Αν θέλεις μια καλύτερη ζωή… ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΥΤΟ.
Μετάφραση με τεχνητή νοημοσύνη · Πρωτότυπο στα αγγλικά
Ό,τι πιστεύεις, είτε είναι ψέμα είτε αλήθεια, μπορεί να εμφανιστεί ως αλήθεια μέσα σε όσα βιώνεις.
Και αυτό είναι πραγματικά τρομακτικό.
Άσε με να σου εξηγήσω γιατί.
Περιορίζουμε τον εαυτό μας με όσα πιστεύουμε.
Και μερικές φορές οι ίδιες μας οι πεποιθήσεις μάς νικούν πριν καν ζήσουμε τη ζωή που έχουμε ήδη αποφασίσει ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε.
Αποφασίζουμε τι μπορούμε να κάνουμε. Αποφασίζουμε τι άνθρωποι είμαστε. Αποφασίζουμε τι πιστεύουν οι άλλοι για εμάς. Και μετά περνάμε τη ζωή βιώνοντας τα πάντα μέσα από αυτές τις πεποιθήσεις.
Και θα πήγαινα ακόμη παραπέρα. Προσωπικά, πιστεύω ότι ΟΛΕΣ οι συμπεριφορές μας ξεκινούν από όσα πιστεύουμε για τον εαυτό μας.
Γι’ αυτό είναι ΥΨΙΣΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ να εξετάζουμε όσα πιστεύουμε.
Ένα από τα αγαπημένα μου παραδείγματα είναι μια μελέτη για τις ουλές στο πρόσωπο.
Οι ερευνητές έφτιαξαν μια ρεαλιστική ψεύτικη ουλή στα πρόσωπα γυναικών που συμμετείχαν. Έδειξαν σε καθεμία την ουλή σε έναν καθρέφτη πριν μπει σε συζήτηση με κάποιο άλλο άτομο.
Λίγο πριν από τη συζήτηση, ο ερευνητής είπε ότι η ουλή χρειαζόταν ενυδάτωση. Όμως, ενώ υποτίθεται πως την ενυδάτωνε, την αφαίρεσε κρυφά.
Έτσι, οι συμμετέχουσες μπήκαν στη συζήτηση πιστεύοντας ότι είχαν μια ουλή στο πρόσωπό τους.
Στη συνέχεια, όσες πίστευαν ότι είχαν ουλή ερμήνευσαν πλευρές της συμπεριφοράς του άλλου ατόμου, ιδιαίτερα τον τρόπο που τις κοιτούσε, ως αντιδράσεις σε αυτήν.
Αλλά το απίστευτο είναι ότι ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΟΥΛΗ.
Η πεποίθηση συνέχιζε να διαμορφώνει την εμπειρία τους, παρόλο που αυτό στο οποίο πίστευαν είχε αφαιρεθεί.
Και αυτό είναι που με τρομάζει στην πίστη.
Η πίστη δεν ξεχωρίζει αυτόματα την αλήθεια από το ψέμα. Αν πιστέψουμε πραγματικά ότι ένα ψέμα είναι αλήθεια, μπορούμε να αρχίσουμε να βιώνουμε τη ζωή ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟ ΨΕΜΑ.
Επειδή ερμηνεύουμε όσα συμβαίνουν μέσα από όσα πιστεύουμε.
Το ψέμα επηρεάζει τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε, όσα παρατηρούμε και το νόημα που δίνουμε σε αυτά που μας συμβαίνουν.
Και μετά, επειδή το βιώνουμε, πειθόμαστε ακόμη περισσότερο.
Δεν σκεφτόμαστε πια: «Αυτό είναι κάτι που πιστεύω».
Σκεφτόμαστε: «Αυτό είναι κάτι που ΞΕΡΩ. Το έχω ζήσει».
ΠΟΣΑ ΨΕΜΑΤΑ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ;
Πόσοι από εμάς πιστεύουμε απόλυτα, με όλη μας την καρδιά, ψέματα για τον εαυτό μας;
Ψέματα για την ταυτότητά μας. Ψέματα για την εμφάνισή μας. Ψέματα για το πώς μας βλέπουν οι άλλοι.
Πράγματα που μας φαίνονται τόσο προφανώς αληθινά, ώστε δεν σκεφτήκαμε ποτέ να τα αμφισβητήσουμε.
Σκέψου έναν απίστευτα ελκυστικό άνθρωπο. Από εκείνους που κοιτάζεις και λες: «Είναι αντικειμενικά, αναμφίβολα ελκυστικός. Όποιος έχει μάτια το βλέπει». Όλοι γύρω του συμφωνούν.
Αλλά ο ίδιος πιστεύει πραγματικά ότι είναι άσχημος.
Όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη, τι βλέπει;
Έναν άσχημο άνθρωπο.
Όλοι γύρω του βλέπουν έναν ελκυστικό άνθρωπο. Αλλά εκείνος, όταν κοιτάζει τον εαυτό του, βλέπει κάποιον εντελώς διαφορετικό.
Δεν βλέπει τον ελκυστικό άνθρωπο που βλέπουν όλοι οι άλλοι. Βλέπει έναν άσχημο άνθρωπο.
ΓΙΑΤΙ;
Επειδή το ψέμα που πιστεύει για τον εαυτό του έχει γίνει πραγματικότητα ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ.
Μπορείς να του πεις εκατό φορές ότι είναι ελκυστικός. Αλλά αν έχει πειστεί ότι είναι άσχημος, μπορεί να απορρίψει κάθε κομπλιμέντο.
«Απλώς θέλουν να είναι ευγενικοί».
«Δεν το εννοούν πραγματικά».
Ακόμη και κάτι που θα μπορούσε να αμφισβητήσει την πεποίθηση ερμηνεύεται με τρόπο που την προστατεύει.
Καταλαβαίνεις τι λέω;
Μπορεί να είσαι ελκυστικός και παρ’ όλα αυτά να βιώνεις τον εαυτό σου ως άσχημο, επειδή αυτό ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ για εσένα.
Τώρα σκέψου τις κοινωνικές περιστάσεις.
Πόσοι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι βαρετοί; Ότι δεν είναι συμπαθείς; Ότι είναι αμήχανοι, ότι δεν τα βρίσκουν με κανέναν και δυσκολεύονται να κάνουν φίλους;
Άσε με να σου δώσω δύο ανθρώπους ως παράδειγμα.
Μπαίνουν στην ίδια συζήτηση με το ίδιο άτομο.
Ο πρώτος σκέφτεται: «Είμαι βαρετός. Δεν είμαι αστείος. Δεν έχω χάρισμα. Δεν έχω τίποτα ενδιαφέρον να πω. Κανείς δεν με συμπαθεί».
Ο δεύτερος σκέφτεται: «Είμαι συμπαθής. Έχω ενδιαφέρον. Έχω κάτι αξιόλογο να προσφέρω σε αυτή τη συζήτηση».
Ποιος είναι πιθανότερο να έχει μια καλή κοινωνική αλληλεπίδραση;
Τώρα δες πώς και οι δύο πεποιθήσεις μπορούν να αρχίσουν να φαίνονται αληθινές μέσα από όσα ακολουθούν.
Ο πρώτος κρατιέται. Έχει μια ιστορία να μοιραστεί, αλλά αποφασίζει ότι δεν θα ενδιέφερε κανέναν. Έχει μια άποψη, αλλά την κρατά για τον εαυτό του. Σκέφτεται κάτι αστείο, αλλά αποφασίζει ότι μάλλον δεν είναι αρκετά αστείο για να το πει.
Ακριβώς όσα θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν τον άλλον δεν λέγονται ποτέ, επειδή ήδη πιστεύει ότι δεν έχει τίποτα που να αξίζει να ειπωθεί.
Και όσο κρατιέται, ερμηνεύει τα πάντα ως απόδειξη ότι δεν είναι συμπαθής.
Ο άλλος κοιτάζει αλλού για ένα δευτερόλεπτο, επειδή άκουσε έναν θόρυβο.
Αλλά στο μυαλό του αυτό γίνεται: «Βαρέθηκε. Δεν θέλει να μιλάει μαζί μου».
Υπάρχει μια σύντομη σιωπή.
«Αυτό αποδεικνύει ότι είμαι βαρετός. Πρέπει να γεμίσω το κενό. Δεν έχω τίποτα καλό να πω».
Ο άλλος μπορεί να μην πρόσεξε καν την παύση. Αλλά εκείνος την έχει ήδη μετατρέψει σε στοιχείο εναντίον του.
Ακόμη και ένα χαμόγελο μπορεί να το απορρίψει ως απλή ευγένεια.
Έτσι φεύγει από τη συζήτηση νιώθοντας αμήχανος, αποκομμένος και πεπεισμένος ότι δεν τον συμπάθησαν.
«Είδες; Σου το είπα. Είμαι χάλια στις συζητήσεις».
Τώρα σκέψου τον δεύτερο.
Πιστεύει ότι έχει κάτι να προσφέρει, οπότε το προσφέρει. Μοιράζεται την ιστορία. Κάνει την ερώτηση. Επιτρέπει στον άλλον να τον γνωρίσει πραγματικά.
Ακούει τι λέει ο άλλος, αντί να αναρωτιέται διαρκώς: «Τον κάνω να βαριέται; Με συμπαθεί; Τι πρέπει να πω;»
Αν κάποιος κοιτάξει αλλού για ένα δευτερόλεπτο, δεν το ερμηνεύει αμέσως ως απόρριψη. Αν υπάρξει μια παύση, μπορεί να είναι απλώς μια παύση.
Είναι παρών στη συζήτηση, αντί να ψάχνει συνέχεια αποδείξεις ότι κάτι δεν πάει καλά με τον ίδιο.
Αυτό το άνοιγμα δίνει στη σύνδεση μια ευκαιρία να συμβεί. Και όταν συμβεί, φεύγει σκεπτόμενος: «Το χάρηκα. Στους ανθρώπους αρέσει να μιλάνε μαζί μου».
Και οι δύο μπορούν να φύγουν νιώθοντας ότι η πεποίθησή τους επιβεβαιώθηκε.
Ο πρώτος πιστεύει ότι δεν είναι συμπαθής, κρατιέται και ερμηνεύει αθώα πράγματα ως απόρριψη. Έπειτα βιώνει τη συζήτηση ως απόδειξη ότι δεν είναι συμπαθής.
Ο δεύτερος πιστεύει ότι είναι συμπαθής, δίνει στον εαυτό του την άδεια να συμμετέχει και βιώνει τη συζήτηση ως απόδειξη ότι οι άνθρωποι χαίρονται να μιλούν μαζί του.
Οι πεποιθήσεις τους επηρέασαν όσα πρόσφεραν, όσα παρατήρησαν και το νόημα που έδωσαν στην αλληλεπίδραση.
Και τώρα και οι δύο έχουν μια εμπειρία που μπορούν να δείξουν ως απόδειξη.
Αυτό είναι που θέλω να καταλάβεις.
Μια πεποίθηση μπορεί να βοηθήσει να διαμορφωθεί η ίδια η εμπειρία που την κάνει να μοιάζει αληθινή.
Και αυτό δεν αφορά μόνο όσα πιστεύουμε για τον εαυτό μας.
Φαντάσου ότι κάποιος σου λέει πως ο άνθρωπος που πρόκειται να γνωρίσεις είναι εγωκεντρικός, ναρκισσιστής, αλαζόνας και κακός.
Τελικά τον γνωρίζεις, έχοντας ήδη πιστέψει αυτό.
Κατά τη συζήτηση, αναφέρεις κάτι δύσκολο που πέρασες. Απαντά: «Πέρασα κάτι παρόμοιο πέρυσι».
Αμέσως σκέφτεσαι: «Να το. Τα γυρίζει όλα στον εαυτό του».
Αλλά μπορεί να προσπαθούσε να πει: «Καταλαβαίνω. Έχω βρεθεί εκεί. Δεν είσαι μόνος».
Μια προσπάθεια να συνδεθεί γίνεται απόδειξη εγωισμού, επειδή ερμηνεύεις όσα είπε μέσα από αυτό που ήδη πιστεύεις γι’ αυτόν.
Μετά φεύγεις σκεπτόμενος: «Είναι ακριβώς όπως με προειδοποίησαν. Το έζησα κι εγώ».
Αλλά βίωσες πραγματικά ποιος είναι ή ερμήνευσες το ποιος είναι μέσα από όσα σου είπαν;
Τώρα σκέψου ένα μήνυμα που λέει απλώς: «Εντάξει».
Αν ήδη πιστεύεις ότι αυτός ο άνθρωπος είναι εκνευρισμένος μαζί σου, μπορείς να διαβάσεις εκνευρισμό μέσα σε αυτή τη λέξη. Ακούς έναν ψυχρό τόνο που δεν έχει εκφράσει ποτέ.
Αν πιστεύεις ότι μεταξύ σας όλα είναι καλά, το ίδιο ακριβώς μήνυμα μπορεί να σου φανεί εντελώς συνηθισμένο.
Μπορεί απλώς να είναι απασχολημένος. Αλλά εσύ νιώθεις απόρριψη, και μετά το συναίσθημα γίνεται ακόμη μία απόδειξη.
«Ήξερα ότι είχε εκνευριστεί. Το ένιωθα».
Το συναίσθημα είναι πραγματικό. Αυτό όμως δεν κάνει αληθινή την εξήγησή σου.
Πίστεψες κάτι. Ερμήνευσες αυτό που συνέβη μέσα από αυτή την πεποίθηση. Μετά χρησιμοποίησες την ερμηνεία σου ως απόδειξη ότι η πεποίθηση ήταν σωστή.
Έτσι ένα ψέμα μπορεί να συνεχίσει να ενισχύεται, χωρίς ποτέ να συνειδητοποιήσεις ότι εσύ είσαι αυτός που του δίνει αποδείξεις.
Αυτό μπορεί να φτάσει ακόμη και στον τρόπο που βιώνουμε τον σωματικό πόνο.
Σε ένα πείραμα του 2011, υγιείς εθελοντές έλαβαν ένα ισχυρό παυσίπονο, ενώ οι ερευνητές προκαλούσαν ελεγχόμενο πόνο με θερμότητα. Η συγκέντρωση του φαρμάκου παρέμενε σταθερή, ενώ οι ερευνητές άλλαζαν τις προσδοκίες των εθελοντών.
Οι θετικές προσδοκίες διπλασίασαν την ανακούφιση από τον πόνο σε σύγκριση με τη λήψη του φαρμάκου χωρίς προσδοκία ανακούφισης. Όταν οι εθελοντές οδηγήθηκαν να περιμένουν εντονότερο πόνο, η ανακούφιση χάθηκε κάτω από εκείνες τις πειραματικές συνθήκες.
Οι ερευνητές κατέγραψαν επίσης αλλαγές στην εγκεφαλική δραστηριότητα που σχετιζόταν με τον πόνο.
Σκέψου το.
Αυτό που περίμεναν επηρέασε τον πόνο που πραγματικά ένιωθαν, ενώ λάμβαναν το ίδιο φάρμακο.
ΠΟΣΟ ΙΣΧΥΡΟΣ είναι ο εγκέφαλος; ΠΟΣΟ ΙΣΧΥΡΕΣ και ΕΠΙΔΡΑΣΤΙΚΕΣ είναι οι πεποιθήσεις μας;
Φαντάσου λοιπόν πόση επιρροή μπορεί να έχει μια πεποίθηση που κουβαλάς ΧΡΟΝΙΑ στον τρόπο που βιώνεις τον εαυτό σου και τη ζωή σου.
Άσε με να σου δώσω άλλο ένα παράδειγμα.
Ένας άνθρωπος πιστεύει ότι είναι τεμπέλης. Πιστεύει ότι είναι χαζός, ότι ποτέ δεν θα καταφέρει τίποτα στη ζωή και ότι δεν έχει απολύτως καμία αξία να προσφέρει στον κόσμο.
Ο δεύτερος πιστεύει ότι είναι εργατικός. Πιστεύει ότι είναι έξυπνος και ότι έχει κάτι αξιόλογο να προσφέρει στον κόσμο.
Ποιος πιστεύεις ότι είναι πιθανότερο να πετύχει;
Σκέψου τι συμβαίνει όταν πιστεύεις ότι είσαι τεμπέλης.
Αρχίζεις να αναβάλλεις. Δεν μπαίνεις στον κόπο να προσπαθήσεις. Αφήνεις πράγματα μισοτελειωμένα, επειδή στο μυαλό σου έτσι είσαι.
Μετά κοιτάζεις πώς ζεις και λες: «Είδες; Σου το είπα. Είμαι τεμπέλης».
Και τώρα η πεποίθησή σου έχει ενισχύσει τον εαυτό της.
Πιστεύεις ότι είσαι τεμπέλης, οπότε αρχίζεις να ζεις σαν τεμπέλης. Μετά το ότι ζεις έτσι γίνεται απόδειξη ότι είσαι τεμπέλης.
Αλλά πόσο από αυτό το αποδεικτικό υλικό προήλθε από το ότι δέχτηκες εξαρχής την πεποίθηση;
Αυτός είναι ο κύκλος στον οποίο μπορούμε να παγιδευτούμε.
Αυτό που ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ επηρεάζει αυτό που ΒΙΩΝΟΥΜΕ. Αυτό που ΒΙΩΝΟΥΜΕ γίνεται περισσότερη ΑΠΟΔΕΙΞΗ για αυτό που ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ.
Και το τρομερό είναι ότι ένα ψέμα μπορεί να αρχίσει να ενισχύεται μέσα από τις εμπειρίες που βοηθά να δημιουργηθούν.
Στην αρχή πιστεύεις κάτι για τον εαυτό σου. Μετά συμπεριφέρεσαι σύμφωνα με αυτό ή ερμηνεύεις όσα συμβαίνουν ως επιβεβαίωσή του, επειδή το ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ.
Τελικά δεν λες πια: «Πιστεύω αυτό για τον εαυτό μου».
Λες: «Το ΞΕΡΩ αυτό για τον εαυτό μου. Το έχω ζήσει».
Πίστεψες το ψέμα. Βίωσες τη ζωή μέσα από το ψέμα. Μετά χρησιμοποίησες αυτή την εμπειρία για να πιστέψεις ακόμη περισσότερο το ψέμα.
Πριν το καταλάβεις, έχεις χτίσει γύρω του μια ΒΑΣΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ.
«Έτσι είμαι εγώ».
Αλλά το να βιώνεις τις συνέπειες της πίστης σε ένα ψέμα δεν κάνει το ψέμα αλήθεια.
Μια αμήχανη συζήτηση δεν αποδεικνύει ότι δεν είσαι συμπαθής. Το να αφήσεις κάτι μισοτελειωμένο δεν αποδεικνύει ότι δεν μπορείς ποτέ να ολοκληρώσεις κάτι.
Όμως αν ήδη πιστεύεις αυτά τα πράγματα, κάθε εμπειρία γίνεται άλλο ένα στοιχείο. Και κάθε στοιχείο κάνει την πεποίθηση δυσκολότερη να αμφισβητηθεί.
Μπορεί να καταλήξεις να χρησιμοποιείς τις ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ της πίστης σε ένα ψέμα ως ΑΠΟΔΕΙΞΗ ότι το ψέμα ήταν εξαρχής αλήθεια.
Γι’ αυτό προσωπικά δεν μου αρέσει να βλέπω το «ΕΧΩ κατάθλιψη» ή το «ΕΧΩ άγχος» να γίνεται «Αυτός είμαι». Σίγουρα, μπορεί να βιώνεις καταθλιπτική διάθεση ή άγχος συχνότερα σε αυτή την περίοδο της ζωής σου, ή μπορεί να ζεις με μια πάθηση που χρειάζεται συνεχή φροντίδα. Αλλά, φίλε μου, μην το κάνεις ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΣΟΥ.
Γιατί όταν το «Αυτό είναι κάτι που βιώνω» γίνεται «Αυτό είναι όλο μου το είναι», κάθε στιγμή άγχους ή δύσκολη μέρα μπορεί να αρχίσει να μοιάζει με απόδειξη ότι θα είσαι πάντα έτσι.
Αναγνώρισε αυτό που αντιμετωπίζεις. Ζήτησε τη βοήθεια που χρειάζεσαι. Αλλά μην αφήσεις το «ΕΧΩ αυτό» να γίνει «ΕΙΜΑΙ αυτό».
Και κάποιες από αυτές τις πεποιθήσεις μάς δόθηκαν πριν μεγαλώσουμε αρκετά ώστε να τις αμφισβητήσουμε.
Πες επανειλημμένα σε ένα παιδί ότι είναι ανίκανο ή απογοήτευση, και αυτές οι λέξεις μπορούν να γίνουν μέρος του τρόπου που καταλαβαίνει τον εαυτό του.
Μπορεί να αποφεύγει πράγματα που θα μπορούσε να μάθει, να πετύχει ή να δημιουργήσει, επειδή κάποιος που εμπιστευόταν το έπεισε ότι δεν μπορεί.
Τελικά, η άποψη που είχε κάποιος γι’ αυτό γίνεται μια ταυτότητα σύμφωνα με την οποία ζει.
Θέλω να σου μιλήσω για τη μεγαλύτερη πηγή έμπνευσής μου, θέση που μοιράζεται με τη μαμά μου: τον μπαμπά μου.
Ο μπαμπάς μου μεγάλωσε στη φτώχεια, με δύο απαίσιους γονείς που του έμαθαν απαίσια ψέματα για τον εαυτό του.
Είχε μια απόφαση να πάρει.
Θα επέλεγε να πιστέψει αυτά τα πράγματα για τον εαυτό του; Θα άφηνε τη ζωή μέσα στην οποία μεγάλωσε να καθορίσει το μέλλον που θα έχτιζε;
Ή θα πίστευε κάτι διαφορετικό;
Όταν μεγαλώναμε, δεν είχαμε πολλά. Για την ακρίβεια, είχαμε πολύ λίγα.
Αλλά θυμάμαι τον μπαμπά μου να μου λέει: «Γιε μου, είμαστε επιτυχημένοι».
Και θυμάμαι ότι σχεδόν γέλασα.
Ήμουν μικρός. Ήμουν ανόητος. Δεν καταλάβαινα αυτό που καταλάβαινε εκείνος για την πίστη.
Κοιτούσα γύρω μου την πραγματικότητά μας, όλα όσα είχαμε, που τότε ήταν σχεδόν τίποτα, και σκεφτόμουν: «Μπα, δεν είμαστε επιτυχημένοι».
Όλα όσα έβλεπα έμοιαζαν να διαψεύδουν αυτό που έλεγε.
Αλλά ο μπαμπάς μου το ΠΙΣΤΕΥΕ.
Πίστευε ότι ήταν επιτυχημένος σαν να ήταν γραμμένο στο DNA του. Ήταν η ΒΑΣΙΚΗ ΤΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ.
Είχε αυτή την ακλόνητη, ασταμάτητη, θετική πίστη στον εαυτό του. Επέλεξε να πιστεύει ότι ήταν επιτυχημένος πριν οι συνθήκες μας μου δώσουν έναν λόγο να το πιστέψω.
Επέλεξε να μην αφήσει όσα του δόθηκαν ως παιδί να ορίσουν ποιος θα γινόταν.
Και τον έχω δει να γίνεται ο πιο επιτυχημένος άντρας που γνωρίζω.
Χρωστάω όλα όσα έχω και όλα όσα είμαι σε αυτά που μου έδωσε, συμπεριλαμβανομένης της σοφίας του και των μαθημάτων ζωής που μου έμαθε.
Και ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που μου έδωσε ήταν κάτι που τότε δεν καταλάβαινα καν.
Δεν περίμενε να μοιάζει επιτυχημένη η ζωή μας για να πιστέψει ότι ήταν επιτυχημένος.
Το πίστευε ενώ όλα γύρω μας έμοιαζαν να λένε το αντίθετο.
Εγώ κοιτούσα όσα είχαμε και νόμιζα ότι αυτά μας έλεγαν ποιοι ήμασταν. Ο μπαμπάς μου πίστευε ποιος ήταν πριν μπορέσω να το δω σε όσα είχαμε.
Και έχω δει τη ζωή που έχτισε να ακολουθεί την πεποίθηση που αρνήθηκε να εγκαταλείψει.
Είχε τις ρίζες της στην πίστη.
Πόσοι άνθρωποι αφήνουν τα παιδικά τους χρόνια, τις συνθήκες τους και τα χαρτιά που τους μοίρασε η ζωή να ορίζουν ολόκληρη την ταυτότητά τους;
«Γεννήθηκα στη φτώχεια, οπότε θα ζω πάντα στη φτώχεια».
«Η ζωή δεν μου μοίρασε εύκολα χαρτιά, οπότε δεν θα τα καταφέρω ποτέ».
«Οι γονείς μου ήταν εξαρτημένοι, οπότε θα είμαι πάντα εξαρτημένος».
Κάποιος τους έμαθε τι να πιστεύουν για τον εαυτό τους. Και μετά πέρασαν τη ζωή τους μέσα σε αυτό, χωρίς ποτέ να ανακαλύψουν ποιοι θα μπορούσαν να γίνουν αν είχαν πιστέψει κάτι διαφορετικό.
Ο μπαμπάς μου μού έδειξε ότι δεν χρειάζεται να αποδεχτείς την ταυτότητα που σου παρέδωσαν τα παιδικά σου χρόνια.
Και αυτό πιστεύω: το μόνο πράγμα που καθορίζει πού θα φτάσεις είναι αυτό που πιστεύεις για τον εαυτό σου.
Τα παιδικά σου χρόνια δεν αποφασίζουν ποιος είσαι. Ούτε όσα είπαν οι άνθρωποι για εσένα ούτε τα χαρτιά που σου μοίρασε η ζωή.
Εσύ αποφασίζεις τι θα πιστεύεις για τον εαυτό σου.
Τώρα φαντάσου αυτόν τον κύκλο να λειτουργεί προς την άλλη κατεύθυνση.
Αρχίζεις να πιστεύεις: «Είμαι εργατικός. Είμαι άνθρωπος που ολοκληρώνει όσα αρχίζει. Είμαι άνθρωπος που έχει κάτι αξιόλογο να προσφέρει».
Ίσως στην αρχή να μην το πιστεύεις πλήρως. Αλλά αρχίζεις να δίνεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να ζήσει σαν κάποιος που το πιστεύει.
Τελειώνεις κάτι. Προσπαθείς. Τηρείς μια δέσμευση που έδωσες στον εαυτό σου.
Και μετά, σιγά σιγά, η πεποίθηση αποκτά κάτι πραγματικό πίσω της.
Αρχίζεις να βλέπεις τον εαυτό σου ως εργατικό και να συμπεριφέρεσαι ανάλογα. Αυτή η συμπεριφορά σου δίνει αποδείξεις. Οι αποδείξεις δυναμώνουν την πεποίθηση.
Η ίδια διαδικασία που σε περιόριζε μπορεί να αρχίσει να σε βοηθά να γίνεις ο άνθρωπος που θέλεις.
Αλλά πόσοι από εμάς αποφασίζουμε ότι δεν είμαστε συμπαθείς πριν καν κάποιος προλάβει να μας γνωρίσει;
Πόσοι αποφασίζουμε ότι θα αποτύχουμε πριν καν προσπαθήσουμε;
Πόσοι αποφασίζουμε ότι δεν έχουμε τίποτα να προσφέρουμε πριν καν προσφέρουμε οτιδήποτε;
Και μετά περνάμε χρόνια αντιμετωπίζοντας αυτές τις αποφάσεις σαν γεγονότα.
Οπότε, αν θέλεις να γίνεις εργατικός, άρχισε να πιστεύεις ότι είσαι εργατικός άνθρωπος.
Αν θέλεις να αποκτήσεις αυτοπεποίθηση, άρχισε να πιστεύεις ότι είσαι άνθρωπος με αυτοπεποίθηση.
Αν θέλεις να προσφέρεις κάτι στον κόσμο, σταμάτα να πιστεύεις ότι δεν έχεις απολύτως τίποτα να δώσεις.
ΑΛΛΑ πρέπει να πιστέψεις. Χρειάζεται πολλή πίστη για να ξεπεράσεις τα ψέματα που έχεις πει στον εαυτό σου, και αν πιστέψεις αρκετά, τελικά θα αρχίσεις να ζεις ανάλογα.
Μετά ΖΗΣΕ με τρόπο που δίνει σε αυτές τις πεποιθήσεις κάτι πραγματικό για να σταθούν.
Κάνε την προσπάθεια. Μοιράσου τη σκέψη. Ολοκλήρωσε αυτό που συνεχίζεις να λες στον εαυτό σου ότι δεν μπορείς να ολοκληρώσεις.
Και επίτρεψε στον εαυτό σου να παρατηρήσει τα στοιχεία που αμφισβητούν όσα πίστευες.
Γιατί αν απορρίπτεις κάθε καλή εμπειρία και συλλέγεις κάθε κακή, ακόμη και μια ζωή που αλλάζει μπορεί να συνεχίσει να μοιάζει με απόδειξη ενός παλιού ψέματος.
Καθώς αλλάζουν οι πεποιθήσεις σου, αρχίζεις να συμπεριφέρεσαι διαφορετικά. Καθώς συμπεριφέρεσαι διαφορετικά, δίνεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να βιώσει κάτι διαφορετικό.
Μετά η πεποίθησή σου δυναμώνει, επειδή έχεις αρχίσει να το ζεις ο ίδιος.
Όσα πιστεύεις για τον εαυτό σου μπορούν να γίνουν τα όρια μέσα στα οποία ζεις, ακόμη κι όταν είναι ψεύτικα.
Ό,τι πιστεύεις για ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ θα εμφανιστεί ως αλήθεια μέσα σε όσα βιώνεις, οπότε πρόσεχε τι πιστεύεις.
Φαντάσου πώς θα έμοιαζε η ζωή σου αν άρχιζες να πιστεύεις ότι έχεις αυτοπεποίθηση, ότι είσαι συμπαθής, χαρισματικός, εργατικός και έξυπνος.
Πόση από την ταυτότητά σου είναι κάτι που ανακάλυψες και πόση κάτι που πίστεψες ξανά και ξανά;
Εκείνες οι γυναίκες πίστευαν ότι είχαν μια ουλή. Ερμήνευσαν κομμάτια της συζήτησης ως αντιδράσεις σε αυτήν. Η εμπειρία τους έμοιαζε να στηρίζει μια πεποίθηση για μια ουλή που δεν υπήρχε καν.
Πόσοι από εμάς χτίζουμε μια ζωή γύρω από κάτι που πιστεύουμε ότι δεν πάει καλά με εμάς, χωρίς ποτέ να αναρωτηθούμε αν είναι αλήθεια;
Πριν περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου προσπαθώντας να ξεπεράσεις μια ουλή, βεβαιώσου ότι υπάρχει πραγματικά.