சிறந்த வாழ்க்கை வேண்டுமா… இதைத் தவறாமல் படியுங்கள்.

நீங்கள் நம்புவது பொய்யாக இருந்தாலும் சரி, உண்மையாக இருந்தாலும் சரி, உங்கள் வாழ்க்கை அனுபவத்தில் அது உண்மையாக வெளிப்படலாம்.

அதுதான் முற்றிலும் பயமுறுத்துகிறது.

ஏன் என்று விளக்குகிறேன்.

நாம் நம்புவதன் மூலமே நம்மை நாமே கட்டுப்படுத்திக்கொள்கிறோம்.

சில நேரங்களில், நம்மால் வாழ முடியாது என்று ஏற்கெனவே தீர்மானித்துவிட்ட வாழ்க்கையை அனுபவித்துப் பார்ப்பதற்கு முன்பே, நம்முடைய நம்பிக்கைகளால் தோற்றுப்போகிறோம்.

நம்மால் என்ன முடியும் என்று நாமே முடிவு செய்கிறோம். நாம் எப்படிப்பட்ட மனிதர்கள் என்று முடிவு செய்கிறோம். மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று முடிவு செய்கிறோம். பிறகு அந்த நம்பிக்கைகளின் வழியாகவே வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் அனுபவிக்கிறோம்.

நான் இன்னும் ஒரு படி மேலே செல்வேன். தனிப்பட்ட முறையில், நம்முடைய ஒவ்வொரு நடத்தையும் நம்மைப் பற்றி நாம் நம்புவதிலிருந்தே தொடங்குகிறது என்று நம்புகிறேன்.

அதனால்தான் நம்முடைய நம்பிக்கைகளைச் சோதித்துப் பார்ப்பது மிக மிக முக்கியம்.

இதற்கு எனக்குப் பிடித்த உதாரணங்களில் ஒன்று, முகத்தில் உள்ள தழும்புகள் பற்றிய ஓர் ஆய்வு.

ஆய்வில் பங்கேற்ற பெண்களின் முகத்தில் உண்மையானது போலவே தோன்றும் ஒரு போலித் தழும்பை ஆராய்ச்சியாளர்கள் உருவாக்கினார்கள். மற்றொருவருடன் உரையாடச் செல்வதற்கு முன் ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் கண்ணாடியில் அந்தத் தழும்பைக் காட்டினார்கள்.

உரையாடலுக்குச் சற்று முன், தழும்பில் ஈரப்பதமூட்டி தடவ வேண்டும் என்று ஆராய்ச்சியாளர் சொன்னார். ஆனால் தடவுவதுபோல் பாவனை செய்து, அவர்களுக்குத் தெரியாமல் தழும்பை அகற்றிவிட்டார்.

எனவே தங்கள் முகத்தில் தழும்பு இருப்பதாக நம்பிக்கொண்டே அவர்கள் உரையாடலுக்குச் சென்றார்கள்.

பிறகு, தழும்பு இருப்பதாக நம்பிய பெண்கள், மற்றவருடைய நடத்தையின் சில அம்சங்களை, குறிப்பாகத் தங்களைப் பார்த்த விதத்தை, அந்தத் தழும்புக்கான எதிர்வினையாகப் புரிந்துகொண்டார்கள்.

ஆனால் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், அங்கே தழும்பே இல்லை.

அவர்கள் நம்பிய விஷயம் அகற்றப்பட்ட பிறகும்கூட, அந்த நம்பிக்கை அவர்களுடைய அனுபவத்தை வடிவமைத்துக்கொண்டிருந்தது.

நம்பிக்கையைப் பற்றி எனக்குப் பயமுறுத்துவது இதுதான்.

நம்பிக்கை தானாகவே உண்மைக்கும் பொய்க்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அறிந்துகொள்வதில்லை. ஒரு பொய்யை உண்மை என்று நாம் மனதார நம்பினால், அந்தப் பொய் உண்மையாக இருப்பதுபோலவே வாழ்க்கையை அனுபவிக்கத் தொடங்கலாம்.

ஏனென்றால் நடப்பவற்றை நாம் நம்புவதன் வழியாகவே புரிந்துகொள்கிறோம்.

நாம் எப்படி நடந்துகொள்கிறோம், எதைக் கவனிக்கிறோம், நமக்கு நடப்பவற்றுக்கு என்ன அர்த்தம் கொடுக்கிறோம் என்பவற்றை அந்தப் பொய் பாதிக்கிறது.

பிறகு, அதை அனுபவித்துக்கொண்டிருப்பதால், நமது நம்பிக்கை இன்னும் ஆழமாகிறது.

“இது நான் நம்பும் ஒரு விஷயம்” என்று இனி நினைப்பதில்லை.

“இது எனக்குத் தெரிந்த விஷயம். நான் இதை அனுபவித்திருக்கிறேன்” என்று நினைக்கிறோம்.

ஒவ்வொரு நாளும் எத்தனை பொய்களை உண்மையாக அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்?

நம்மில் எத்தனை பேர் நம்மைப் பற்றிய பொய்களை முழுமையாக, முழு மனதோடு நம்புகிறோம்?

நம் அடையாளத்தைப் பற்றிய பொய்கள். நம் தோற்றத்தைப் பற்றிய பொய்கள். மற்றவர்கள் நம்மை எப்படிப் பார்க்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றிய பொய்கள்.

சந்தேகித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணமே வந்ததில்லை என்கிற அளவுக்கு, நமக்கு வெளிப்படையான உண்மையாகத் தோன்றும் விஷயங்கள்.

மிகவும் அழகான ஒருவரை நினைத்துப் பாருங்கள். “இவர் சந்தேகமே இல்லாமல் அழகாக இருக்கிறார். கண்கள் உள்ள யாராலும் இதைப் பார்க்க முடியும்” என்று நீங்கள் நினைக்கும்படியான ஒருவர். அவரைச் சுற்றியிருக்கும் எல்லோரும் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்.

ஆனால் அவர் உண்மையாகவே தன்னை அசிங்கமானவர் என்று நம்புகிறார்.

கண்ணாடியைப் பார்க்கும்போது அவர் எதைப் பார்க்கிறார்?

அசிங்கமான ஒருவரை.

அவரைச் சுற்றியிருக்கும் எல்லோரும் அழகான ஒருவரைப் பார்க்கிறார்கள். ஆனால் அவர் தன்னைப் பார்க்கும்போது, முற்றிலும் வேறொருவரைப் பார்க்கிறார்.

மற்ற எல்லோரும் பார்க்கும் அந்த அழகான மனிதரை அவர் பார்ப்பதில்லை. அசிங்கமான ஒருவரைப் பார்க்கிறார்.

ஏன்?

ஏனென்றால் தன்னைப் பற்றி அவர் நம்பும் பொய், அவரைப் பொறுத்தவரை நிஜமாகிவிட்டது.

அவர் அழகாக இருக்கிறார் என்று நீங்கள் நூறு முறை சொல்லலாம். ஆனால் தான் அசிங்கமாக இருப்பதாக உறுதியாக நம்பினால், ஒவ்வொரு பாராட்டையும் அவர் நிராகரிக்கலாம்.

“அவர்கள் சும்மா நல்லபடியாகப் பேசுகிறார்கள்.”

“அவர்கள் உண்மையில் அப்படிச் சொல்லவில்லை.”

அந்த நம்பிக்கைக்கு சவாலாக இருக்கக்கூடிய விஷயம்கூட, அதைப் பாதுகாக்கும் விதமாகவே புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.

நான் சொல்வது புரிகிறதா?

நீங்கள் அழகாக இருந்துகொண்டே, உங்களை அசிங்கமாக அனுபவிக்கலாம். ஏனென்றால் உங்களைப் பற்றி நீங்கள் நம்புவது அதுதான்.

இப்போது மற்றவர்களுடன் பழகும் சூழல்களை நினைத்துப் பாருங்கள்.

எத்தனை பேர் தங்களைச் சலிப்பூட்டுபவர்கள் என்று நம்புகிறார்கள்? தங்களை யாருக்கும் பிடிக்காது என்று? தாங்கள் சங்கடமாகப் பழகுவதாகவும், யாருடனும் ஒத்துப்போவதில்லை என்றும், நண்பர்களை உருவாக்குவது சிரமம் என்றும்?

இரண்டு பேரை எடுத்துக்கொள்வோம்.

அவர்கள் அதே நபருடன் அதே உரையாடலுக்குச் செல்கிறார்கள்.

முதல் நபர், “நான் சலிப்பூட்டுபவன். நான் நகைச்சுவையாகப் பேச மாட்டேன். எனக்கு ஈர்க்கும் ஆளுமை இல்லை. சொல்ல என்னிடம் சுவாரஸ்யமான எதுவும் இல்லை. என்னை யாருக்கும் பிடிக்காது” என்று நினைத்துக்கொண்டு செல்கிறார்.

இரண்டாவது நபர், “நான் மற்றவர்களுக்குப் பிடிக்கக்கூடியவன். நான் சுவாரஸ்யமானவன். இந்த உரையாடலுக்குக் கொடுக்க என்னிடம் மதிப்புள்ள ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது” என்று நினைத்துக்கொண்டு செல்கிறார்.

யாருடைய சமூக உரையாடல் நன்றாக அமைய வாய்ப்பு அதிகம்?

அதற்குப் பிறகு நடக்கும் அனுபவம், இருவருடைய நம்பிக்கைகளையும் எப்படி உண்மையாக உணரச் செய்யலாம் என்று பாருங்கள்.

முதல் நபர் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்கிறார். சொல்ல ஒரு கதை இருக்கிறது, ஆனால் யாருக்கும் ஆர்வம் இருக்காது என்று முடிவு செய்கிறார். ஒரு கருத்து இருக்கிறது, அதைத் தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்கிறார். நகைச்சுவையான ஒன்று தோன்றுகிறது, ஆனால் சொல்லுமளவுக்கு அது வேடிக்கையாக இருக்காது என்று நினைக்கிறார்.

மற்றவருக்கு ஆர்வம் அளித்திருக்கக்கூடிய விஷயங்களே பகிரப்படுவதில்லை. ஏனென்றால் சொல்லத் தகுந்தது தன்னிடம் எதுவுமில்லை என்று அவர் ஏற்கெனவே நம்புகிறார்.

தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளும்போதே, எல்லாவற்றையும் தன்னை யாருக்கும் பிடிக்காது என்பதற்கான ஆதாரமாகப் புரிந்துகொள்கிறார்.

ஏதோ சத்தம் கேட்டதால் மற்றவர் ஒரு நொடி வேறுபக்கம் பார்க்கிறார்.

ஆனால் இவருடைய மனதில், “அவருக்குச் சலித்துவிட்டது. அவர் என்னுடன் பேச விரும்பவில்லை” என்று ஆகிவிடுகிறது.

சிறிது நேரம் அமைதி நிலவுகிறது.

“நான் சலிப்பூட்டுபவன் என்பதற்கு இதுவே ஆதாரம். இந்த அமைதியை நிரப்ப வேண்டும். சொல்ல என்னிடம் நல்லது எதுவுமில்லை.”

மற்றவர் அந்த இடைவெளியைக் கவனித்திருக்கக்கூட மாட்டார். ஆனால் இவர் அதைத் தனக்கு எதிரான ஆதாரமாக ஏற்கெனவே மாற்றிவிட்டார்.

ஒரு புன்னகையைக்கூட மற்றவர் மரியாதைக்காகச் சிரிக்கிறார் என்று நிராகரிக்கலாம்.

எனவே உரையாடலைவிட்டு வெளியே வரும்போது சங்கடமாகவும், தொடர்பற்று இருப்பதாகவும் உணர்கிறார். தன்னைப் பிடிக்கவில்லை என்று உறுதியாக நம்புகிறார்.

“பார்த்தீர்களா? சொன்னேனே. பேசுவதில் நான் மிகவும் மோசம்.”

இப்போது இரண்டாவது நபரை நினைத்துப் பாருங்கள்.

பங்களிக்கத் தன்னிடம் ஏதோ இருக்கிறது என்று நம்புவதால், அவர் பங்களிக்கிறார். கதையைச் சொல்கிறார். கேள்வியைக் கேட்கிறார். மற்றவர் தன்னை உண்மையாக அறிந்துகொள்ள அனுமதிக்கிறார்.

“நான் அவரைச் சலிப்படையச் செய்கிறேனா? அவருக்கு என்னைப் பிடிக்கிறதா? நான் என்ன சொல்ல வேண்டும்?” என்று தொடர்ந்து தன்னையே கேட்டுக்கொண்டிருப்பதற்குப் பதிலாக, மற்றவர் சொல்வதைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்.

யாராவது ஒரு நொடி வேறுபக்கம் பார்த்தால், உடனே அதை நிராகரிப்பாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை. இடைவெளி வந்தால், அது வெறும் இடைவெளியாக இருக்கலாம்.

தன்னிடம் ஏதோ குறை இருக்கிறது என்பதற்கான ஆதாரத்தைத் தொடர்ந்து தேடுவதற்குப் பதிலாக, அவர் உரையாடலில் முழுமையாக இருக்கிறார்.

அந்தத் திறந்த மனம் தொடர்பு உருவாக வாய்ப்பளிக்கிறது. அது நிகழும்போது, “எனக்கு நன்றாக இருந்தது. மக்கள் என்னுடன் பேச விரும்புகிறார்கள்” என்று நினைத்துக்கொண்டு வெளியே வருகிறார்.

இருவருமே தங்கள் நம்பிக்கை உறுதிப்படுத்தப்பட்டதாக உணர்ந்துகொண்டு செல்லலாம்.

முதல் நபர் தன்னை யாருக்கும் பிடிக்காது என்று நம்புகிறார், தன்னைக் கட்டுப்படுத்துகிறார், இயல்பான விஷயங்களையே நிராகரிப்பாகப் புரிந்துகொள்கிறார். பிறகு தன்னை யாருக்கும் பிடிக்காது என்பதற்கான ஆதாரமாக அந்த உரையாடலை அனுபவிக்கிறார்.

இரண்டாவது நபர் தன்னை மற்றவர்கள் விரும்புவார்கள் என்று நம்புகிறார், பேசுவதற்குத் தனக்கு அனுமதி அளிக்கிறார், மக்கள் தன்னுடன் பேச விரும்புகிறார்கள் என்பதற்கான ஆதாரமாக அந்த உரையாடலை அனுபவிக்கிறார்.

அவர்கள் என்ன பங்களித்தார்கள், எதைக் கவனித்தார்கள், அந்தச் சந்திப்புக்கு என்ன அர்த்தம் கொடுத்தார்கள் என்பவற்றை அவர்களுடைய நம்பிக்கைகள் பாதித்திருக்கின்றன.

இப்போது இருவரிடமும் ஆதாரமாகக் காட்டக்கூடிய ஓர் அனுபவம் இருக்கிறது.

நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நான் விரும்புவது இதைத்தான்.

தன்னை உண்மையாக உணரச் செய்யும் அந்த அனுபவத்தையே உருவாக்க ஒரு நம்பிக்கை உதவலாம்.

இது நம்மைப் பற்றி நாம் நம்புவதோடு மட்டும் நிற்பதில்லை.

நீங்கள் சந்திக்கவிருக்கும் நபர் சுயநலம் பிடித்தவர், தன்னை மட்டுமே பெரிதாக நினைப்பவர், ஆணவமானவர், மோசமானவர் என்று யாரோ சொல்கிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

அதை ஏற்கெனவே நம்பியபடியே ஒருநாள் அவரைச் சந்திக்கிறீர்கள்.

உரையாடலில் நீங்கள் கடந்து வந்த ஒரு கடினமான அனுபவத்தைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள். அவர், “கடந்த வருடம் நானும் இதேபோல ஒன்றைக் கடந்து வந்தேன்” என்கிறார்.

உடனே, “இதோ பார்த்தீர்களா. எல்லாவற்றையும் தன்னைப் பற்றியதாக மாற்றுகிறார்” என்று நினைக்கிறீர்கள்.

ஆனால் அவர், “எனக்குப் புரிகிறது. நானும் அங்கே இருந்திருக்கிறேன். நீங்கள் தனியாக இல்லை” என்று சொல்ல முயன்றிருக்கலாம்.

தொடர்பை ஏற்படுத்தும் முயற்சி சுயநலத்துக்கான ஆதாரமாக மாறுகிறது. ஏனென்றால் அவரைப் பற்றிய உங்கள் பழைய நம்பிக்கையின் வழியாகவே அவருடைய வார்த்தைகளைப் புரிந்துகொள்கிறீர்கள்.

பிறகு, “என்னிடம் எச்சரித்தபடியே இருக்கிறார். நானே அனுபவித்துவிட்டேன்” என்று நினைத்துக்கொண்டு செல்கிறீர்கள்.

ஆனால் அவர் யார் என்பதை அனுபவித்தீர்களா? அல்லது உங்களிடம் சொன்னதன் வழியாகவே அவர் யார் என்று விளக்கம் கொடுத்தீர்களா?

இப்போது, “சரி” என்று மட்டும் சொல்லும் ஒரு குறுஞ்செய்தியை நினைத்துப் பாருங்கள்.

அந்த நபர் உங்கள்மேல் எரிச்சலாக இருக்கிறார் என்று ஏற்கெனவே நம்பினால், அந்தச் சிறிய வார்த்தைக்குள் எரிச்சலை வாசிக்கலாம். அவர் உண்மையில் பேசியிராத குளிர்ந்த குரலைக் கேட்கிறீர்கள்.

உங்களுக்குள் எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது என்று நம்பினால், அதே செய்தி முற்றிலும் சாதாரணமாகத் தோன்றலாம்.

அவர் வெறுமனே வேலையாக இருக்கலாம். ஆனால் உங்களுக்கு நிராகரிக்கப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது. பிறகு அந்த உணர்வே மேலும் ஓர் ஆதாரமாகிறது.

“அவருக்கு எரிச்சல் என்று எனக்குத் தெரியும். என்னால் அதை உணர முடிந்தது.”

உணர்வு உண்மையானது. ஆனால் அதனால் உங்கள் விளக்கம் உண்மையாகிவிடாது.

நீங்கள் ஒன்றை நம்பினீர்கள். அந்த நம்பிக்கையின் வழியாக நடந்ததைப் புரிந்துகொண்டீர்கள். பிறகு உங்கள் விளக்கத்தையே அந்த நம்பிக்கை சரி என்பதற்கான ஆதாரமாகப் பயன்படுத்தினீர்கள்.

இப்படித்தான் ஒரு பொய் தொடர்ந்து தன்னை வலுப்படுத்திக்கொள்ள முடியும். அதற்கு ஆதாரத்தைத் தருவது நீங்கள்தான் என்பதை நீங்கள் உணராமலேயே.

நாம் உடல் வலியை அனுபவிக்கும் விதத்தைக்கூட இது சென்றடையலாம்.

2011இல் நடந்த ஒரு பரிசோதனையில், ஆரோக்கியமான தன்னார்வலர்களுக்கு வலுவான வலிநிவாரணி கொடுக்கப்பட்டது. அதே நேரத்தில் ஆராய்ச்சியாளர்கள் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட வெப்பத்தின் மூலம் வலியை ஏற்படுத்தினார்கள். மருந்தின் செறிவு மாறாமல் இருந்தது, ஆனால் தன்னார்வலர்களின் எதிர்பார்ப்புகளை ஆராய்ச்சியாளர்கள் மாற்றினார்கள்.

வலி குறையும் என்ற எதிர்பார்ப்பில்லாமல் மருந்தைப் பெற்றதோடு ஒப்பிடும்போது, நேர்மறையான எதிர்பார்ப்புகள் வலி நிவாரணத்தை இரட்டிப்பாக்கின. வலி மோசமாகும் என்று தன்னார்வலர்களை எதிர்பார்க்க வைத்தபோது, அந்தப் பரிசோதனைச் சூழலில் வலி நிவாரணம் இல்லாமல் போனது.

வலியுடன் தொடர்புடைய மூளையின் செயல்பாட்டில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களையும் ஆராய்ச்சியாளர்கள் பதிவு செய்தார்கள்.

இதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

அதே மருந்தைப் பெற்றுக்கொண்டிருக்கும்போது அவர்கள் உண்மையில் உணர்ந்த வலியை அவர்களுடைய எதிர்பார்ப்புகள் பாதித்தன.

மூளை எவ்வளவு சக்திவாய்ந்தது! நம்முடைய நம்பிக்கைகள் எவ்வளவு சக்தியும் தாக்கமும் கொண்டவை!

அப்படியென்றால், பல ஆண்டுகளாக நீங்கள் சுமந்து வரும் ஒரு நம்பிக்கை, உங்களையும் உங்கள் வாழ்க்கையையும் அனுபவிக்கும் விதத்தில் எவ்வளவு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று கற்பனை செய்யுங்கள்.

மற்றோர் உதாரணம் தருகிறேன்.

ஒருவர் தன்னைச் சோம்பேறி என்று நம்புகிறார். தான் முட்டாள் என்றும், வாழ்க்கையில் எதுவும் சாதிக்க மாட்டேன் என்றும், உலகத்துக்குக் கொடுக்கத் தன்னிடம் மதிப்புள்ள எதுவுமே இல்லை என்றும் நம்புகிறார்.

இரண்டாவது நபர் தன்னை உழைப்பாளி என்று நம்புகிறார். தான் புத்திசாலி என்றும், உலகத்துக்குக் கொடுக்கத் தன்னிடம் மதிப்புள்ள ஏதோ இருக்கிறது என்றும் நம்புகிறார்.

யார் வெற்றி பெற அதிக வாய்ப்பு இருப்பதாக நினைக்கிறீர்கள்?

நீங்கள் உங்களைச் சோம்பேறி என்று நம்பும்போது என்ன நடக்கிறது என்று சிந்தியுங்கள்.

வேலைகளைத் தள்ளிப்போடத் தொடங்குகிறீர்கள். முயற்சி எடுக்கவே விரும்புவதில்லை. வேலைகளை முடிக்காமல் விட்டுவிடுகிறீர்கள். ஏனென்றால் உங்கள் மனதில் நீங்கள் அப்படிப்பட்ட மனிதர்தான்.

பிறகு நீங்கள் வாழும் விதத்தைப் பார்த்து, “பார்த்தீர்களா? சொன்னேனே. நான் சோம்பேறி” என்கிறீர்கள்.

இப்போது உங்கள் நம்பிக்கை தன்னைத்தானே வலுப்படுத்திவிட்டது.

நீங்கள் சோம்பேறி என்று நம்புவதால், சோம்பேறிபோல வாழத் தொடங்குகிறீர்கள். பிறகு அப்படி வாழ்வதே நீங்கள் சோம்பேறி என்பதற்கான ஆதாரமாகிறது.

ஆனால் அந்த ஆதாரத்தில் எவ்வளவு, ஆரம்பத்திலேயே அந்த நம்பிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டதால் வந்தது?

இந்தச் சுழற்சியில்தான் நாம் சிக்கிக்கொள்ளலாம்.

நாம் நம்புவது நாம் அனுபவிப்பதைப் பாதிக்கிறது. நாம் அனுபவிப்பது நாம் நம்புவதற்கு மேலும் ஆதாரமாகிறது.

பயங்கரமான விஷயம் என்னவென்றால், ஒரு பொய் உருவாக்க உதவும் அனுபவங்களின் மூலமாகவே அது தன்னை வலுப்படுத்தத் தொடங்கலாம்.

முதலில் உங்களைப் பற்றி ஏதோ நம்புகிறீர்கள். பிறகு அதற்கேற்ப நடந்துகொள்கிறீர்கள், அல்லது நடப்பவற்றை அதற்கான உறுதிப்பாடாகப் புரிந்துகொள்கிறீர்கள். ஏனென்றால் அதை நீங்கள் நம்புகிறீர்கள்.

இறுதியில், “என்னைப் பற்றி இதை நம்புகிறேன்” என்று நீங்கள் சொல்வதில்லை.

“என்னைப் பற்றி இது எனக்குத் தெரியும். நான் இதை அனுபவித்திருக்கிறேன்” என்று சொல்கிறீர்கள்.

நீங்கள் பொய்யை நம்பினீர்கள். அதன் வழியாக வாழ்க்கையை அனுபவித்தீர்கள். பிறகு அந்த அனுபவத்தைப் பயன்படுத்தி பொய்யை இன்னும் அதிகமாக நம்பினீர்கள்.

உங்களுக்கே தெரியாமல் அதைச் சுற்றி உங்கள் அடிப்படை அடையாளத்தை உருவாக்கிவிட்டீர்கள்.

“நான் இப்படித்தான்.”

ஆனால் ஒரு பொய்யை நம்புவதன் விளைவுகளை அனுபவிப்பதால் அந்தப் பொய் உண்மையாகிவிடாது.

ஒரு சங்கடமான உரையாடல் உங்களை யாருக்கும் பிடிக்காது என்பதை நிரூபிக்காது. ஒரு வேலையை முடிக்காமல் விடுவது, உங்களால் எதையுமே ஒருபோதும் முடிக்க முடியாது என்பதை நிரூபிக்காது.

இருந்தாலும் அவற்றை நீங்கள் ஏற்கெனவே நம்பினால், ஒவ்வொரு அனுபவமும் மேலும் ஓர் ஆதாரமாகிறது. ஒவ்வோர் ஆதாரமும் அந்த நம்பிக்கையைக் கேள்விக்குட்படுத்துவதை இன்னும் கடினமாக்குகிறது.

ஒரு பொய்யை நம்புவதன் விளைவுகளையே, அந்தப் பொய் எப்போதுமே உண்மையாக இருந்தது என்பதற்கான ஆதாரமாக நீங்கள் பயன்படுத்த நேரிடலாம்.

அதனால்தான், “எனக்கு மனச்சோர்வு இருக்கிறது” அல்லது “எனக்குப் பதட்டம் இருக்கிறது” என்பது “நான் இப்படிப்பட்டவன்தான்” என்று மாறுவதைப் பார்ப்பது தனிப்பட்ட முறையில் எனக்குப் பிடிப்பதில்லை. ஆம், வாழ்க்கையின் இந்தக் காலகட்டத்தில் அடிக்கடி மனம் தளர்ந்தோ பதட்டமாகவோ உணரலாம். அல்லது தொடர்ந்து பராமரிப்பு தேவைப்படும் ஒரு நிலையுடன் நீங்கள் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கலாம். ஆனால் நண்பரே, அதையே உங்கள் முழு அடையாளமாக மாற்றிவிடாதீர்கள்.

ஏனென்றால், “இது நான் அனுபவிக்கும் ஒன்று” என்பது “நான் என்பது இது மட்டும்தான்” என்று மாறியதும், ஒவ்வொரு பதட்டமான தருணமும் கடினமான நாளும் நீங்கள் எப்போதும் இப்படித்தான் இருப்பீர்கள் என்பதற்கான ஆதாரமாகத் தோன்றத் தொடங்கலாம்.

நீங்கள் எதிர்கொள்வதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். உங்களுக்குத் தேவையான உதவியைப் பெறுங்கள். ஆனால் “எனக்கு இது இருக்கிறது” என்பது “நான் என்பதே இதுதான்” என்று மாற விடாதீர்கள்.

இந்த நம்பிக்கைகளில் சில, அவற்றைக் கேள்வி கேட்கும் வயதை அடைவதற்கு முன்பே நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டவை.

ஒரு குழந்தையிடம் அது திறமையற்றது அல்லது ஏமாற்றமளிப்பது என்று தொடர்ந்து சொல்லுங்கள். அந்த வார்த்தைகள் அது தன்னைப் புரிந்துகொள்ளும் விதத்தின் ஒரு பகுதியாகிவிடலாம்.

தன்னால் முடியாது என்று நம்பிக்கைக்குரிய ஒருவர் சமாதானப்படுத்தியதால், கற்றிருக்கக்கூடிய, சாதித்திருக்கக்கூடிய, உருவாக்கியிருக்கக்கூடிய விஷயங்களை அந்தக் குழந்தை தவிர்க்கலாம்.

இறுதியில் மற்றொருவர் அதைப் பற்றி வைத்திருந்த கருத்து, அது வாழும் அடையாளமாக மாறிவிடுகிறது.

என்னுடைய மிகப்பெரிய உந்துசக்தியைப் பற்றி உங்களுக்குச் சொல்ல விரும்புகிறேன் (என் அம்மாவுக்கும் அதே இடம் உண்டு): என் அப்பா.

என் அப்பா வறுமையில் வளர்ந்தார். அவரைப் பற்றிய கொடுமையான பொய்களை அவருக்குக் கற்றுக்கொடுத்த இரண்டு மோசமான பெற்றோருடன் வளர்ந்தார்.

அவர் ஒரு முடிவு எடுக்க வேண்டியிருந்தது.

தன்னைப் பற்றிய அந்த விஷயங்களை அவர் நம்புவாரா? தான் வளர்ந்த வாழ்க்கையே, தான் உருவாக்கப்போகும் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்க அனுமதிப்பாரா?

அல்லது வேறு எதையாவது நம்புவாரா?

நான் வளரும்போது எங்களிடம் அதிகம் எதுவும் இல்லை. உண்மையில் மிகக் குறைவாகவே இருந்தது.

ஆனால் என் அப்பா என்னிடம், “மகனே, நாம் வெற்றியாளர்கள்” என்று சொன்னது நினைவிருக்கிறது.

அதைக் கேட்டு எனக்குச் சிரிப்பே வந்துவிடும் என்பதும் நினைவிருக்கிறது.

நான் சிறுவன். அறியாமையுடன் இருந்தேன். நம்பிக்கையைப் பற்றி அவர் புரிந்திருந்ததை நான் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

எங்கள் நிஜ நிலைமையையும், எங்களிடம் இருந்தவற்றையும், அப்போது அவை கிட்டத்தட்ட எதுவுமே இல்லை என்பதையும் பார்த்துவிட்டு, “இல்லை, நாம் எங்கே வெற்றி பெற்றிருக்கிறோம்” என்று நினைப்பேன்.

நான் பார்த்த எல்லாமே அவர் சொல்வதற்கு முரணாகத் தோன்றியது.

ஆனால் என் அப்பா அதை நம்பினார்.

தான் வெற்றியாளர் என்பதைத் தன் உடலின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் நம்பினார். அதுதான் அவருடைய அடிப்படை அடையாளம்.

தன்மீது அசைக்க முடியாத, தளராத, நேர்மறையான நம்பிக்கை அவருக்கு இருந்தது. அதை நம்புவதற்கான காரணத்தை எங்கள் சூழ்நிலைகள் எனக்குத் தருவதற்கு முன்பே, தான் வெற்றியாளர் என்று அவர் நம்ப முடிவு செய்தார்.

சிறுவயதில் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்டவை, தான் யாராக ஆகப்போகிறேன் என்பதைத் தீர்மானிக்க அவர் அனுமதிக்கவில்லை.

நான் அறிந்தவர்களில் மிகச் சிறந்த வெற்றியாளராக அவர் மாறுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

என்னிடம் இருப்பவை அனைத்துக்கும், நான் இன்று இருப்பதற்கும், அவருடைய ஞானம் மற்றும் வாழ்க்கைப் பாடங்கள் உட்பட அவர் எனக்குக் கொடுத்த அனைத்திற்கும் நான் கடன்பட்டிருக்கிறேன்.

அவர் எனக்குக் கற்றுத்தந்த மிகப்பெரிய பாடங்களில் ஒன்று, அப்போது எனக்குப் புரியக்கூட இல்லை.

தன்னை வெற்றியாளராக நம்புவதற்கு எங்கள் வாழ்க்கை வெற்றிகரமாகத் தெரியும்வரை அவர் காத்திருக்கவில்லை.

எங்களைச் சுற்றியிருந்த எல்லாமே வேறொன்றைச் சொல்வதுபோல இருந்தபோதும் அவர் அதை நம்பினார்.

எங்களிடம் இருந்தவற்றைப் பார்த்து அவைதான் நாம் யார் என்று சொல்கின்றன என நினைத்தேன். எங்களிடம் இருந்தவற்றில் என்னால் அதைப் பார்க்க முடிவதற்கு முன்பே, என் அப்பா தான் யார் என்பதை நம்பினார்.

அவர் கைவிட மறுத்த நம்பிக்கையைப் பின்தொடர்ந்து, அவர் உருவாக்கிய வாழ்க்கை அமைவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

அது நம்பிக்கையில் வேரூன்றியிருந்தது.

எத்தனை பேர் தங்கள் சிறுவயதும், சூழ்நிலைகளும், வாழ்க்கையில் தங்களுக்குக் கிடைத்த வாய்ப்புகளும் தங்களுடைய முழு அடையாளத்தைத் தீர்மானிக்க அனுமதிக்கிறார்கள்?

“நான் வறுமையில் பிறந்தேன், அதனால் எப்போதும் வறுமையில்தான் வாழ்வேன்.”

“எனக்கு எளிதான தொடக்கம் கிடைக்கவில்லை, அதனால் ஒருபோதும் முன்னேற மாட்டேன்.”

“என் பெற்றோர் போதைக்கு அடிமையானவர்கள், அதனால் நானும் எப்போதும் அடிமையாகத்தான் இருப்பேன்.”

தங்களைப் பற்றி எதை நம்ப வேண்டும் என்று யாரோ அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தார்கள். பிறகு வேறொன்றை நம்பியிருந்தால் யாராக மாறியிருக்கலாம் என்பதை அறியாமலேயே, வாழ்நாள் முழுவதும் அந்த எல்லைக்குள் வாழ்ந்தார்கள்.

உங்கள் சிறுவயது கொடுத்த அடையாளத்தை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை என்று என் அப்பா எனக்குக் காட்டினார்.

இதுதான் நான் நம்புவது: நீங்கள் எங்கே செல்லப்போகிறீர்கள் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் ஒரே விஷயம், உங்களைப் பற்றி நீங்கள் நம்புவதுதான்.

நீங்கள் யார் என்பதை உங்கள் சிறுவயது தீர்மானிக்க முடியாது. மற்றவர்கள் உங்களைப் பற்றிச் சொன்னவையோ, வாழ்க்கையில் உங்களுக்குக் கிடைத்த சூழ்நிலைகளோ கூடத் தீர்மானிக்க முடியாது.

உங்களைப் பற்றி எதை நம்ப வேண்டும் என்று நீங்களே முடிவு செய்யலாம்.

இப்போது அதே சுழற்சி எதிர்த்திசையில் இயங்குவதாகக் கற்பனை செய்யுங்கள்.

“நான் உழைப்பாளி. தொடங்கியதை முடிப்பவன். பங்களிக்க என்னிடம் மதிப்புள்ள ஏதோ இருக்கிறது” என்று நம்பத் தொடங்குகிறீர்கள்.

ஆரம்பத்தில் அதை முழுமையாக நம்பாமல் இருக்கலாம். ஆனால் நம்புகிற ஒருவரைப்போல வாழ்வதற்கான வாய்ப்பை உங்களுக்குக் கொடுக்கத் தொடங்குகிறீர்கள்.

ஏதோ ஒன்றை முடிக்கிறீர்கள். முயற்சி செய்கிறீர்கள். உங்களுக்கு நீங்களே கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றுகிறீர்கள்.

பிறகு மெதுவாக அந்த நம்பிக்கைக்குப் பின்னால் உண்மையான ஏதோ உருவாகிறது.

உங்களை உழைப்பாளியாகப் பார்க்கத் தொடங்கி, அப்படியே நடந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறீர்கள். அந்த நடத்தை ஆதாரம் தருகிறது. ஆதாரம் நம்பிக்கையை வலுப்படுத்துகிறது.

உங்களைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டிருந்த அதே செயல்முறை, நீங்கள் விரும்பும் மனிதராக மாற உதவத் தொடங்கலாம்.

ஆனால் நம்மை அறிந்துகொள்ள மற்றவருக்கு வாய்ப்பு கிடைப்பதற்கு முன்பே, நம்மை யாருக்கும் பிடிக்காது என்று நம்மில் எத்தனை பேர் முடிவு செய்கிறோம்?

முயற்சி செய்வதற்கு முன்பே தோல்வியடைவோம் என்று எத்தனை பேர் முடிவு செய்கிறோம்?

எதையும் கொடுப்பதற்கு முன்பே நம்மிடம் கொடுக்க எதுவுமில்லை என்று எத்தனை பேர் முடிவு செய்கிறோம்?

பிறகு பல வருடங்கள் அந்த முடிவுகளை உண்மைகளாக நடத்துகிறோம்.

எனவே உழைப்பாளியாக மாற விரும்பினால், நீங்கள் உழைப்பாளி என்று நம்பத் தொடங்குங்கள்.

தன்னம்பிக்கையுடன் இருக்க விரும்பினால், நீங்கள் தன்னம்பிக்கை கொண்டவர் என்று நம்பத் தொடங்குங்கள்.

உலகத்துக்கு ஏதாவது கொடுக்க விரும்பினால், உங்களிடம் கொடுக்க எதுவுமே இல்லை என்று நம்புவதை நிறுத்துங்கள்.

ஆனால் நீங்கள் நம்ப வேண்டும். உங்களுக்கு நீங்களே சொல்லிக்கொண்ட பொய்களைக் கடக்க நிறைய விசுவாசம் தேவை. போதுமான அளவு நம்பினால், இறுதியில் அதற்கேற்ப வாழத் தொடங்குவீர்கள்.

பிறகு அந்த நம்பிக்கைகள் நிற்பதற்கு உண்மையான அடித்தளம் கிடைக்கும்படி வாழுங்கள்.

முயற்சி செய்யுங்கள். உங்கள் எண்ணத்தைப் பகிருங்கள். உங்களால் முடிக்க முடியாது என்று தொடர்ந்து சொல்லிக்கொள்ளும் வேலையை முடிக்குங்கள்.

முன்பு நம்பியவற்றைச் சவாலுக்கு உட்படுத்தும் ஆதாரங்களைக் கவனிக்க உங்களை அனுமதியுங்கள்.

ஏனென்றால் ஒவ்வொரு நல்ல அனுபவத்தையும் நிராகரித்து, ஒவ்வொரு கெட்ட அனுபவத்தையும் சேகரித்தால், மாறிக்கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கைகூட ஒரு பழைய பொய்க்கான ஆதாரமாகத் தொடர்ந்து தோன்றும்.

நம்பிக்கைகள் மாறும்போது நீங்கள் வித்தியாசமாக நடந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறீர்கள். வித்தியாசமாக நடந்துகொள்ளும்போது, வித்தியாசமான ஒன்றை அனுபவிக்க உங்களுக்கு வாய்ப்பளிக்கிறீர்கள்.

பிறகு அதை நீங்களே அனுபவிக்கத் தொடங்கியிருப்பதால், உங்கள் நம்பிக்கை இன்னும் வலுப்பெறுகிறது.

உங்களைப் பற்றிய நம்பிக்கைகள் பொய்யாக இருந்தாலும்கூட, நீங்கள் வாழும் எல்லைகளாக மாறலாம்.

எதைப் பற்றி நீங்கள் நம்பினாலும், அது உங்கள் வாழ்க்கை அனுபவத்தில் உண்மையாக வெளிப்படும். எனவே கவனமாக நம்புங்கள்.

நீங்கள் தன்னம்பிக்கையானவர், மற்றவர்களுக்குப் பிடிக்கக்கூடியவர், கவர்ந்திழுக்கும் ஆளுமை கொண்டவர், உழைப்பாளி, புத்திசாலி என்று நம்பத் தொடங்கினால் உங்கள் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும் என்று கற்பனை செய்யுங்கள்.

உங்கள் அடையாளத்தில் எவ்வளவு நீங்கள் கண்டறிந்தது? எவ்வளவு நீங்கள் திரும்பத் திரும்ப நம்பிக்கொண்டது?

அந்தப் பெண்கள் தங்களுக்கு தழும்பு இருப்பதாக நம்பினார்கள். உரையாடலின் சில அம்சங்களை அதற்கான எதிர்வினையாகப் புரிந்துகொண்டார்கள். இல்லாத ஒரு தழும்பைப் பற்றிய நம்பிக்கைக்கு அவர்களுடைய அனுபவம் ஆதரவாக இருப்பதுபோலத் தோன்றியது.

நம்மிடம் ஏதோ தவறு இருப்பதாக நாம் நம்புவதைச் சுற்றி எத்தனை பேர் வாழ்க்கையை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறோம், அது உண்மையா என்று ஒருமுறைகூட கேட்காமல்?

ஒரு தழும்பைத் தாண்டி வர முயல்வதில் உங்கள் வாழ்நாளின் மீதியைச் செலவிடுவதற்கு முன், அது உண்மையில் இருக்கிறதா என்பதை உறுதிசெய்துகொள்ளுங்கள்.

- Adam