Kung gusto mo ng mas magandang buhay… BASAHIN MO ITO.

Anuman ang pinaniniwalaan mo, kasinungalingan man o totoo, puwede itong magpakita bilang katotohanan sa mismong buhay na nararanasan mo.

At talagang nakakatakot iyon.

Ipapaliwanag ko kung bakit.

Nililimitahan natin ang sarili natin sa pamamagitan ng ating mga paniniwala.

At kung minsan, talo na tayo ng sarili nating mga paniniwala bago pa natin maranasan ang buhay na napagdesisyunan na nating hindi natin kayang mabuhay.

Tayo ang nagdedesisyon kung ano ang kaya natin. Tayo ang nagdedesisyon kung anong klaseng tao tayo. Tayo ang nagdedesisyon kung ano ang iniisip ng iba tungkol sa atin. At pagkatapos, dinaranas natin ang lahat sa buhay sa pamamagitan ng mga paniniwalang iyon.

At lalayo pa ako. Personal kong pinaniniwalaan na LAHAT ng kilos natin ay nagsisimula sa kung ano ang pinaniniwalaan natin tungkol sa sarili natin.

Kaya NAPAKAHALAGA na suriin natin ang ating mga paniniwala.

Isa sa mga paborito kong halimbawa nito ang isang pag-aaral tungkol sa mga peklat sa mukha.

Nilagyan ng mga mananaliksik ng mukhang totoong peklat ang mukha ng mga babaeng kalahok. Ipinakita sa salamin ang peklat sa bawat kalahok bago siya makipag-usap sa ibang tao.

Bago mismo ang pag-uusap, sinabi ng mananaliksik na kailangang lagyan ng pampalambot ang peklat. Pero habang kunwari ay nilalagyan niya ito, palihim niya itong inalis.

Kaya pumasok ang mga kalahok sa pag-uusap na naniniwalang may peklat sa mukha nila.

Pagkatapos, itinuring ng mga kalahok na naniniwalang may peklat sila ang ilang kilos ng kausap, lalo na ang paraan ng pagtingin nito sa kanila, bilang reaksiyon sa peklat.

Pero ang nakakaloka, WALA NAMANG PEKLAT.

Patuloy na hinuhubog ng paniniwala ang karanasan nila kahit inalis na ang bagay na pinaniniwalaan nilang naroon.

At ito ang nakakatakot para sa akin tungkol sa paniniwala.

Hindi awtomatikong nakikilala ng paniniwala ang pagkakaiba ng katotohanan at kasinungalingan. Kapag buong puso nating pinaniwalaang totoo ang isang kasinungalingan, puwede nating simulang maranasan ang buhay NA PARA BANG TOTOO ANG KASINUNGALINGAN.

Dahil binibigyan natin ng kahulugan ang nangyayari batay sa pinaniniwalaan natin.

Naaapektuhan ng kasinungalingan kung paano tayo kumilos, kung ano ang napapansin natin at kung anong kahulugan ang ibinibigay natin sa mga nangyayari sa atin.

At pagkatapos, dahil nararanasan natin ito, lalo tayong nakukumbinsi.

Hindi na natin iniisip, “Ito ang pinaniniwalaan ko.”

Iniisip natin, “Ito ang ALAM ko. Naranasan ko na.”

ILANG KASINUNGALINGAN ANG NARARANASAN NATIN BILANG KATOTOHANAN ARAW ARAW?

Ilan sa atin ang lubos at buong pusong naniniwala sa mga kasinungalingan tungkol sa sarili natin?

Mga kasinungalingan tungkol sa pagkatao natin. Mga kasinungalingan tungkol sa hitsura natin. Mga kasinungalingan tungkol sa tingin ng ibang tao sa atin.

Mga bagay na parang napakalinaw na totoo kaya hindi man lang natin naisip na kuwestiyunin.

Isipin mo ang isang taong sobrang kaakit-akit. Iyong titingnan mo at maiisip mong, “Obhetibo at walang dudang kaakit-akit siya. Kahit sinong may mata, makikita iyon.” Sang-ayon ang lahat sa paligid niya.

Pero totoong naniniwala siyang pangit siya.

Kapag tumitingin siya sa salamin, ano ang nakikita niya?

Isang pangit na tao.

Lahat ng nasa paligid niya ay nakakakita ng isang kaakit-akit na tao. Pero kapag tinitingnan niya ang sarili niya, ibang tao ang nakikita niya.

Hindi niya nakikita ang kaakit-akit na taong nakikita ng lahat. Ang nakikita niya ay isang pangit na tao.

BAKIT?

Dahil naging realidad PARA SA KANYA ang kasinungalingang pinaniniwalaan niya tungkol sa sarili niya.

Puwede mong sabihin nang isang daang beses na kaakit-akit siya. Pero kung kumbinsido siyang pangit siya, puwede niyang balewalain ang bawat papuri.

“Mabait lang sila.”

“Hindi naman nila talaga ibig sabihin iyon.”

Kahit ang bagay na puwedeng humamon sa paniniwala ay binibigyan ng kahulugang lalo pang nagpoprotekta rito.

Nakikita mo ba ang sinasabi ko?

Puwede kang maging kaakit-akit pero pangit pa rin ang tingin mo sa sarili mo dahil iyon ang PINANINIWALAAN mo tungkol sa sarili mo.

Ngayon, isipin mo ang mga sitwasyong may pakikisalamuha sa ibang tao.

Ilang tao ang naniniwalang nakakabagot sila? Na hindi sila kaaya-aya? Na asiwa sila, walang makasundo at nahihirapang makipagkaibigan?

Bigyan kita ng dalawang tao.

Papasok sila sa parehong pag-uusap kasama ang parehong tao.

Iniisip ng una, “Nakakabagot ako. Hindi ako nakakatawa. Wala akong karisma. Wala akong masasabing interesante. Walang may gusto sa akin.”

Iniisip ng ikalawa, “Kaaya-aya akong tao. Interesante ako. May mahalaga akong maiaambag sa pag-uusap na ito.”

Sino ang mas malamang na magkaroon ng magandang pakikisalamuha?

Ngayon, tingnan mo kung paano puwedeng magsimulang magmukhang totoo ang parehong paniniwala sa pamamagitan ng susunod na karanasan.

Nagpipigil ang una. May kuwento siyang puwedeng ibahagi pero nagpapasyang walang magiging interesado. May opinyon siya pero sinasarili niya. May naiisip siyang nakakatawa pero nagpapasyang baka hindi sapat ang pagiging nakakatawa nito para sabihin.

Ang mismong mga bagay na puwedeng makainteres sa kausap ay hindi niya naibabahagi dahil naniniwala na siyang wala siyang mahalagang masasabi.

At habang nagpipigil siya, binibigyan niya ang lahat ng kahulugang patunay na hindi siya kaaya-aya.

Saglit na lumingon ang kausap dahil may narinig na ingay.

Pero sa isip niya, nagiging, “Nababagot siya. Ayaw niya akong kausapin.”

Nagkaroon ng maikling katahimikan.

“Patunay itong nakakabagot ako. Kailangan kong punan ang katahimikan. Wala akong magandang masabi.”

Baka hindi man lang napansin ng kausap ang paghinto. Pero ginawa na niya itong ebidensiya laban sa sarili niya.

Kahit ngiti ay puwedeng ipagwalang-bahala bilang pakikisama lang.

Kaya umaalis siya sa pag-uusap na asiwa, walang naramdamang koneksiyon at kumbinsidong hindi siya nagustuhan.

“Kita mo? Sabi ko na. Ang pangit kong kausap.”

Ngayon, isipin mo ang ikalawa.

Naniniwala siyang may maiaambag siya, kaya nag-aambag siya. Ibinabahagi niya ang kuwento. Nagtatanong siya. Binibigyan niya talaga ang kausap ng pagkakataong makilala siya.

Nakikinig siya sa sinasabi ng kausap sa halip na palaging tanungin ang sarili, “Nababagot ko ba siya? Gusto ba niya ako? Ano ang kailangan kong sabihin?”

Kapag saglit na tumingin sa iba ang isang tao, hindi niya agad binibigyang-kahulugan iyon bilang pagtanggi. Kung may paghinto, puwede namang paghinto lang iyon.

Nasa mismong pag-uusap ang atensiyon niya sa halip na laging maghanap ng ebidensiyang may mali sa kanya.

Ang pagiging bukas na iyon ay nagbibigay ng pagkakataong magkaroon ng koneksiyon. At kapag nangyari, umaalis siyang iniisip, “Nag-enjoy ako roon. Gustong makipag-usap ng mga tao sa akin.”

Puwedeng umalis ang parehong tao na pakiramdam nila ay napatunayan ang paniniwala nila.

Naniniwala ang una na hindi siya kaaya-aya, nagpipigil siya at itinuturing ang mga inosenteng bagay bilang pagtanggi. Pagkatapos, nararanasan niya ang pag-uusap bilang patunay na hindi siya kaaya-aya.

Naniniwala ang ikalawa na kaaya-aya siya, binibigyan niya ng pahintulot ang sarili na mag-ambag at nararanasan ang pag-uusap bilang patunay na nasisiyahan ang mga taong kausapin siya.

Naapektuhan ng mga paniniwala nila kung ano ang iniambag nila, ano ang napansin nila at anong kahulugan ang ibinigay nila sa pakikisalamuha.

At ngayon, pareho na silang may karanasang maituturo bilang patunay.

Iyan ang gusto kong maintindihan mo.

Kayang tumulong ng isang paniniwala sa paghubog ng mismong karanasang nagpaparamdam na totoo ito.

At hindi lang ito tungkol sa pinaniniwalaan natin sa sarili natin.

Isipin mong may nagsabi sa iyo na ang taong makikilala mo ay makasarili, narsisistiko, mayabang at masama ang ugali.

Pagkakilala mo sa kanya, naniniwala ka na roon.

Habang nag-uusap kayo, binanggit mo ang isang mahirap na pinagdaanan. Sumagot siya, “May pinagdaanan akong katulad niyan noong nakaraang taon.”

Agad mong naisip, “Ayan na. Ginagawa na naman niyang tungkol sa kanya ang lahat.”

Pero baka sinusubukan lang niyang sabihin, “Naiintindihan kita. Naranasan ko na rin iyan. Hindi ka nag-iisa.”

Ang pagtatangkang makaugnay ay nagiging patunay ng pagiging makasarili dahil binibigyang-kahulugan mo ang sinabi niya batay sa pinaniniwalaan mo na tungkol sa kanya.

Pagkatapos, umaalis kang iniisip, “Ganoon nga siya, katulad ng babala sa akin. Naranasan ko mismo.”

Pero naranasan mo ba kung sino talaga siya, o binigyang-kahulugan mo kung sino siya batay sa sinabi sa iyo?

Ngayon, isipin mo ang mensaheng “Okay” lang ang nakasulat.

Kung naniniwala ka nang naiinis siya sa iyo, puwede mong mabasa ang inis sa apat na letrang iyon. Naririnig mo ang malamig na tono na hindi naman niya talaga sinabi.

Kung naniniwala kang maayos ang lahat sa inyong dalawa, puwedeng maging napakaordinaryo ng parehong mensahe.

Baka abala lang siya. Pero pakiramdam mo ay tinanggihan ka, at nagiging dagdag na ebidensiya ang pakiramdam na iyon.

“Alam kong naiinis siya. Ramdam ko.”

Totoo ang pakiramdam. Pero hindi ibig sabihing totoo ang paliwanag mo.

May pinaniwalaan ka. Binigyan mo ng kahulugan ang nangyari batay sa paniniwalang iyon. Pagkatapos, ginamit mo ang interpretasyon mo bilang patunay na tama ang paniniwala.

Ganiyan patuloy na lumalakas ang isang kasinungalingan nang hindi mo namamalayang ikaw mismo ang nagbibigay rito ng ebidensiya.

Puwede pa ngang umabot ito sa paraan ng pagdanas natin ng pisikal na sakit.

Sa isang eksperimento noong 2011, binigyan ang malulusog na boluntaryo ng malakas na gamot sa sakit habang naglalapat ang mga mananaliksik ng kontroladong sakit mula sa init. Nanatiling pareho ang konsentrasyon ng gamot habang binabago ang inaasahan ng mga boluntaryo.

Dinoble ng positibong inaasahan ang ginhawa sa sakit kumpara sa pagtanggap ng gamot nang walang inaasahang ginhawa. Nang pinaniwala ang mga boluntaryong mas lalala ang sakit, nawala ang ginhawa sa ilalim ng mga kondisyong iyon ng eksperimento.

Nagtala rin ang mga mananaliksik ng mga pagbabago sa aktibidad ng utak na kaugnay ng sakit.

Isipin mo iyon.

Naapektuhan ng inaasahan nila ang sakit na totoong naramdaman nila habang tinatanggap ang parehong gamot.

GAANO KALAKAS ang utak? GAANO KALAKAS at KAIMPLUWENSIYA ang mga paniniwala natin?

Kaya isipin mo kung gaano kalaki ang impluwensiya ng isang paniniwalang TAON mo nang dala sa pagdanas mo ng sarili at ng buhay mo.

Bigyan kita ng isa pang halimbawa.

Naniniwala ang isang tao na tamad siya. Naniniwala siyang bobo siya, wala siyang mararating at wala siyang anumang halagang maibibigay sa mundo.

Naniniwala ang ikalawa na masipag siya. Naniniwala siyang matalino siya at may mahalaga siyang maibibigay sa mundo.

Sino sa tingin mo ang mas malamang na magtagumpay?

Isipin mo ang nangyayari kapag naniniwala kang tamad ka.

Nagsisimula kang magpaliban. Hindi ka na nag-aabalang sumubok. Iniiwan mong hindi tapos ang mga bagay dahil, sa isip mo, ganoon ka lang talagang tao.

Pagkatapos, tinitingnan mo ang paraan ng pamumuhay mo at sinasabing, “Kita mo? Sabi ko na. Tamad ako.”

At ngayon, pinatibay na ng paniniwala mo ang sarili nito.

Naniniwala kang tamad ka, kaya nagsisimula kang mamuhay na parang tamad. Pagkatapos, ang pamumuhay na parang tamad ay nagiging patunay na tamad ka.

Pero gaano karami sa ebidensiyang iyon ang nagsimula sa pagtanggap mo sa paniniwala?

Ito ang siklong puwede nating makapitan.

Ang PINANINIWALAAN natin ay nakakaapekto sa NARARANASAN natin. Ang NARARANASAN natin ay nagiging dagdag na EBIDENSIYA para sa PINANINIWALAAN natin.

At ang nakakatakot, puwedeng magsimulang patibayin ng kasinungalingan ang sarili nito sa pamamagitan ng mga karanasang tinutulungan nitong likhain.

Sa umpisa, may pinaniniwalaan ka tungkol sa sarili mo. Pagkatapos, kumikilos ka nang naaayon dito, o itinuturing mong kumpirmasyon ang mga nangyayari, dahil PINANINIWALAAN mo ito.

Sa huli, hindi mo na sinasabing, “Pinaniniwalaan ko ito tungkol sa sarili ko.”

Sinasabi mo, “ALAM ko ito tungkol sa sarili ko. Naranasan ko na.”

Pinaniwalaan mo ang kasinungalingan. Naranasan mo ang buhay sa pamamagitan nito. Pagkatapos, ginamit mo ang karanasang iyon para lalo pa itong paniwalaan.

Bago mo mamalayan, nakabuo ka na ng PANGUNAHING PAGKAKAKILANLAN sa paligid nito.

“Ganito lang talaga ako.”

Pero ang pagdanas sa mga bunga ng paniniwala sa kasinungalingan ay hindi ginagawang totoo ang kasinungalingan.

Hindi patunay ang isang asiwa mong pag-uusap na hindi ka kaaya-ayang tao. Hindi patunay ang pag-iwan sa isang bagay na hindi tapos na hindi mo na kayang tapusin ang anumang bagay.

Pero kung pinaniniwalaan mo na ang mga iyon, nagiging dagdag na ebidensiya ang bawat karanasan. At mas pinahihirap ng bawat ebidensiya na kuwestiyunin ang paniniwala.

Puwedeng ang BUNGA ng paniniwala sa kasinungalingan ang gamitin mong EBIDENSIYA na totoo pala ang kasinungalingan noon pa man.

Kaya personal na ayaw kong makita na ang “MAY depresyon ako” o “MAY pagkabalisa ako” ay nagiging “Ito ang pagkatao ko.” Oo, baka mas madalas kang malungkot o mabalisa sa yugtong ito ng buhay mo, o baka namumuhay ka na may kondisyong nangangailangan ng patuloy na pangangalaga. Pero kaibigan, huwag mong gawing BUONG PAGKATAO MO iyon.

Dahil kapag ang “Ito ang isang bagay na nararanasan ko” ay naging “Ito lang ako,” ang bawat sandali ng pagkabalisa o mahirap na araw ay puwedeng magsimulang magmukhang patunay na palagi ka nang magiging ganito.

Kilalanin ang hinaharap mo. Humingi ng tulong na kailangan mo. Pero huwag mong hayaang ang “MAY ganito ako” ay maging “AKO ito.”

At ang ilan sa mga paniniwalang ito ay ibinigay sa atin bago pa tayo maging sapat ang gulang para kuwestiyunin ang mga iyon.

Paulit-ulit mong sabihin sa isang bata na wala siyang kakayahan o isa siyang kabiguan, at puwedeng maging bahagi ang mga salitang iyon ng pagkakakilala niya sa sarili.

Puwede niyang iwasan ang mga bagay na kaya sana niyang matutuhan, makamit o malikha dahil may taong pinagkatiwalaan siyang kumumbinsi sa kanyang hindi niya kaya.

Sa huli, ang opinyon ng isang tao tungkol sa kanya ay nagiging pagkakakilanlang sinusunod niya sa buhay.

Gusto kong ikuwento ang isa sa dalawa kong pinakamalaking inspirasyon (kapantay ng nanay ko): ang tatay ko.

Lumaki ang tatay ko sa kahirapan kasama ang dalawang napakasamang magulang na nagturo sa kanya ng masasamang kasinungalingan tungkol sa sarili niya.

May kailangan siyang pagdesisyunan.

Pipiliin ba niyang paniwalaan ang mga iyon tungkol sa sarili niya? Hahayaan ba niyang ang buhay na kinalakihan niya ang magtakda ng kinabukasang itatayo niya?

O maniniwala siya sa iba?

Noong lumalaki ako, wala kaming gaanong ari-arian. Sa totoo lang, kaunti lang talaga.

Pero naaalala kong sinasabi ng tatay ko, “Anak, matagumpay tayo.”

At naaalala kong halos matawa ako.

Bata ako. Hangal ako. Hindi ko naiintindihan ang naiintindihan niya tungkol sa paniniwala.

Tinitingnan ko ang realidad namin, lahat ng meron kami, na noong panahong iyon ay halos wala, at iniisip kong, “Hindi ah, hindi tayo matagumpay.”

Lahat ng nakikita ko ay parang taliwas sa sinasabi niya.

Pero NANINIWALA ang tatay ko.

Naniniwala siyang matagumpay siya hanggang sa DNA niya. Iyon ang PANGUNAHING PAGKAKAKILANLAN niya.

Mayroon siyang hindi matitinag, hindi sumusukong positibong paniniwala sa sarili. Pinili niyang paniwalaang matagumpay siya bago pa magbigay ang sitwasyon namin ng dahilan para paniwalaan ko iyon.

Pinili niyang huwag hayaang ang natanggap niya noong bata siya ang magtakda kung sino siya sa hinaharap.

At nakita ko siyang maging pinakamatagumpay na lalaking kilala ko.

Utang ko sa ibinigay niya ang lahat ng meron ako at lahat ng pagkatao ko, kabilang ang karunungan niya at ang mga aral sa buhay na itinuro niya.

At isa sa pinakamalalaking aral na itinuro niya sa akin ay isang bagay na hindi ko pa nga naiintindihan noon.

Hindi niya hinintay na magmukhang matagumpay ang buhay namin bago maniwalang matagumpay siya.

Pinaniwalaan niya iyon habang parang kabaligtaran ang sinasabi ng lahat sa paligid namin.

Tinitingnan ko ang kung ano ang meron kami at iniisip kong iyon ang nagsasabi kung sino kami. Pinaniwalaan ng tatay ko kung sino siya bago ko makita iyon sa kung ano ang meron kami.

At nakita kong sumunod ang buhay na itinayo niya sa paniniwalang ayaw niyang bitawan.

Nakaugat iyon sa paniniwala.

Ilang tao ang hinahayaang ang pagkabata, ang sitwasyon at ang kapalarang natanggap nila ang magtakda ng buong pagkatao nila?

“Ipinanganak akong mahirap, kaya palagi akong magiging mahirap.”

“Hindi naging madali ang naging kapalaran ko, kaya hindi ako magtatagumpay.”

“Adik ang mga magulang ko, kaya palagi rin akong magiging adik.”

May nagturo sa kanila kung ano ang paniniwalaan tungkol sa sarili nila. Pagkatapos, ginugol nila ang buhay sa loob ng hangganang iyon, nang hindi natutuklasan kung sino sana sila kung iba ang pinaniwalaan nila.

Ipinakita sa akin ng tatay ko na hindi mo kailangang tanggapin ang pagkakakilanlang ibinigay ng pagkabata mo.

At ito ang pinaniniwalaan ko: ang tanging nagtatakda kung saan ka makakarating ay ang pinaniniwalaan mo tungkol sa sarili mo.

Hindi ang pagkabata mo ang magdedesisyon kung sino ka. Hindi rin ang sinabi ng iba tungkol sa iyo o ang kapalarang natanggap mo sa buhay.

Ikaw ang magdedesisyon kung ano ang paniniwalaan mo tungkol sa sarili mo.

Ngayon, isipin mong gumagana ang siklong iyon sa kabilang direksiyon.

Nagsisimula kang maniwala, “Masipag akong tao. Tinutupad ko ang mga sinisimulan ko. May mahalaga akong maiaambag.”

Baka sa simula ay hindi mo pa lubos na pinaniniwalaan. Pero nagsisimula mong bigyan ang sarili ng pagkakataong mamuhay na parang naniniwala ka.

May tinatapos ka. Nagsisikap ka. Tinutupad mo ang pangako mo sa sarili.

At unti-unti, nagkakaroon ng tunay na batayan ang paniniwala.

Nagsisimula mong tingnan ang sarili bilang masipag, at nagsisimula kang kumilos bilang ganoon. Nagbibigay ng ebidensiya ang kilos. Pinatitibay ng ebidensiya ang paniniwala.

Ang mismong prosesong naglilimita sa iyo ay puwedeng magsimulang tumulong sa iyo na maging taong gusto mong maging.

Pero ilan sa atin ang nagdedesisyong hindi tayo kaaya-aya bago pa magkaroon ng pagkakataon ang ibang makilala tayo?

Ilan ang nagdedesisyong mabibigo tayo bago pa tayo sumubok?

Ilan ang nagdedesisyong wala tayong maibibigay bago pa tayo makapagbigay ng kahit ano?

At pagkatapos, ilang taon nating itinuturing na katotohanan ang mga desisyong iyon.

Kaya kung gusto mong maging masipag, simulan mong paniwalaang masipag kang tao.

Kung gusto mong maging tiwala sa sarili, simulan mong paniwalaang isa kang taong may tiwala sa sarili.

Kung gusto mong may maibigay sa mundo, itigil mong paniwalaang wala ka talagang anumang maibibigay.

PERO kailangan mong maniwala. Malaking pananalig ang kailangan para madaig ang mga kasinungalingang sinabi mo sa sarili, at kung sapat ang paniniwala mo, sa huli ay magsisimula kang mamuhay nang ganoon.

Pagkatapos, MAMUHAY sa paraang nagbibigay ng tunay na batayan sa mga paniniwalang iyon.

Magsikap. Ibahagi ang iniisip. Tapusin ang bagay na lagi mong sinasabing hindi mo kayang tapusin.

At hayaan mong mapansin ang ebidensiyang humahamon sa dati mong pinaniniwalaan.

Dahil kung binabalewala mo ang bawat magandang karanasan at iniipon ang bawat masama, kahit ang buhay na nagbabago ay puwedeng patuloy na magmukhang patunay ng lumang kasinungalingan.

Habang nagbabago ang paniniwala mo, nagsisimula kang kumilos nang iba. Habang kumikilos ka nang iba, binibigyan mo ang sarili ng pagkakataong makaranas ng iba.

Pagkatapos, lumalakas ang paniniwala mo dahil nagsimula mo na itong maranasan mismo.

Ang mga paniniwala mo tungkol sa sarili ay puwedeng maging mga hangganang kinabubuhayan mo, kahit mali ang mga paniniwalang iyon.

Anuman ang pinaniniwalaan mo tungkol sa KAHIT ANO ay magpapakita bilang katotohanan sa mismong buhay na nararanasan mo, kaya mag-ingat sa pinaniniwalaan mo.

Isipin mo kung ano ang magiging buhay mo kung sinimulan mong paniwalaang may tiwala ka sa sarili, kaaya-aya ka, may karisma, masipag at matalino.

Gaano kalaki sa pagkatao mo ang natuklasan mo, at gaano kalaki ang paulit-ulit mo lang pinaniwalaan?

Naniniwala ang mga babaeng iyon na may peklat sila. Itinuring nilang reaksiyon dito ang ilang bahagi ng pag-uusap. Parang sinusuportahan ng karanasan nila ang paniniwala tungkol sa peklat na wala naman doon.

Ilan sa atin ang nagtatayo ng buhay sa paligid ng bagay na pinaniniwalaan nating mali sa atin, nang hindi man lang tinatanong kung totoo iyon?

Bago mo gugulin ang natitirang buhay mo sa pagdaig sa isang peklat, siguraduhin mong naroon nga ito.

- Adam