden. Je werk. Je baas. Wat iedereen van je verwacht. Wat iedereen van je nodig heeft. Wat iedereen van je vindt.
Je denkt aan hen allemaal voordat je ook maar aan jezelf denkt.
En uiteindelijk, ergens helemaal onderaan, als er nog ruimte over is, wat meestal niet zo is, denk je misschien eindelijk aan jezelf. Om je vervolgens schuldig te voelen en jezelf meteen weer helemaal te vergeten.
Serieus, sta daar eens even bij stil.
Hoe kan het gezond zijn dat JIJ de minst belangrijke persoon bent in JE EIGEN LEVEN?
Op de een of andere manier hebben we onszelf ervan overtuigd dat dit gezond is.
We hebben JEZELF IN DE STEEK LATEN geprezen en het ONZELFZUCHTIGHEID genoemd.
Maar dat is NIET hetzelfde.
Het is goed om om andere mensen te geven. Het is goed om offers te brengen. Het is goed om compromissen te sluiten. Het is goed om de behoeften van iemand anders soms boven die van jezelf te stellen. Dat hoort bij goed van mensen houden.
Maar er is een ENORM verschil tussen iemand anders SOMS op de eerste plaats zetten en jezelf PERMANENT op de laatste plaats zetten.
Zoals het ongezond is om te leven met de overtuiging ‘Alleen ik doe ertoe’, is het ook ongezond om te leven met de overtuiging ‘IEDEREEN DOET ERTOE BEHALVE IK.’
Het ene uiterste houdt totaal geen rekening met andere mensen. Het andere houdt totaal geen rekening met jezelf. Geen van beide is gezond. Ze zijn allebei even slecht.
MAAR we zijn er heel goed in om het eerste te veroordelen en het tweede te prijzen.
We kijken naar iemand die alleen maar aan zichzelf denkt en noemen die egoïstisch. Terecht. Dat is die ook. MAAR DAN zien we iemand die geen grenzen heeft, geen nee kan zeggen, geen onpopulaire mening kan uitspreken, zichzelf voor iedereen om zich heen verandert, voortdurend onderdrukt wat die echt voelt en denkt en geen idee heeft wat die met het eigen leven wil of zelfs wie die eigenlijk is. En die persoon noemen we onzelfzuchtig en prijzen we.
Die is niet onzelfzuchtig. Die heeft alleen geleerd om ZICHZELF IN DE STEEK TE LATEN.
En zo leven is uitputtend.
GEEN WONDER dat iedereen angstig leeft als elke ontmoeting draait om uitzoeken hoe je overkomt. Natuurlijk ben je uitgeput als je voortdurend nadenkt over of iemand boos op je is, teleurgesteld in je is, je veroordeelt, je afwijst of iets anders van je verwacht.
Natuurlijk kan het je diep ongelukkig maken als je helemaal vervreemd leeft van wat je echt denkt, voelt en wilt. GEEN WONDER dat zo veel mensen chronisch angstig en depressief zijn.
Je speelt de hele tijd een rol. Je laat jezelf de hele tijd in de steek. Je leeft voor IEDEREEN BEHALVE JEZELF.
En die voorstelling is EINDELOOS, want ieder mens vraagt om een iets andere versie van jou.
Daarom is het zo belangrijk om jezelf te leren vragen wat je echt denkt en wilt.
Als je een ouder bent, begin je kind dan te leren dat het EEN EIGEN ANTWOORD MAG HEBBEN.
Vraag wat het wil. Vraag wat het denkt. Vraag wat het voelt. Vraag waar het in gelooft. Vraag wat het wil dragen. Vraag wat het wil eten. Vraag wat het leuk vond en wat niet. Leer je kind een eigen persoon te zijn en echt zichzelf te zijn.
Je hoeft niet alles te geven waar je kind om vraagt. Je hoeft het niet met elke mening eens te zijn. Daar gaat het niet om.
Het gaat erom je kind te leren dat ZIJN BINNENWERELD ERTOE DOET. Leer het dat het aan ZICHZELF MAG denken.
Leer je kind dat zijn mening ertoe kan doen zonder altijd de uiteindelijke beslissing te bepalen. Leer het dat het niet automatisch respectloos is als het het met je oneens is. Leer het dat het eerlijk kan zeggen wat het denkt zonder jouw ego te moeten ontzien omdat jij te kwetsbaar bent om iets anders te horen dan wat je wilt horen. Leer het dat het niet tegen je hoeft te liegen om zich veilig te voelen of de vrede te bewaren.
Want als je kind leert dat jou vertellen wat je wilt horen de snelste manier is om een conflict te beëindigen, neemt het die les mee naar de volwassenheid.
Het gaat dat doen bij vrienden, bij een partner, bij de baas, bij IEDEREEN. En voor je het weet, heb je iemand over wie iedereen heen loopt en die geen echt besef heeft van zichzelf of de eigen individualiteit.
En dan vragen we ons af waarom er volwassenen zijn die geen nee kunnen zeggen, het niet verdragen om mensen teleur te stellen, zich niet eerlijk kunnen uiten en geen idee hebben wie ze eigenlijk zijn onder al die versies van zichzelf die ze voor iedereen anders hebben gemaakt.
Als je jezelf hierin herkent, denk ik dat je jezelf een paar vragen moet gaan stellen die je misschien nooit hebt leren stellen.
Wat denk ik ECHT? Wat voel ik ECHT? Waar geloof ik ECHT in? Wat wil ik ECHT? Wat wil ik ECHT zeggen? Wat wil ik ECHT doen? Hoe wil ik dat MIJN leven eruitziet? Wie ben ik als ik niet probeer te zijn wat iemand anders wil dat ik ben?
En voel je NIET schuldig omdat je een antwoord hebt.
Ik zeg niet dat je een narcist moet worden. Ik zeg niet dat je moet ophouden om mensen te geven. Ik zeg niet dat de gevoelens van alle anderen er ineens niet meer toe doen.
Ik zeg dat je MOET STOPPEN MET LEVEN ALSOF DIE VAN JOU ER NIET TOE DOEN.
Leer om om mensen te geven zonder jezelf voor hen in de steek te laten. Leer rekening te houden met de gevoelens van anderen zonder ze verantwoordelijk te maken voor elke beslissing die je neemt. Leer van mensen te houden zonder een rol voor hen te spelen. Leer eerlijk te zijn, zelfs als jouw eerlijkheid iemand zou kunnen teleurstellen.
Want je zou jezelf niet volledig in de steek hoeven te laten om als een goed mens te worden gezien.
En JIJ zou niet de MINST BELANGRIJKE persoon in JE EIGEN LEVEN moeten zijn.
Wees eerlijk, zelfs als het mensen irriteert. Wees jezelf, zelfs als mensen lachen. Heb je eigen meningen en accepteer dat mensen het met je ONEENS ZULLEN zijn. Uit jezelf zonder angst voor anderen. Heb je eigen stem, je eigen gedachten, je eigen voorkeuren, wensen en verlangens. Heb je eigen individualiteit en je eigen besef van wie je bent.
En tot slot: jezelf in de steek laten om de goedkeuring van iedereen anders te winnen is IMMOREEL. Het is de hoogste vorm van manipulatie en de grootste leugen die we iedereen elke dag vertellen.