నీకు మరింత మంచి జీవితం కావాలంటే… ఇది చదువు.
కృత్రిమ మేధ అనువాదం · ఆంగ్ల మూలం
నువ్వు ఏది నమ్మినా, అది అబద్ధమైనా నిజమైనా, నీ జీవిత అనుభవంలో నిజంలాగే వ్యక్తం కావచ్చు.
అది పూర్తిగా భయపెట్టే విషయం.
ఎందుకో చెబుతాను.
మనం నమ్మే విషయాలతో మనకు మనమే పరిమితులు పెట్టుకుంటాం.
కొన్నిసార్లు మనం జీవించలేమని ముందే నిర్ణయించుకున్న జీవితాన్ని అనుభవించకముందే మన నమ్మకాల చేతిలో ఓడిపోతాం.
మనం దేనికి సమర్థులమో నిర్ణయించుకుంటాం. మనం ఎలాంటి మనుషులమో నిర్ణయించుకుంటాం. ఇతరులు మన గురించి ఏమనుకుంటారో నిర్ణయించుకుంటాం. ఆ తర్వాత జీవితంలోని ప్రతిదాన్ని ఆ నమ్మకాల ద్వారానే అనుభవిస్తాం.
నేనైతే ఇంకో అడుగు ముందుకెళ్తాను. వ్యక్తిగతంగా నేను నమ్మేది ఏమిటంటే, మన ప్రవర్తనలన్నీ మన గురించి మనం నమ్మేదానితోనే మొదలవుతాయి.
అందుకే మన నమ్మకాలను పరిశీలించుకోవడం అత్యంత ముఖ్యం.
దీనికి నాకు బాగా నచ్చిన ఉదాహరణల్లో ముఖం మీద మచ్చలకు సంబంధించిన ఒక అధ్యయనం ఉంది.
పరిశోధకులు ఆ అధ్యయనంలో పాల్గొన్న మహిళల ముఖాలపై నిజమైనట్టే కనిపించే నకిలీ మచ్చను వేశారు. మరో వ్యక్తితో మాట్లాడటానికి వెళ్లే ముందు ప్రతి మహిళకూ ఆ మచ్చను అద్దంలో చూపించారు.
సంభాషణకు కాస్త ముందు పరిశోధకుడు ఆ మచ్చకు మాయిశ్చరైజర్ రాయాలని చెప్పాడు. కానీ రాస్తున్నట్టు నటిస్తూ, ఆమెకు తెలియకుండా ఆ మచ్చను పూర్తిగా తొలగించాడు.
కాబట్టి ఆ మహిళలు తమ ముఖం మీద మచ్చ ఉందనే నమ్మకంతోనే సంభాషణలోకి వెళ్లారు.
తర్వాత, తమకు మచ్చ ఉందని నమ్మిన మహిళలు ఎదుటి వ్యక్తి ప్రవర్తనలోని కొన్ని అంశాలను, ముఖ్యంగా తమవైపు చూసిన తీరును, ఆ మచ్చకు ప్రతిస్పందనలుగా అర్థం చేసుకున్నారు.
కానీ ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే, అక్కడ అసలు మచ్చే లేదు.
వాళ్లు నమ్మిన విషయం తొలగిపోయిన తర్వాత కూడా ఆ నమ్మకం వాళ్ల అనుభవాన్ని మలుస్తూనే ఉంది.
నమ్మకం గురించి నాకు భయం కలిగించేది ఇదే.
నమ్మకం నిజానికీ అబద్ధానికీ మధ్య తేడాను తనంతట తానే గుర్తించదు. ఒక అబద్ధం నిజమని మనం మనస్ఫూర్తిగా నమ్మితే, ఆ అబద్ధమే నిజమైనట్టు జీవితాన్ని అనుభవించడం మొదలుపెట్టవచ్చు.
ఎందుకంటే జరిగే విషయాలను మనం నమ్మేదాని ద్వారానే అర్థం చేసుకుంటాం.
ఆ అబద్ధం మన ప్రవర్తనను, మనం గమనించేవాటిని, మనకు జరిగే విషయాలకు ఇచ్చే అర్థాన్ని ప్రభావితం చేస్తుంది.
ఆ తర్వాత మనమే దాన్ని అనుభవిస్తున్నాం కాబట్టి మరింతగా నమ్మేస్తాం.
“ఇది నేను నమ్మే విషయం” అని అనుకోవడం మానేస్తాం.
“ఇది నాకు తెలుసు. నేను స్వయంగా అనుభవించాను” అని అనుకుంటాం.
ప్రతిరోజూ ఎన్ని అబద్ధాలను మనం నిజాలుగా అనుభవిస్తున్నాం?
మనలో ఎంతమంది మన గురించి ఉన్న అబద్ధాలను పూర్తిగా, మనస్ఫూర్తిగా నమ్ముతున్నాం?
మన గుర్తింపు గురించి అబద్ధాలు. మన రూపం గురించి అబద్ధాలు. ఇతరులు మనల్ని ఎలా చూస్తారనే విషయం గురించి అబద్ధాలు.
అవి మనకు ఎంత స్పష్టమైన నిజాలుగా అనిపిస్తాయంటే, వాటిని ప్రశ్నించాలనే ఆలోచనే ఎప్పుడూ రాలేదు.
అద్భుతంగా అందంగా ఉన్న ఒక వ్యక్తిని ఊహించుకో. చూడగానే, “ఈ వ్యక్తి నిజంగానే, ఎలాంటి సందేహం లేకుండా అందంగా ఉన్నాడు. కళ్లు ఉన్నవారెవరైనా అది చూడగలరు” అని అనిపించే వ్యక్తి. చుట్టూ ఉన్న అందరూ అదే అంటారు.
కానీ ఆ వ్యక్తి మాత్రం తాను అందవిహీనంగా ఉన్నానని నిజంగా నమ్ముతాడు.
అద్దంలో చూసుకున్నప్పుడు ఏం కనిపిస్తుంది?
ఒక అందవిహీనమైన వ్యక్తి.
చుట్టూ ఉన్న అందరికీ ఒక అందమైన వ్యక్తి కనిపిస్తాడు. కానీ ఆ వ్యక్తి తనను తాను చూసుకున్నప్పుడు పూర్తిగా వేరే మనిషి కనిపిస్తాడు.
మిగతా అందరికీ కనిపించే అందమైన వ్యక్తి అతనికి కనిపించడు. ఒక అందవిహీనమైన వ్యక్తి కనిపిస్తాడు.
ఎందుకు?
ఎందుకంటే తన గురించి నమ్మిన అబద్ధం అతని దృష్టిలో నిజమైపోయింది.
నువ్వు అతనికి వందసార్లు అందంగా ఉన్నావని చెప్పవచ్చు. కానీ తాను అందవిహీనంగా ఉన్నానని గట్టిగా నమ్మితే ప్రతి ప్రశంసనూ కొట్టిపారేయగలడు.
“మంచిగా మాట్లాడాలని అలా అంటున్నారు.”
“నిజంగా వాళ్లు అలా అనుకోవడం లేదు.”
ఆ నమ్మకాన్ని ప్రశ్నించగల విషయం కూడా, ఆ నమ్మకాన్ని కాపాడే విధంగానే అర్థం చేసుకోబడుతుంది.
నేను చెప్పేది అర్థమవుతోందా?
నువ్వు అందంగా ఉండి కూడా నిన్ను అందవిహీనంగా అనుభవించవచ్చు. ఎందుకంటే నీ గురించి నువ్వు నమ్మేది అదే.
ఇప్పుడు ఇతరులతో కలిసిమెలిసే సందర్భాల గురించి ఆలోచించు.
ఎంతమంది తాము బోరింగ్ అని నమ్ముతున్నారు? తామంటే ఎవరికీ ఇష్టం ఉండదని? ఇతరులతో ఇబ్బందిగా ప్రవర్తిస్తామని, ఎవరితోనూ కలవలేమని, స్నేహితులను సంపాదించడం కష్టమని?
ఇద్దరు వ్యక్తుల ఉదాహరణ చెబుతాను.
వాళ్లిద్దరూ ఒకే వ్యక్తితో ఒకే రకమైన సంభాషణలోకి వెళ్తారు.
మొదటి వ్యక్తి, “నేను బోరింగ్. నేను సరదాగా మాట్లాడలేను. నాలో ఆకట్టుకునే గుణం లేదు. చెప్పడానికి ఆసక్తికరమైనదేమీ లేదు. నేనంటే ఎవరికీ ఇష్టం లేదు” అని అనుకుంటూ వెళ్తాడు.
రెండో వ్యక్తి, “నేను ఇతరులకు నచ్చే వ్యక్తిని. నేను ఆసక్తికరమైనవాడిని. ఈ సంభాషణకు విలువైనది ఏదో జోడించగలను” అని అనుకుంటూ వెళ్తాడు.
ఇద్దరిలో ఎవరి సంభాషణ బాగా సాగే అవకాశం ఎక్కువ?
ఇప్పుడు తర్వాత జరిగే అనుభవం ద్వారా ఆ రెండు నమ్మకాలూ ఎలా నిజమని అనిపించడం మొదలవుతుందో చూడు.
మొదటి వ్యక్తి వెనకడుగు వేస్తాడు. చెప్పడానికి ఒక కథ ఉంటుంది, కానీ అది ఎవరికీ ఆసక్తి కలిగించదని నిర్ణయించుకుంటాడు. ఒక అభిప్రాయం ఉంటుంది, కానీ తనలోనే ఉంచుకుంటాడు. సరదాగా ఏదో గుర్తుకొస్తుంది, కానీ చెప్పేంత సరదాగా అది ఉండదేమో అని ఆపేస్తాడు.
ఎదుటి వ్యక్తికి ఆసక్తి కలిగించే విషయాలే బయటకు రావు. ఎందుకంటే చెప్పడానికి తన దగ్గర విలువైనదేమీ లేదని ముందే నమ్మేశాడు.
అలా తనను తాను ఆపుకుంటూనే, జరిగే ప్రతిదాన్నీ తాను ఎవరికీ నచ్చననేందుకు ఆధారంగా అర్థం చేసుకుంటాడు.
ఎదుటి వ్యక్తి ఏదో శబ్దం విని క్షణం పాటు పక్కకు చూస్తాడు.
కానీ ఇతని మనసులో అది, “బోర్ కొడుతోంది. నాతో మాట్లాడటం ఇష్టం లేదు” అని మారిపోతుంది.
కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం ఉంటుంది.
“నేను బోరింగ్ అని ఇదే రుజువు. ఈ నిశ్శబ్దాన్ని ఎలాగైనా నింపాలి. చెప్పడానికి నా దగ్గర మంచిదేమీ లేదు.”
ఆ విరామాన్ని ఎదుటి వ్యక్తి అసలు గమనించి ఉండకపోవచ్చు. కానీ ఇతను మాత్రం ఇప్పటికే దాన్ని తనకు వ్యతిరేకంగా ఒక ఆధారంగా మార్చేశాడు.
ఒక చిరునవ్వును కూడా కేవలం మర్యాద కోసమే అని కొట్టిపారేయవచ్చు.
దాంతో ఆ సంభాషణ ముగిసేసరికి ఇబ్బందిగా, అనుబంధం లేనట్టుగా అనిపించి, ఎదుటి వ్యక్తికి తాను నచ్చలేదని ఖచ్చితంగా నమ్ముతాడు.
“చూశావా? నేను చెప్పాను కదా. సంభాషణలు చేయడం నాకు అసలు రాదు.”
ఇప్పుడు రెండో వ్యక్తి గురించి ఆలోచించు.
తన దగ్గర చెప్పడానికి ఏదో ఉందని నమ్ముతాడు, కాబట్టి చెబుతాడు. కథను పంచుకుంటాడు. ప్రశ్న అడుగుతాడు. ఎదుటి వ్యక్తి తనను నిజంగా తెలుసుకునే అవకాశం ఇస్తాడు.
“నేను బోర్ కొట్టిస్తున్నానా? నేనంటే ఇష్టమేనా? నేనేం చెప్పాలి?” అని తనను తాను నిరంతరం ప్రశ్నించుకునే బదులు ఎదుటి వ్యక్తి చెబుతున్నది వింటాడు.
ఎవరైనా క్షణం పాటు పక్కకు చూసినా వెంటనే దాన్ని తిరస్కరణగా అర్థం చేసుకోడు. కాస్త విరామం వస్తే, అది కేవలం విరామమే కావచ్చు.
తనలో ఏదో లోపం ఉందనే ఆధారాల కోసం నిరంతరం వెతికే బదులు, ఆ సంభాషణలో పూర్తిగా ఉంటాడు.
ఆ ఓపెన్ మనసు అనుబంధం ఏర్పడే అవకాశం కల్పిస్తుంది. అది ఏర్పడినప్పుడు, “బాగా అనిపించింది. నాతో మాట్లాడటం మనుషులకు ఇష్టం” అని అనుకుంటూ వెళ్తాడు.
ఇద్దరూ తమ నమ్మకం నిజమైందనే భావనతో వెళ్లిపోవచ్చు.
మొదటి వ్యక్తి తాను ఎవరికీ నచ్చనని నమ్ముతాడు, వెనక్కి తగ్గుతాడు, అమాయకమైన విషయాలను కూడా తిరస్కరణగా అర్థం చేసుకుంటాడు. తర్వాత ఆ సంభాషణను తాను ఎవరికీ నచ్చననేందుకు రుజువుగా అనుభవిస్తాడు.
రెండో వ్యక్తి తాను నచ్చే వ్యక్తినని నమ్ముతాడు, మాట్లాడటానికి తనకు తాను అనుమతి ఇస్తాడు, తనతో మాట్లాడటం ఇతరులకు ఇష్టమనేందుకు ఆ సంభాషణను రుజువుగా అనుభవిస్తాడు.
వాళ్ల నమ్మకాలు వాళ్లు ఏం పంచుకున్నారు, ఏం గమనించారు, ఆ సంభాషణకు ఏ అర్థం ఇచ్చారు అన్నవాటిని ప్రభావితం చేశాయి.
ఇప్పుడు ఇద్దరికీ తమ నమ్మకానికి రుజువుగా చూపించగల అనుభవం ఉంది.
నువ్వు అర్థం చేసుకోవాలని నేను కోరుకునేది ఇదే.
ఒక నమ్మకం, తననే నిజమని అనిపించే అనుభవాన్ని మలచడంలో భాగం కావచ్చు.
ఇది మన గురించి మనం నమ్మేదానికి మాత్రమే పరిమితం కాదు.
నువ్వు కలవబోతున్న వ్యక్తి స్వార్థపరుడు, తననే విపరీతంగా ఆరాధించేవాడు, అహంకారి, చెడ్డవాడు అని ఎవరో చెప్పారని ఊహించుకో.
చివరికి ఆ వ్యక్తిని కలిసేటప్పటికే నువ్వు అది నమ్ముతున్నావు.
సంభాషణలో నువ్వు ఎదుర్కొన్న ఒక కష్టం గురించి చెబుతావు. ఆ వ్యక్తి, “గత ఏడాది నాకు కూడా ఇలాంటిదే జరిగింది” అని అంటాడు.
వెంటనే నువ్వు, “చూశావా. ప్రతి విషయాన్నీ తన గురించి మార్చేస్తున్నాడు” అని అనుకుంటావు.
కానీ ఆ వ్యక్తి, “నాకు అర్థమవుతోంది. నేనూ ఆ పరిస్థితిలో ఉన్నాను. నువ్వు ఒంటరివాడివి కాదు” అని చెప్పడానికి ప్రయత్నించి ఉండవచ్చు.
నువ్వు ముందే ఆ వ్యక్తి గురించి నమ్మినదాని ద్వారా అతని మాటలను అర్థం చేసుకుంటున్నావు కాబట్టి, అనుబంధం ఏర్పరచుకునే ప్రయత్నం స్వార్థానికి రుజువుగా మారిపోతుంది.
ఆ తర్వాత, “నాకు చెప్పినట్టే ఉన్నాడు. నేనే స్వయంగా అనుభవించాను” అని అనుకుంటూ వెళ్లిపోతావు.
కానీ ఆ వ్యక్తి ఎవరో నిజంగా తెలుసుకున్నావా, లేక నీకు చెప్పినదాని ద్వారా ఆ వ్యక్తిని అర్థం చేసుకున్నావా?
ఇప్పుడు కేవలం “సరే” అని ఉన్న ఒక మెసేజ్ గురించి ఆలోచించు.
ఆ వ్యక్తి నీపై చిరాకుగా ఉన్నాడని ముందే నమ్మితే, ఆ చిన్న పదంలో కూడా చిరాకు కనిపించవచ్చు. ఆ వ్యక్తి నిజంగా ఎప్పుడూ పలకని చల్లటి స్వరాన్ని నువ్వు వినగలవు.
మీ ఇద్దరి మధ్య అంతా బాగుందని నమ్మితే, అదే మెసేజ్ పూర్తిగా సాధారణంగా అనిపించవచ్చు.
ఆ వ్యక్తి కేవలం పనిలో ఉండవచ్చు. కానీ నీకు తిరస్కరించబడినట్టు అనిపిస్తుంది. ఆ తర్వాత ఆ భావనే మరో ఆధారంగా మారిపోతుంది.
“చిరాకుగా ఉన్నాడని నాకు తెలుసు. నాకు అలా అనిపించింది.”
ఆ భావన నిజమైనదే. కానీ అందువల్ల నువ్వు ఇచ్చిన వివరణ నిజం అయిపోదు.
నువ్వు ఏదో నమ్మావు. జరిగినదాన్ని ఆ నమ్మకం ద్వారా అర్థం చేసుకున్నావు. తర్వాత నీ అర్థాన్నే ఆ నమ్మకం సరైనదనడానికి రుజువుగా వాడుకున్నావు.
తనకు ఆధారాలను ఇస్తున్నది నువ్వేనని నీకు తెలియకుండానే ఒక అబద్ధం ఇలా మరింత బలపడుతూనే ఉంటుంది.
ఇది మనం శారీరక నొప్పిని అనుభవించే విధానాన్నీ ప్రభావితం చేయవచ్చు.
2011లో జరిగిన ఒక ప్రయోగంలో ఆరోగ్యవంతులైన వాలంటీర్లకు బలమైన నొప్పి నివారణ మందు ఇచ్చారు. అదే సమయంలో పరిశోధకులు నియంత్రిత ఉష్ణంతో నొప్పిని కలిగించారు. మందు సాంద్రతను మార్చకుండా, వాలంటీర్లు ఆశించే ఫలితాన్ని మార్చారు.
ఉపశమనం వస్తుందని ఆశించకుండా అదే మందు తీసుకోవడంతో పోలిస్తే, సానుకూల అంచనాలు నొప్పి ఉపశమనాన్ని రెట్టింపు చేశాయి. నొప్పి మరింత పెరుగుతుందని వాలంటీర్లు ఆశించేలా చేసినప్పుడు, ఆ ప్రయోగ పరిస్థితుల్లో మందు ఇచ్చే నొప్పి ఉపశమనం కనిపించలేదు.
పరిశోధకులు నొప్పితో సంబంధమున్న మెదడు కార్యకలాపాల్లో మార్పులను కూడా నమోదు చేశారు.
దీని గురించి ఆలోచించు.
ఆ మనుషులు ఏం ఆశించారన్నది, ఒకే మందు తీసుకుంటున్నప్పటికీ, వాళ్లు నిజంగా అనుభవించిన నొప్పిని ప్రభావితం చేసింది.
మెదడు ఎంత శక్తివంతమైనది? మన నమ్మకాలు ఎంత శక్తివంతమైనవి, ఎంత ప్రభావం చూపేవి?
అలాంటప్పుడు సంవత్సరాలుగా మోస్తున్న ఒక నమ్మకం, నిన్ను నువ్వు అనుభవించే తీరుపైనా నీ జీవితంపైనా ఎంత ప్రభావం చూపగలదో ఊహించు.
మరో ఉదాహరణ చెబుతాను.
ఒక వ్యక్తి తాను సోమరినని నమ్ముతాడు. తాను తెలివి తక్కువవాడినని, జీవితంలో ఏమీ సాధించలేనని, ప్రపంచానికి ఇవ్వడానికి తన దగ్గర విలువైనదేమీ లేదని నమ్ముతాడు.
రెండో వ్యక్తి తాను కష్టపడేవాడినని నమ్ముతాడు. తాను తెలివైనవాడినని, ప్రపంచానికి ఇవ్వడానికి తన దగ్గర విలువైనదేదో ఉందని నమ్ముతాడు.
వాళ్లలో ఎవరు విజయం సాధించే అవకాశం ఎక్కువని అనుకుంటావు?
నువ్వు సోమరివని నమ్మితే ఏం జరుగుతుందో ఆలోచించు.
పనులు వాయిదా వేయడం మొదలుపెడతావు. ప్రయత్నించడానికి కూడా పట్టించుకోవు. పనులను మధ్యలో వదిలేస్తావు. ఎందుకంటే నీ మనసులో నువ్వు అలాంటి వ్యక్తివే.
తర్వాత నీ జీవన విధానాన్ని చూసి, “చూశావా? నేను చెప్పాను కదా. నేను సోమరినే” అంటావు.
ఇప్పుడు నీ నమ్మకం మరింత బలపడింది.
నువ్వు సోమరివని నమ్ముతావు, కాబట్టి సోమరిలా జీవించడం మొదలుపెడతావు. ఆ తర్వాత సోమరిలా జీవించడమే నువ్వు సోమరివనడానికి ఆధారంగా మారుతుంది.
కానీ ఆ ఆధారాల్లో ఎంత భాగం, మొదట్లోనే ఆ నమ్మకాన్ని అంగీకరించడం వల్ల ఏర్పడింది?
మనం చిక్కుకుపోగల చక్రం ఇదే.
మనం నమ్మేది మనం అనుభవించేదాన్ని ప్రభావితం చేస్తుంది. మనం అనుభవించేది మనం నమ్మేదానికి మరిన్ని ఆధారాలుగా మారుతుంది.
భయంకరమైన విషయం ఏమిటంటే, ఒక అబద్ధం తానే ఏర్పడటానికి సహాయపడిన అనుభవాల ద్వారా తనను తానే బలపరుచుకోవడం మొదలుపెట్టగలదు.
మొదట నీ గురించి ఏదో నమ్ముతావు. తర్వాత ఆ నమ్మకానికి సరిపోయేలా ప్రవర్తిస్తావు, లేదా జరిగినదాన్ని దానికి నిర్ధారణగా అర్థం చేసుకుంటావు. ఎందుకంటే నువ్వు దాన్ని నమ్ముతున్నావు.
చివరికి, “నా గురించి ఇది నమ్ముతున్నాను” అని అనడం మానేస్తావు.
“నా గురించి ఇది నాకు తెలుసు. నేను అనుభవించాను” అంటావు.
నువ్వు ఆ అబద్ధాన్ని నమ్మావు. ఆ అబద్ధం ద్వారానే జీవితాన్ని అనుభవించావు. తర్వాత ఆ అనుభవాన్ని వాడుకుని ఆ అబద్ధాన్ని ఇంకా ఎక్కువగా నమ్మావు.
నీకు తెలిసేలోపే దాని చుట్టూ నీ మూల గుర్తింపును నిర్మించుకున్నావు.
“నేను ఇంతే.”
కానీ ఒక అబద్ధాన్ని నమ్మడం వల్ల వచ్చే పరిణామాలను అనుభవించడం ఆ అబద్ధాన్ని నిజం చేయదు.
ఒక ఇబ్బందికరమైన సంభాషణ, నువ్వు ఎవరికీ నచ్చని వ్యక్తివని రుజువు చేయదు. ఒక పనిని పూర్తి చేయకుండా వదిలేయడం, నువ్వు ఎప్పటికీ ఏ పనినీ పూర్తిచేయలేవని రుజువు చేయదు.
అయినా నువ్వు ముందే ఆ విషయాలను నమ్మితే, ప్రతి అనుభవం మరో ఆధారంగా మారుతుంది. ప్రతి ఆధారమూ ఆ నమ్మకాన్ని ప్రశ్నించడం ఇంకా కష్టతరం చేస్తుంది.
ఒక అబద్ధాన్ని నమ్మడం వల్ల వచ్చిన పరిణామాలనే, ఆ అబద్ధం మొదటి నుంచి నిజమే అనడానికి ఆధారాలుగా ఉపయోగించే స్థితికి చేరుకోవచ్చు.
అందుకే “నాకు డిప్రెషన్ ఉంది” లేదా “నాకు ఆందోళన ఉంది” అనేది “నేనంటే ఇదే”గా మారిపోవడం చూడటం నాకు వ్యక్తిగతంగా నచ్చదు. నిజమే, జీవితంలోని ఈ దశలో మీరు మరింత తరచుగా కుంగిపోయినట్టు లేదా ఆందోళనగా అనిపించుకోవచ్చు. లేదా నిరంతర సంరక్షణ అవసరమయ్యే ఆరోగ్య పరిస్థితితో మీరు జీవిస్తూ ఉండవచ్చు. కానీ మిత్రమా, దాన్నే మీ మొత్తం గుర్తింపుగా మార్చుకోకండి.
ఎందుకంటే “ఇది నేను అనుభవించే విషయం” అనేది “నేనంటే ఇదొక్కటే”గా మారిన తర్వాత, ఆందోళనగా ఉన్న ప్రతి క్షణం, ప్రతి కష్టమైన రోజు మీరు ఎప్పటికీ ఇలాగే ఉంటారనే రుజువులా అనిపించడం మొదలవవచ్చు.
మీరు ఎదుర్కొంటున్న దాన్ని అంగీకరించండి. మీకు అవసరమైన సహాయం పొందండి. కానీ “నాకు ఇది ఉంది” అనేది “నేనంటే ఇదే”గా మారనివ్వకండి.
ఈ నమ్మకాల్లో కొన్ని, మనం వాటిని ప్రశ్నించగల వయసుకు రాకముందే మనకు ఇవ్వబడ్డాయి.
ఒక పిల్లవాడికి పదేపదే నువ్వు అసమర్థుడివి లేదా నిరాశ కలిగించేవాడివి అని చెప్పు. ఆ మాటలు తనను తాను అర్థం చేసుకునే విధానంలో భాగమైపోవచ్చు.
ఆ పిల్లవాడు నేర్చుకోగలిగినవి, సాధించగలిగినవి, సృష్టించగలిగినవి కూడా చేయకుండా ఉండిపోవచ్చు. ఎందుకంటే అతను విశ్వసించిన వ్యక్తి, అవి అతని వల్ల కావని అతనిని నమ్మించాడు.
చివరికి అతని గురించి ఎవరికో ఉన్న అభిప్రాయం, అతను జీవించే గుర్తింపుగా మారిపోతుంది.
నాకు అత్యంత స్ఫూర్తినిచ్చే వ్యక్తి గురించి చెప్పాలనుకుంటున్నాను (మా అమ్మతో సమానంగా): మా నాన్న.
మా నాన్న పేదరికంలో పెరిగాడు. తన గురించి భయంకరమైన అబద్ధాలను నేర్పిన ఇద్దరు భయంకరమైన తల్లిదండ్రుల దగ్గర పెరిగాడు.
ఆయన ఒక నిర్ణయం తీసుకోవాల్సి వచ్చింది.
తన గురించి ఆ విషయాలను నమ్మాలని ఎంచుకుంటాడా? తాను పెరిగిన జీవితమే తాను నిర్మించబోయే భవిష్యత్తును నిర్ణయించేలా వదిలేస్తాడా?
లేక వేరేదాన్ని నమ్ముతాడా?
నేను పెరుగుతున్నప్పుడు మా దగ్గర ఎక్కువేమీ ఉండేది కాదు. నిజానికి చాలా తక్కువే ఉండేది.
కానీ మా నాన్న నాతో, “బాబూ, మనం విజయవంతులం” అని చెప్పడం నాకు గుర్తుంది.
అది విని దాదాపు నవ్వేసిన సంగతి కూడా గుర్తుంది.
నేను చిన్నవాడిని. అవివేకిని. నమ్మకం గురించి ఆయనకు అర్థమైనది నాకు అర్థం కాలేదు.
మా వాస్తవ పరిస్థితిని, మా దగ్గర ఉన్నవన్నీ, అంటే అప్పట్లో దాదాపు ఏమీ లేని స్థితిని చూసి, “అబ్బే, మనం విజయవంతులం కాదు” అని అనుకునేవాడిని.
నాకు కనిపించిన ప్రతిదీ ఆయన మాటలకు విరుద్ధంగా ఉన్నట్టే అనిపించేది.
కానీ మా నాన్న మాత్రం నమ్మాడు.
ఆయన విజయవంతుడనే నమ్మకం ఆయన డీఎన్ఏలోనే ఉండేది. అదే ఆయన మూల గుర్తింపు.
ఆయనకు తనపై కదలని, అలసిపోని, సానుకూల నమ్మకం ఉండేది. మా పరిస్థితులు నాకు నమ్మడానికి ఒక కారణం ఇవ్వకముందే, తాను విజయవంతుడని నమ్మాలని ఆయన ఎంచుకున్నాడు.
బాల్యంలో తనకు దక్కిన పరిస్థితులే తాను ఎవరిగా మారబోతున్నాడో నిర్ణయించకుండా ఉండాలని ఎంచుకున్నాడు.
ఆయన నాకు తెలిసిన అత్యంత విజయవంతుడైన మనిషిగా మారడం నేను చూశాను.
నా దగ్గర ఉన్న ప్రతిదానికీ, నేనేమైతే అయ్యానో దానికంతటికీ, ఆయన ఇచ్చినవే కారణం. ఆయన జ్ఞానం, ఆయన నేర్పిన జీవిత పాఠాలు కూడా వాటిలో ఉన్నాయి.
ఆయన నాకు నేర్పిన గొప్ప పాఠాల్లో ఒకటి, అప్పట్లో నాకు అసలు అర్థం కాని విషయం.
మా జీవితం విజయవంతంగా కనిపించేవరకూ, తాను విజయవంతుడని నమ్మడానికి ఆయన ఆగలేదు.
చుట్టూ ఉన్న ప్రతిదీ వేరేలా చెబుతున్నట్టు కనిపించినప్పుడే ఆయన నమ్మాడు.
మా దగ్గర ఉన్నదాన్ని చూసి, అదే మనం ఎవరమో చెబుతుందని నేను అనుకున్నాను. మా దగ్గర ఉన్నవాటిలో నేను చూడకముందే, తాను ఎవరో మా నాన్న నమ్మాడు.
ఆయన వదులుకోవడానికి నిరాకరించిన నమ్మకాన్ని అనుసరిస్తూ, ఆయన నిర్మించిన జీవితం ఎదగడం నేను చూశాను.
దాని మూలం నమ్మకమే.
ఎంతమంది తమ బాల్యం, పరిస్థితులు, జీవితంలో తమకు దక్కినవాటినే తమ మొత్తం గుర్తింపును నిర్ణయించేలా వదిలేస్తున్నారు?
“నేను పేదరికంలో పుట్టాను, కాబట్టి ఎప్పటికీ పేదరికంలోనే బతుకుతాను.”
“జీవితం నాకు సులువైన పరిస్థితులు ఇవ్వలేదు, కాబట్టి నేను ఎప్పటికీ సాధించలేను.”
“నా తల్లిదండ్రులు వ్యసనపరులు, కాబట్టి నేనూ ఎప్పటికీ వ్యసనపరుడిగానే ఉంటాను.”
తమ గురించి ఏం నమ్మాలో ఎవరో వాళ్లకు నేర్పారు. ఆ తర్వాత వాళ్లు ఆ పరిధుల్లోనే జీవితమంతా గడిపేశారు. వేరేదాన్ని నమ్మి ఉంటే తాము ఎవరిగా మారగలిగేవారో తెలుసుకోనేలేదు.
నీ బాల్యం నీకు ఇచ్చిన గుర్తింపును నువ్వు తప్పనిసరిగా అంగీకరించాల్సిన అవసరం లేదని మా నాన్న నాకు చూపించాడు.
నేను నమ్మేది ఇదే: నువ్వు ఎక్కడికి చేరుకుంటావో నిర్ణయించేది నీ గురించి నువ్వు నమ్మేది మాత్రమే.
నువ్వు ఎవరో నిర్ణయించే హక్కు నీ బాల్యానికి లేదు. నీ గురించి ఇతరులు చెప్పిన మాటలకూ లేదు. జీవితంలో నీకు దక్కిన పరిస్థితులకూ లేదు.
నీ గురించి నువ్వు ఏం నమ్మాలో నిర్ణయించేది నువ్వే.
ఇప్పుడు ఆ చక్రం వ్యతిరేక దిశలో తిరగడం ఊహించుకో.
“నేను కష్టపడే వ్యక్తిని. మొదలుపెట్టిన పనిని పూర్తి చేసే వ్యక్తిని. విలువైనదేదో ఇవ్వగల వ్యక్తిని” అని నమ్మడం మొదలుపెడతావు.
మొదట పూర్తిగా నమ్మకపోవచ్చు. కానీ నమ్మే వ్యక్తిలా జీవించడానికి నీకు నువ్వు ఒక అవకాశం ఇవ్వడం మొదలుపెడతావు.
ఒక పని పూర్తి చేస్తావు. కృషి చేస్తావు. నీకు నువ్వు ఇచ్చుకున్న మాట నిలబెట్టుకుంటావు.
ఆ తర్వాత నెమ్మదిగా ఆ నమ్మకం వెనుక నిజమైన ఆధారం ఏర్పడుతుంది.
నిన్ను నువ్వు కష్టపడే వ్యక్తిగా చూడటం మొదలుపెడతావు. అలా ప్రవర్తించడం కూడా మొదలుపెడతావు. ఆ ప్రవర్తన నీకు ఆధారాలు ఇస్తుంది. ఆ ఆధారాలు నమ్మకాన్ని బలపరుస్తాయి.
నిన్ను పరిమితం చేసిన ప్రక్రియే, నువ్వు కావాలనుకున్న వ్యక్తిగా మారడానికి సహాయం చేయడం మొదలుపెట్టవచ్చు.
కానీ మనల్ని తెలుసుకునే అవకాశం ఎవరికైనా రాకముందే, మనమంటే ఎవరికీ ఇష్టం ఉండదని మనలో ఎంతమంది నిర్ణయించుకుంటున్నాం?
ప్రయత్నించకముందే ఓడిపోతామని ఎంతమంది నిర్ణయించుకుంటున్నాం?
ఏదైనా ఇవ్వకముందే, ఇవ్వడానికి మన దగ్గర ఏమీ లేదని ఎంతమంది నిర్ణయించుకుంటున్నాం?
ఆ తర్వాత ఆ నిర్ణయాలను వాస్తవాలుగా పరిగణిస్తూ సంవత్సరాలు గడిపేస్తాం.
కాబట్టి కష్టపడే వ్యక్తిగా మారాలనుకుంటే, నువ్వు కష్టపడే వ్యక్తివని నమ్మడం మొదలుపెట్టు.
ఆత్మవిశ్వాసం ఉన్న వ్యక్తిగా మారాలనుకుంటే, నువ్వు ఆత్మవిశ్వాసం ఉన్న వ్యక్తివని నమ్మడం మొదలుపెట్టు.
ప్రపంచానికి ఏదైనా ఇవ్వాలనుకుంటే, ఇవ్వడానికి నీ దగ్గర అసలు ఏమీ లేదని నమ్మడం ఆపు.
కానీ నువ్వు నమ్మాలి. నీకు నువ్వు చెప్పుకున్న అబద్ధాలను అధిగమించడానికి ఎంతో విశ్వాసం కావాలి. నువ్వు గట్టిగా నమ్మితే, చివరికి దానికి తగినట్టుగా జీవించడం మొదలుపెడతావు.
ఆ తర్వాత ఆ నమ్మకాలకు నిజమైన ఆధారం ఇచ్చేలా జీవించు.
కృషి చేయి. ఆలోచనను పంచుకో. పూర్తి చేయలేనని నీకు నువ్వు పదేపదే చెప్పుకుంటున్న ఆ పనిని పూర్తి చేయి.
గతంలో నువ్వు నమ్మినదాన్ని ప్రశ్నించే ఆధారాలను గమనించడానికి నీకు నువ్వు అనుమతి ఇవ్వు.
ఎందుకంటే ప్రతి మంచి అనుభవాన్నీ కొట్టిపారేసి, ప్రతి చెడు అనుభవాన్నీ కూడబెట్టుకుంటే, మారుతున్న జీవితం కూడా పాత అబద్ధానికి రుజువుగానే కనిపిస్తూనే ఉంటుంది.
నీ నమ్మకాలు మారుతున్నప్పుడు, నువ్వు వేరేలా ప్రవర్తించడం మొదలుపెడతావు. వేరేలా ప్రవర్తించినప్పుడు, వేరే అనుభవాన్ని పొందే అవకాశం నీకు నువ్వు ఇస్తావు.
ఆ తర్వాత నువ్వే స్వయంగా అనుభవించడం మొదలుపెట్టావు కాబట్టి నీ నమ్మకం మరింత బలపడుతుంది.
నీ గురించి నువ్వు నమ్మేవి అబద్ధాలైనా, అవే నువ్వు జీవించే హద్దులుగా మారవచ్చు.
ఏ విషయం గురించి నువ్వు ఏది నమ్మినా, అది నీ జీవిత అనుభవంలో నిజంలా వ్యక్తమవుతుంది. కాబట్టి ఏం నమ్మాలో జాగ్రత్తగా ఎంచుకో.
నువ్వు ఆత్మవిశ్వాసం ఉన్నవాడివని, ఇతరులకు నచ్చే వ్యక్తివని, ఆకట్టుకునే గుణం ఉన్నవాడివని, కష్టపడేవాడివని, తెలివైనవాడివని నమ్మడం మొదలుపెడితే నీ జీవితం ఎలా ఉంటుందో ఊహించు.
నీ గుర్తింపులో ఎంత భాగం నువ్వు కనుగొన్నది? ఎంత భాగం నువ్వు మళ్లీ మళ్లీ నమ్మినది?
ఆ మహిళలు తమకు మచ్చ ఉందని నమ్మారు. సంభాషణలోని కొన్ని భాగాలను దానికి ప్రతిస్పందనలుగా అర్థం చేసుకున్నారు. అసలు లేని మచ్చ గురించి ఉన్న నమ్మకాన్ని వాళ్ల అనుభవం సమర్థిస్తున్నట్టే అనిపించింది.
మనలో ఏదో లోపం ఉందని నమ్మి, అది నిజమా అని ఎప్పుడూ ప్రశ్నించకుండా, దాని చుట్టూ జీవితాన్ని నిర్మించుకుంటున్నవాళ్లు ఎంతమంది?
ఒక మచ్చను అధిగమించడానికి మిగిలిన జీవితమంతా వెచ్చించే ముందు, అసలు ఆ మచ్చ ఉందో లేదో నిర్ధారించుకో.