జీవజలం.
కృత్రిమ మేధ అనువాదం · ఆంగ్ల మూలం
నీరు ఎక్కడుందో తెలిసి కూడా, మళ్లీ ఎడారిలోకి నడిచి వెళ్లాలని నేను ఎంచుకున్న సందర్భాలు ఉన్నాయి.
ఇంతకంటే నిజాయితీగా నేను మొదలుపెట్టలేను.
ఎందుకంటే నా జీవితంలో కొన్ని క్షణాల్లో దేవుని సన్నిధిని ఎంత లోతుగా అనుభవించానంటే, ఆ క్షణంలో నాకు ఇంకేమీ అవసరం లేదనిపించింది.
అయినా, ఆ అనుభవం తర్వాత కూడా, ఎలాగో నేను వేరే చోట్ల వెతకడానికి వెళ్లాను.
యోహాను 4వ అధ్యాయంలోని ఒక సంభాషణకు నేను మళ్లీ మళ్లీ తిరిగి వస్తుంటాను.
యేసు యాకోబు బావి దగ్గర కూర్చుని ఉన్నప్పుడు, ఒక సమరయ స్త్రీ నీళ్లు తోడుకోవడానికి వస్తుంది. ఆయన ఆమెను తాగడానికి నీళ్లు అడుగుతాడు. తర్వాత, తాను జీవజలం అని పిలిచే దాని గురించి ఆమెకు చెబుతాడు.
ఆమె తోడుకోవడానికి వచ్చిన నీరు తాగినా ఆమెకు మళ్లీ దాహం వేస్తుంది. కానీ ఆయన ఇచ్చే నీరు ఆమెలో ఒక ఊటగా మారి, నిత్యజీవంలోకి ప్రవహిస్తుంది.
ఆమె వివరించగలిగిన ఒక అవసరంతో బావి దగ్గరకు వచ్చింది.
అంతకంటే ఎంతో లోతైన అవసరాన్ని తీర్చడానికి యేసు ముందుకొస్తున్నాడు.
నిజంగా ఏం లోటుగా ఉందో అర్థం చేసుకోకుండానే, ఏదో లోటుందని మనం ఎన్నిసార్లు గుర్తిస్తామో అని ఆలోచిస్తుంటాను.
మనకు లోపల వెలితిగా అనిపిస్తుంది. అందుకే ఏదో వెతుకుతాం.
కొనడానికి ఏదో. సాధించడానికి ఏదో. అనుభవించడానికి ఏదో. కాసేపైనా మనతో మనం ఉండటంలోని అసౌకర్యాన్ని తగ్గించడానికి ఏదో.
మద్యం. మాదకద్రవ్యాలు. లైంగిక సుఖం. డబ్బు. ఖరీదైన బ్రాండ్ దుస్తులు. మరింత వేగమైన కారు. మరింత పెద్ద ఇల్లు.
విషయాలు వేరు. అవి చేసే వాగ్దానం మాత్రం ఒక్కటే.
“బహుశా ఇదే చివరికి నాకు సరిపోతుందేమో.”
కొన్నిసార్లు, ఒక్క క్షణం పాటు, నిజంగానే అలా అనిపిస్తుంది.
తర్వాత ఆ అనుభూతి గడిచిపోతుంది.
మళ్లీ మనకు దాహం వేస్తుంది.
ఇంకా ఎక్కువ ఎక్కడ దొరుకుతుందని అడగడం మానేసి, అసలు మనం ఏం తాగుతున్నామని ప్రశ్నించడానికి ఇలా ఎన్నిసార్లు జరగాలి?
నాకు దాదాపు పదిహేడేళ్ల వయసులో, నేను మొదటిసారిగా దేవుణ్ని వెతకడం ప్రారంభించినప్పుడు, ఒక కల వచ్చింది.
నేను ఒక ఎడారిలో ఉన్నాను. నాకు విపరీతంగా దాహం వేస్తోంది.
అప్పుడు నీటితో నిండిన ఒక గాజు సీసాను చూశాను. అది పరలోకం నుంచి వచ్చినట్టుంది. పైనుంచి వెలుగు దాని మీద పడుతోంది.
దాన్ని తాగి, నన్ను పూర్తిగా ఆవరించిన ఒక తృప్తిని అనుభవించడం నాకు గుర్తుంది.
దానికంటే ఎక్కువగా దాన్ని ఎలా వివరించాలో నాకు నిజంగా తెలియదు.
తర్వాత నాకు ఏం కావాలనే ఆలోచన వెంటనే రాలేదు. ఇంకా దేనికోసం చేయి చాపాలనే తపన లేదు. ఇంకా ఏదో లోటుగా ఉందనే భావన లేదు.
నేను తృప్తి చెందాను.
తన గురించి ఏదో నాకు చూపించడానికి దేవుడు ఆ కలను ఉపయోగించాడని నేను నమ్ముతున్నాను.
నాకు కావాలని నేను అనుకున్న వాటన్నిటి అడుగున, ఆయన మాత్రమే తీర్చగల ఒక దాహం ఉందని.
నేను ఆ సందేశాన్ని అర్థం చేసుకున్నాను, మళ్లీ నేర్చుకోవాల్సిన అవసరం రాలేదు అని మీకు చెప్పగలిగితే బాగుండేది.
కానీ అది అబద్ధమవుతుంది.
ఆ తర్వాత కూడా దేవునితో నడిచే దారినుంచి తప్పిపోయిన సందర్భాలు ఉన్నాయి. మీరు ఊహించగల జీవితంలోని దాదాపు అన్ని ఇతర రంగాల్లోనూ తృప్తి కోసం వెతికాను.
ఆ విషయాలను నేనెప్పుడూ ఆస్వాదించలేదన్నట్టు ఇది రాయడం లేదు.
కొన్నిసార్లు వాటిని ఆస్వాదించాను.
మళ్లీ మళ్లీ వాటి దగ్గరకు వెళ్లడానికి అది కూడా ఒక కారణమే.
కానీ ఒక విషయాన్ని కాసేపు ఆస్వాదించడం, దానివల్ల తృప్తి పొందడం రెండు పూర్తిగా వేర్వేరు విషయాలు.
రాత్రి ముగుస్తుంది. ఉత్సాహం తగ్గిపోతుంది. కొనాలని తెగ ఆరాటపడిన వస్తువు, మీరు పెద్దగా పట్టించుకోని వస్తువుగా మారిపోతుంది.
చివరికి మళ్లీ మీతో మీరు ఒంటరిగా ఉంటారు.
మీరు అనుభవించకుండా తప్పించుకోవాలనుకున్నది ఏదైనా, అది ఇంకా అక్కడే ఉంటుంది.
కొన్నిసార్లు అది ఇంకా బిగ్గరగా వినిపిస్తున్నట్టు అనిపిస్తుంది.
నాకు అలాంటి క్షణాలు ఉన్నాయి. నిజానికి నేను చేసినదంతా ఆ వెలితిని వాయిదా వేయడమేనని గుర్తించిన క్షణాలు.
నన్ను నిలబెట్టగల దేనినీ కనుగొనకుండా, ఏదో ఒక అనుభూతిని మాత్రం నాకు నేనే ఇచ్చుకున్నాను.
దేవునితో ఇందుకు భిన్నమైనదేదో అనుభవించానని తెలిసి ఉండటమే అత్యంత కష్టమైన భాగం.
నీళ్లు తాగితే ఎలా ఉంటుందో గుర్తుండగానే, నీళ్ల కోసం వెతుకుతున్నాను.
యిర్మీయా 2:13లో, జీవజలాల ఊట అయిన తనను తన ప్రజలు విడిచిపెట్టి, నీటిని నిలుపుకోలేని పగిలిన తొట్టెలను చేసుకున్నారని దేవుడు చెబుతాడు.
దాని గురించి ఆలోచించండి.
వారు మూలాన్ని విడిచిపెట్టి, ప్రత్యామ్నాయాలను తయారుచేయడం మొదలుపెడతారు.
పనిచేస్తారు. తవ్వుతారు. సేకరిస్తారు.
కానీ వారు నిర్మించినది వారికి అవసరమైనదాన్ని నిలుపుకోలేకపోతుంది.
ఆ దృశ్యం నా జీవితాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ఎంతో తోడ్పడుతుంది.
ఎందుకంటే చివరికి మనలోని వెలితిని నింపుతాయని నమ్మే వాటిని పొందడానికి మనం ఎంత కష్టపడతాం?
తర్వాత ఆ అనుభూతి మాయమైనప్పుడు, మనకు ఇంకా ఎక్కువ కావాలని అనుకుంటాం.
ఇంకా డబ్బు. ఇంకా సుఖం. ఇంకా విజయం. మనం లోపల ఖాళీగా ఉన్నామనే విషయాన్ని కాసేపు మరిపించినదేదైనా, అది ఇంకా ఎక్కువగా.
అసలు సమస్య ఆ పాత్రలోనే ఉందేమో అని మనం అరుదుగా ఆలోచిస్తాం.
దాన్ని నింపడానికి ప్రయత్నిస్తూనే ఉంటాం.
నేను చిన్నపిల్లాడిగా ఉన్నప్పుడు నాకున్న ఒక బొమ్మ గుర్తొస్తుంది.
అది వేర్వేరు ఆకారాల రంధ్రాలు ఉన్న పెట్టె. చెక్క చతురస్రం చతురస్రపు రంధ్రంలోకి వెళ్తుంది. త్రిభుజం త్రిభుజపు రంధ్రంలోకి వెళ్తుంది. వృత్తం వృత్తపు రంధ్రంలోకి వెళ్తుంది.
నేను చెబుతున్నది అర్థమవుతోంది కదా.
ఆ చతురస్రాన్ని వృత్తపు రంధ్రంలోకి మళ్లీ మళ్లీ తోసేందుకు నేను ప్రయత్నిస్తున్న వీడియో ఒకటి ఉంది.
అది పట్టలేదు.
అందుకే మళ్లీ ప్రయత్నించాను.
అప్పటికీ పట్టలేదు.
ఇప్పుడు అది చూస్తుంటే, నాలో ఒక భాగం, “అబ్బా. నేను ఎంత తెలివితక్కువ పిల్లాడినో” అనుకుంటుంది.
కానీ పెద్దయ్యాక నా జీవితంలో ఎంత భాగాన్ని అచ్చం అదే పని చేయడంలో గడిపాను?
ఆధ్యాత్మికమైన దాన్ని భౌతికమైన దానితో నింపడానికి ప్రయత్నిస్తూ.
అది పనిచేయనప్పుడు విసుగుపడుతూ.
తర్వాత ఇంకా బలంగా మళ్లీ ప్రయత్నిస్తూ.
అదే వస్తువు ఇంకా ఖరీదైన రూపం. మరింత ఉత్సాహకరమైన అనుభవం. మరింత తీవ్రమైనదేదో. మరింత పెద్దదేదో.
తగినంత పట్టుదలతో నెట్టితే చివరికి చతురస్రం అందులో పట్టేస్తుందన్నట్టు.
కానీ నాకు మరింత పెద్ద చతురస్రం కావాలనేది అసలు సమస్యే కాదు.
అది సరిపోయేలా తయారుకాని చోటును దానితో నింపాలనుకోవడమే సమస్య.
ఆధ్యాత్మిక వెలితి గురించి మాట్లాడేటప్పుడు నేను చెప్పేది ఇదే.
మనకు దేవుడు అవసరం. కానీ ఆ అవసరానికి దేవుణ్ని తప్ప మిగతా అన్నింటినీ అందిస్తూనే ఉంటాం.
తర్వాత ఏదీ దాన్ని ఎందుకు చేరుకోలేకపోతోందని ఆశ్చర్యపడతాం.
మంచి కారును ఆస్వాదించవచ్చు. డబ్బు జీవితాన్ని సులభం చేయవచ్చు. అందమైనదాన్ని మెచ్చుకోవడంలోనూ అర్థవంతమైన లక్ష్యం కోసం శ్రమించడంలోనూ తప్పులేదు.
కానీ నన్ను సృష్టించినవాని జీవాన్ని ఒక వస్తువు నాకు ఎలా ఇవ్వగలదు?
ప్రపంచంలోని మరిన్ని వస్తువులు కలిగి ఉండటం దేవుణ్ని తెలుసుకోవడంతో సమానం ఎలా అవుతుంది?
అయినా మనం ఆ మాటల్లో చెప్పకపోయినా, తరచుగా అడుగుతున్నది అదే.
“ఇంత సంపాదిస్తే నేను సంతోషంగా ఉంటాను.”
తర్వాత అంత సంపాదిస్తాం.
“చివరికి అది నాకు ఉంటే నేను తృప్తిగా ఉంటాను.”
తర్వాత అది మనకు ఉంటుంది.
అయినా ఎలాగో ముగింపు గీత మళ్లీ కదులుతుంది.
ఒకప్పుడు సమస్తంలా కనిపించింది మామూలైపోతుంది. ఒకప్పుడు అందనిదనిపించిన చోటే నిలబడి, మరోచోట ఉంటే బాగుండునని కోరుకుంటాం.
ఆ వాగ్దానాన్ని మనం ఎప్పుడు ప్రశ్నిస్తాం?
ఎందుకంటే మరింత కలిగి ఉండటమే మనల్ని తృప్తిపరిచేదైతే, ఏదో ఒక దశలో ఆ ఎక్కువే చాలు అనిపించాలి కదా.
అయితే యేసు అందించే జీవజలం ఏమిటి?
యోహాను 7లో, దాహం ఉన్నవారిని తన దగ్గరకు వచ్చి తాగమని యేసు ఆహ్వానిస్తాడు. ఆయన పరిశుద్ధాత్మ గురించి మాట్లాడుతున్నాడని యోహాను వివరిస్తాడు.
అది ముఖ్యమైన విషయం.
ఎందుకంటే మరింత మంచి అనుభూతి లేదా సానుకూల దృక్పథం కంటే ఎంతో లోతైనదాన్ని యేసు అందిస్తున్నాడు.
ఆయన మనలో దేవుని సన్నిధిని అందిస్తున్నాడు.
క్రీస్తు ద్వారా మనం క్షమించబడతాం, దేవునితో సహవాసంలోకి తీసుకురాబడతాం, ఆయన ఆత్మను పొందుతాం.
ఎవరిని తెలుసుకోవడానికి మనం సృష్టించబడ్డామో, ఆయనే మనలో నివసించడానికి వస్తాడు.
ఒక్క క్షణం దాని గురించి ఆలోచించండి.
మనకు జీవాన్ని ఇస్తాయని ఆశించే వాటిని సేకరించడానికి ప్రపంచంలోకి వెళ్తూ మన జీవితాలను గడుపుతాం.
కానీ మనలోనే ఉండే ఒక ఊట గురించి యేసు మాట్లాడుతున్నాడు.
దాహంతో ఉన్న మనిషిలో నీటి ఊటే వచ్చి నివసిస్తుంది.
ఇందులో నా హృదయాన్ని కదిలించేది అదే.
మనం ఎంత దూరం దారితప్పామో దేవునికి తెలుసు. వేటికోసం చేయి చాపామో ఆయనకు తెలుసు. ఇతరులకు మనం చూపించే మనిషికీ, ఎవరూ లేనప్పుడు మన నిజస్వరూపానికీ మధ్య తేడా ఆయనకు తెలుసు.
అయినా ఆయన మనల్ని రమ్మని ఆహ్వానిస్తాడు.
జీవజలం ఒక బహుమానం.
దాన్ని కొనగలిగేంత గొప్ప జీవితంతో మీరు బావి దగ్గరకు రారు.
దాహంతో వస్తారు.
అది నన్ను లోతుగా వినమ్రుణ్ని చేస్తుంది.
ఎందుకంటే దేవునికి ఏదో వివరణ ఇవ్వాలన్న తపన మనలో ఉంటుంది. మన దారితప్పడం కాస్త అర్థం చేసుకోదగినదిగా కనిపించాలనీ, మనం పూర్తిగా బయటపడినట్టు అనిపించకూడదనీ కోరుకుంటాం.
కానీ నిజంగా ఉన్నదానికంటే నాకు తక్కువ దాహం ఉందని ఆయనను ఒప్పించాల్సిన అవసరం లేదు.
నేను తాగాలి.
కొన్నిసార్లు నేను చేయగల అత్యంత నిజాయితీగల ప్రార్థన ఇదే: “దేవా, నేను మళ్లీ అన్ని చోట్లా వెతుకుతూ వచ్చాను. ఇప్పుడు అలసిపోయాను.”
నేను ఆశిస్తున్నదాన్ని ఇవ్వలేని వాటిని కోరుకుంటూ అలసిపోయాను.
కాసేపు నిండుగా అనిపించి, ఎలాగో మళ్లీ ఖాళీ అయిపోతూ అలసిపోయాను.
జీవం ఎక్కడ దొరుకుతుందో తెలిసి కూడా వేరే చోట చూడమని నన్ను నేనే ఒప్పించుకుంటూ అలసిపోయాను.
దేవుని దగ్గరకు తిరిగి వచ్చినప్పుడు నాలో ఏదో సద్దుమణుగుతుంది.
ప్రతి కష్టమూ మాయమైపోతుందని నేను చెప్పడం లేదు.
నాకు ఇంకా బాధ కలుగుతుంది. నాకు ఇంకా ప్రశ్నలు ఉంటాయి. ప్రార్థించడం కష్టంగా అనిపించే రోజులూ, నా భావోద్వేగాలు నేను నమ్మేదాన్ని వెంటనే అనుసరించని రోజులూ ఇంకా ఉంటాయి.
కానీ వీటన్నిటి మధ్య, నాకు ఒక సొంత చోటు ఉందని తెలుసు.
ఆయనను మెప్పించాల్సిన అవసరం లేకుండా నేను దేవుని ముందు రావచ్చు. నేను సిగ్గుపడే విషయాల గురించి నిజాయితీగా ఉండవచ్చు. ప్రత్యేకంగా గొప్పగా చెప్పడానికి ఏమీ లేకపోయినా ఆయనతో కూర్చోవచ్చు.
నా గురించి ఆయనకు పూర్తిగా తెలిసినా, నన్ను మరింత దగ్గరకు రమ్మని పిలుస్తాడు. అందులో ఒక విశ్రాంతి ఉంది.
ఆయనకు దగ్గరగా జీవించే కొద్దీ, ఒకప్పుడు అవి లేకుండా బతకలేననుకున్న వాటికోసం ఆరాటం తగ్గుతుంది.
ఏదైనా నాకు గుర్తింపునివ్వాలని ఆశించకుండా దాన్ని ఆస్వాదించగలను.
నాకు ఏదైనా కావాలనిపించవచ్చు. కానీ అది దొరికేవరకు నా జీవితమంతా అసంపూర్ణమే అని నమ్మాల్సిన అవసరం లేదు.
ఏదైనా బాధ కలిగించినప్పుడు, వెంటనే దాన్నుంచి పారిపోవాల్సిన అవసరం లేకుండా ఆ బాధను అనుభవించగలను.
నేను మాట్లాడుతున్న తృప్తి అదే.
వచ్చిపోయే ప్రతి కోరికా మనం వెళ్లే దిశగా మారాల్సిన అవసరం లేనంతగా దేవునిలో లోతుగా వేళ్లూనుకున్న జీవితం.
కానీ నేను ఎలా జీవిస్తాననే విషయంలోనూ ఆయనను నమ్మడం నేర్చుకోవడం ఇందులో భాగమే.
కొన్నిసార్లు ఆయన చెప్పేవాటిని ఎదిరిస్తూనే దేవుని సమాధానాన్ని కోరుకుంటాం.
“నేను దాన్ని ఎందుకు వదులుకోవాలి?”
“నేను ఇలా జీవించాలని బైబిలు ఎందుకు చెబుతోంది?”
“నాకు ఏది సంతోషాన్నిస్తుందో నాకు తెలియదా?”
ఇటీవల నేను నా కారును ఒక మెకానిక్ దగ్గరకు తీసుకెళ్లాను.
కార్ల గురించి నాకు కొంత తెలుసు. కానీ నేను మెకానిక్‌ను కాదు. ఏది బాగుచేయాలో ఆయన వివరించినప్పుడు, నాకంటే ఆయనకు కారు గురించి బాగా తెలుసు కాబట్టి ఆయన అవగాహనను నమ్మాను.
ఏ మెకానిక్‌కైనా కారు గురించి తెలిసినదానికంటే దేవునికి మన గురించి ఎంతో లోతుగా తెలుసు.
ఆయనే మనల్ని సృష్టించాడు.
మనకు ఏది జీవాన్నిస్తుందో ఆయనకు తెలుసు. ఏది హాని చేస్తుందో ఆయనకు తెలుసు. మనకే సరిగా అర్థం కాని కోరికల అడుగున ఉన్న అవసరాలను ఆయన అర్థం చేసుకుంటాడు.
అయితే నన్ను సృష్టించినవానికంటే నాకు ఏది తృప్తినిస్తుందో నాకే బాగా తెలుసని నేను ఎందుకు అంత నమ్మకంగా ఉన్నాను?
ముఖ్యంగా నా సొంత ఆలోచనలే ఎన్నోసార్లు నన్ను దాహంతో మిగిల్చినప్పుడు.
ఆ ప్రశ్న వెలుగులో విధేయత అంటే ఏమిటో నేర్చుకుంటున్నాను.
మనం దేనికోసం సృష్టించబడ్డామో తెలిసినవాని నుంచే దేవుని ఆదేశాలు వస్తాయి.
కొన్నిసార్లు ఆయనను అనుసరించడం అంటే నాకు ఇంకా కావాలనిపించే దానిని వదులుకోవడం. కొన్నిసార్లు ఎందుకో అర్థమయ్యే ముందే ఆయనను నమ్మడం.
కానీ ఏదైనా నాకు జీవాన్నిస్తుందో లేదో తెలుసుకోవడానికి, నాకు అది కావాలనిపించడం ఒక్కటే సరిపోదు.
నన్ను ఖాళీగా మిగిల్చిన ఎన్నో విషయాలను నేను కోరుకున్నాను. అందుకే నాకు ఏది జీవాన్నిస్తుందో నా కోరిక ఒక్కటే చెబుతుందని ఇక నటించలేను.
యోహాను సువార్తలో ఆగకుండా చదవడం కష్టమనిపించే మరొక విషయం ఉంది.
సిలువపై యేసు, “నాకు దాహముగా ఉన్నది” అంటాడు.
జీవజలాన్ని అందించేవాడు తన సొంత శరీరంలో దాహాన్ని ఎరిగినవాడే.
దాని గురించి ఆలోచిస్తుంటాను.
తాను ఇంటికి ఆహ్వానిస్తున్న ప్రజల ప్రపంచంలోకి దేవుడు ప్రవేశించాడు.
ఆయనకు అలసట తెలుసు. బాధ తెలుసు. మనల్ని తనతో కలిసి జీవించేలా చేయడానికి, క్రీస్తులో ఆయన మన పాపాన్ని మోస్తాడు, మరణం గుండా వెళ్తాడు.
ఆయన మూల్యం చెల్లించిన ప్రేమ ద్వారా ఆయన ఆహ్వానం మనల్ని చేరుతుంది.
దేవుడు నన్ను ప్రేమిస్తున్నాడనే మాట వినడం ఎంతగా అలవాటైనా, దాని గొప్పతనాన్ని అనుభవించడం మాత్రం మానేయకూడదని కోరుకుంటాను.
నీరు ఉచితంగా అందించబడుతోంది.
అంటే అది చవకైనదని కాదు.
నేను వేటికోసం చేయి చాపినా, వేటిని తృప్తి అని పొరబడినా, ఎన్నిసార్లు దారితప్పినా, ఆయన ఆహ్వానం ఇంకా నాకోసం ఉందని తెలుసుకుంటాను.
రా.
తాగు.
ఇందులో ఏదో నా హృదయాన్ని కరిగిస్తుంది.
ఎందుకంటే ఒకే పాఠాన్ని నేర్చుకోవడంలో నేను ఎంత త్వరగా అలసిపోతానో నాకు తెలుసు.
అయినా దేవుడు నన్ను తిరిగి తన దగ్గరకు పిలవడంలో అలసిపోలేదు.
యోహాను 4లోని సంభాషణ చివరలో, ఆ స్త్రీ తన నీటి కుండను వదిలేసి, యేసు గురించి ప్రజలకు చెప్పడానికి పట్టణంలోకి వెళ్తుంది.
ఆమె ఏదో సేకరించడానికి వచ్చింది.
ఒకరిని కలిసిన అనుభవంతో వెళ్తుంది.
ఈ ఆలోచన మనల్ని తీసుకురావాలని నేను కోరుకునే చోటు అదే.
ఎవరి గురించి జీవితమంతా వింటూనే, జీవం కోసం ఇంకా అన్ని ఇతర చోట్లా వెతుకుతామో, ఆ దేవుని దగ్గరకు.
బావి పక్కనే దాహంతో చనిపోతూ, జీవజలం గురించి చెబుతూనే నా మిగిలిన జీవితాన్ని గడపాలని నాకు లేదు.
నేను తాగాలనుకుంటున్నాను.