Tubig na buhay.

Alam ko na kung nasaan ang tubig, pero pinili ko pa ring bumalik sa disyerto.

Ito ang pinakatapat na paraan para makapagsimula ako.

Dahil may mga sandali sa buhay ko na napakalalim ng naranasan kong presensya ng Diyos na, sa sandaling iyon, wala na akong naramdamang kailangan pang iba.

At kahit naranasan ko na iyon, naghanap pa rin ako sa ibang lugar.

May isang pag-uusap sa Juan 4 na paulit-ulit kong binabalikan.

Nakaupo si Jesus sa tabi ng balon ni Jacob nang dumating ang isang babaeng Samaritana para umigib. Humingi siya ng maiinom sa babae, at pagkatapos ay sinabi niya rito ang tungkol sa tinatawag niyang tubig na buhay.

Muli siyang mauuhaw matapos inumin ang tubig na pinuntahan niyang igibin. Pero ang tubig na ibinibigay ni Jesus ay nagiging bukal sa loob niya, na umaagos tungo sa buhay na walang hanggan.

Dumating siya sa balon na may pangangailangang kaya niyang ipaliwanag.

Iniaalok ni Jesus na tugunan ang isang pangangailangang mas malalim pa roon.

At naiisip ko kung gaano kadalas nating nararamdamang may kulang nang hindi nauunawaan kung ano talaga ang kulang sa atin.

Nakakaramdam tayo ng kahungkagan, kaya may hinahanap tayo.

Isang bagay na mabibili. Isang bagay na makakamit. Isang bagay na mararanasan. Isang bagay na pansamantalang magpapagaan sa bigat ng pagiging tayo mismo.

Alak. Droga. Sex. Pera. Mamahaling damit na may tatak. Mas mabilis na kotse. Mas malaking bahay.

Iba't ibang bagay, pero iisa ang pangako.

“Baka ITO na sa wakas ang maging sapat.”

At kung minsan, sa isang saglit, parang sapat nga.

Pagkatapos, lumilipas ang pakiramdam.

At nauuhaw na naman tayo.

Ilang beses pa itong mangyayari bago tayo tumigil sa pagtatanong kung saan makakahanap ng higit pa at magsimulang magtanong kung ano ba ang iniinom natin?

Noong mga labingpitong taong gulang ako, noong nagsisimula pa lang akong hanapin ang Diyos, nanaginip ako.

Nasa isang disyerto ako at uhaw na uhaw.

Pagkatapos ay nakakita ako ng isang boteng salamin na may tubig. Para bang galing iyon sa langit. May liwanag mula sa itaas na tumatama rito.

Naaalala kong ininom ko iyon at nakaramdam ako ng napakatinding kasiyahan at kapuspusan.

Hindi ko talaga alam kung paano pa iyon ipapaliwanag.

Hindi ko agad inisip kung ano ang susunod kong kailangan. Hindi ako naghahangad ng higit pa. Wala akong naramdamang may kulang pa rin.

Nasiyahan ako nang lubos.

Naniniwala akong ginamit ng Diyos ang panaginip na iyon para ipakita sa akin ang isang bagay tungkol sa kanya.

Na sa ilalim ng lahat ng akala kong gusto ko, may isang pagkauhaw na siya lang ang makapapawi.

At gusto kong sabihin sa iyo na naunawaan ko ang mensahe at hindi ko na kinailangang matutuhan muli ang aral na iyon.

Pero kasinungalingan iyon.

May mga panahon mula noon na nalayo ako sa paglakad ko kasama ang Diyos. Mga panahong sinubukan kong humanap ng kasiyahan sa halos lahat ng ibang larangan ng buhay na maiisip mo.

At hindi ko ito isinusulat bilang isang taong hindi kailanman nasiyahan sa mga bagay na iyon.

Kung minsan, nasiyahan ako.

Iyon ang isa sa mga dahilan kung bakit patuloy akong bumabalik.

Pero magkaibang-magkaiba ang masiyahan sa isang bagay nang sandali at tunay na mapuspos nito.

Natatapos ang gabi. Nawawala ang pananabik. Ang bagay na gustong-gusto mong bilhin ay nagiging isang bagay na halos hindi mo na napapansin.

At sa huli, mag-isa ka na namang kaharap ang sarili mo.

Nandoon pa rin ang anumang sinusubukan mong hindi maramdaman.

Kung minsan, parang mas malakas pa ang dating nito.

Nagkaroon ako ng mga ganoong sandali. Mga sandaling napagtanto kong ang tanging nagawa ko lang pala ay ipagpaliban ang kahungkagan.

Binigyan ko ang sarili ko ng mararamdaman, pero wala akong nahanap na anumang makapagpapatatag sa akin.

At ang pinakamahirap ay ang alam kong may iba akong naranasan kasama ang Diyos.

Naghahanap ako ng tubig habang naaalala ko pa kung ano ang pakiramdam ng pag-inom.

Sa Jeremias 2:13, inilalarawan ng Diyos ang kanyang bayan na tumatalikod sa kanya, ang bukal ng tubig na buhay, at gumagawa ng mga imbakan ng tubig na may mga bitak at hindi kayang maglaman nito.

Isipin mo iyon.

Iniiwan nila ang bukal at nagsisimulang gumawa ng mga kapalit.

Nagtatrabaho sila. Naghuhukay. Nag-iipon.

Pero ang itinayo nila ay hindi kayang maglaman ng kailangan nila.

Napakalinaw sa akin ng larawang iyon.

Dahil gaano karaming pagsisikap ang ibinubuhos natin para makuha ang mga bagay na pinaniniwalaan nating sa wakas ay pupuno sa atin?

At kapag nawala ang pakiramdam, ipinapalagay nating mas marami lang ang kailangan natin.

Mas maraming pera. Mas maraming kasiyahan. Mas maraming tagumpay. Higit pa sa anumang saglit na nagpalimot sa atin na hungkag tayo.

Bihira nating kuwestiyunin ang sisidlan.

Patuloy lang natin itong sinusubukang punuin.

Naiisip ko ang isang laruan ko noong sanggol pa ako.

Isa iyon sa mga kahong may mga butas na iba't iba ang hugis. Ang kahoy na parisukat ay ipinapasok sa butas na parisukat. Ang tatsulok ay sa butas na tatsulok. Ang bilog ay sa butas na bilog.

Alam mo na kung anong ibig kong sabihin.

May isang video ko na paulit-ulit kong sinusubukang itulak ang parisukat sa bilog.

Ayaw nitong magkasya.

Kaya sinubukan ko ulit.

Ayaw pa rin nitong magkasya.

At habang pinapanood ko iyon ngayon, may bahagi sa akin na naiisip, “Grabe. Ang tanga kong bata noon.”

Pero gaano kalaking bahagi ng buhay ko bilang adulto ang ginugol ko sa paggawa ng EKSAKTONG ganoon din?

Sinusubukang punuin ng materyal na bagay ang isang espirituwal na pangangailangan.

Naiinis kapag hindi ito gumagana.

At pagkatapos ay sinusubukan muli, nang mas matindi.

Mas mahal na bersyon. Mas kapana-panabik na karanasan. Mas matindi. Mas malaki.

Para bang magkakasya rin ang parisukat kung itutulak ko ito nang may sapat na pagpupursigi.

Pero hindi kailanman naging problema ang pangangailangan ko ng mas malaking parisukat.

Ang problema, ipinipilit ko ito sa isang puwang na hindi naman talaga para rito.

Iyon ang ibig kong sabihin kapag nagsasalita ako tungkol sa espirituwal na kahungkagan.

Kailangan natin ang Diyos, pero patuloy nating iniaalok sa pangangailangang iyon ang lahat maliban sa Diyos.

Pagkatapos ay nagtataka tayo kung bakit parang walang nakaaabot dito.

Puwedeng maging kasiya-siya ang isang magandang kotse. Puwedeng padaliin ng pera ang buhay. Walang masama sa pagpapahalaga sa maganda o sa pagsisikap para sa isang bagay na makabuluhan.

Pero paano maibibigay sa akin ng isang bagay na pag-aari ko ang buhay ng lumalang sa akin?

Paano magiging katumbas ng pagkilala sa Diyos ang pagkakaroon ng mas marami sa mga bagay ng mundong ito?

At gayunman, kahit hindi natin sinasabi nang ganoon, madalas ay iyon mismo ang hinihingi natin.

“Kapag ganito na kalaki ang kinikita ko, magiging masaya na ako.”

Pagkatapos ay kinikita na natin iyon.

“Kapag nasa akin na iyon sa wakas, masisiyahan na ako.”

Pagkatapos ay nasa atin na.

At sa kung anong dahilan, umuusog na naman ang dulo ng karera.

Ang dating parang lahat-lahat na ay nagiging pangkaraniwan. Ang dating parang hindi maabot ay nagiging lugar na kinatatayuan natin habang hinihiling nating sana ay nasa iba tayong lugar.

Kailan natin kukuwestiyunin ang pangako?

Dahil kung sapat ang pagkakaroon ng mas marami para mapuspos tayo, tiyak na darating ang puntong magiging sapat na ang mas marami.

Kaya ano ang tubig na buhay na iniaalok ni Jesus?

Sa Juan 7, inaanyayahan ni Jesus ang mga nauuhaw na lumapit sa kanya at uminom. Ipinaliliwanag ni Juan na ang tinutukoy niya ay ang Espiritu Santo.

Mahalaga iyon.

Dahil mas malalim ang iniaalok ni Jesus kaysa sa mas magandang pakiramdam o mas positibong pananaw.

Iniaalok niya ang presensya ng Diyos sa loob natin.

Sa pamamagitan ni Cristo, pinatatawad tayo, dinadala sa pakikipag-isa sa Diyos at binibigyan ng kanyang Espiritu.

Nilikha tayo upang makilala siya, at pumaparito siya upang manahan sa loob natin.

Pag-isipan mo iyon sandali.

Ginugugol natin ang buhay sa paglabas sa mundo, nag-iipon ng mga bagay na inaasahan nating magbibigay sa atin ng buhay.

At nagsasalita si Jesus tungkol sa isang bukal sa LOOB natin.

Ang bukal ay pumaparito upang manahan sa taong nauuhaw.

Iyon ang nakaaantig sa akin dito.

Alam ng Diyos kung gaano tayo nalayo. Alam niya kung ano ang mga inabot natin. Alam niya ang kaibahan ng taong ipinapakita natin sa lahat at ng kung sino tayo kapag walang ibang nakatingin.

At gayunman, inaanyayahan pa rin niya tayong lumapit.

Ang tubig na buhay ay isang kaloob.

Hindi ka dumarating sa balon dala ang isang buhay na sapat ang ganda para ipambayad sa tubig.

Dumarating kang nauuhaw.

Napapakumbaba ako nang husto kapag naiisip ko iyon.

Dahil may isang bagay sa atin na gustong magdala ng paliwanag sa Diyos. Isang bagay na gagawing mas madaling unawain ang pagkaligaw natin. Isang bagay na magpaparamdam na hindi tayo gaanong nakalantad.

Pero hindi ko kailangang kumbinsihin siya na hindi ganoon katindi ang uhaw ko noon.

Kailangan kong uminom.

Kung minsan, ang pinakatapat na panalanging maiaalay ko ay, “Diyos, naghanap na naman ako kung saan-saan. At pagod na ako.”

Pagod nang maghangad ng mga bagay na hindi kayang ibigay ang hinihingi ko sa kanila.

Pagod nang mapuno sandali at pagkatapos ay mauwi pa rin sa kahungkagan.

Pagod na akong patuloy na kumbinsihin ang sarili kong maghanap sa ibang lugar kahit alam ko kung saan matatagpuan ang buhay.

At kapag bumabalik ako sa Diyos, may isang bagay sa akin na napapayapa.

Hindi ko ibig sabihing nawawala ang lahat ng paghihirap.

Nasasaktan pa rin ako. May mga tanong pa rin ako. May mga araw pa ring mahirap manalangin at hindi agad umaayon ang damdamin ko sa pinaniniwalaan ko.

Pero sa kabila ng lahat ng iyon, may lugar akong kinabibilangan.

Puwede akong humarap sa Diyos nang hindi kailangang pahangain siya. Puwede akong maging tapat tungkol sa mga bagay na ikinahihiya ko. Puwede akong maupo kasama niya nang walang anumang kahanga-hangang sasabihin.

May kakaibang kapahingahan sa pagiging lubos na kilala at inaanyayahan pa ring lumapit nang higit.

At habang mas malapit akong namumuhay sa kanya, mas nababawasan ang matinding pangangailangan ko sa mga bagay na dati ay akala kong kailangan para mabuhay.

Puwede kong tamasahin ang isang bagay nang hindi hinihiling na bigyan ako nito ng pagkakakilanlan.

Puwede akong maghangad ng isang bagay nang hindi naniniwalang kulang ang buong buhay ko hangga't hindi ko ito nakukuha.

Puwede akong makaramdam ng sakit nang hindi agad kailangang takasan iyon.

Iyon ang kasiyahan at kapuspusang sinasabi ko.

Isang buhay na napakalalim ng pagkakaugat sa Diyos, kaya hindi bawat panandaliang pagnanasa ang kailangang magtakda kung saan tayo pupunta.

Pero nangangahulugan din ito ng pagkatutong magtiwala sa kanya tungkol sa paraan ng pamumuhay ko.

Kung minsan, gusto natin ang kapayapaan ng Diyos habang nilalabanan ang sinasabi niya sa atin.

“Bakit ko naman dapat bitawan iyon?”

“Bakit sinasabi ng Bibliya na dapat akong mamuhay nang ganito?”

“Siyempre alam ko kung ano ang magpapasaya sa akin.”

Kamakailan, dinala ko ang kotse ko sa isang mekaniko.

May kaunti akong alam tungkol sa mga kotse, pero hindi ako mekaniko. Nang ipinaliwanag niya kung ano ang kailangang ayusin, nagtiwala ako sa kaalaman niya dahil mas kilala niya ang kotse kaysa sa pagkakakilala ko rito.

At mas malalim ang pagkakakilala ng Diyos sa atin kaysa sa pagkakakilala ng sinumang mekaniko sa isang kotse.

Siya ang LUMIKHA sa atin.

Alam niya kung ano ang nagbibigay sa atin ng buhay. Alam niya kung ano ang nakapipinsala sa atin. Nauunawaan niya ang mga pangangailangang nasa likod ng mga pagnanasang tayo mismo ay halos hindi maunawaan.

Kaya bakit kumbinsidong-kumbinsido akong mas alam ko kung ano ang tunay na pupuno sa akin kaysa sa lumalang sa akin?

Lalo na kung napakadalas akong iniwang nauuhaw ng mga sarili kong ideya.

Dahil sa tanong na iyon, natututo akong tingnan sa ibang paraan ang pagsunod.

Ang mga tagubilin ng Diyos ay nagmumula sa nakaaalam kung para saan tayo nilikha.

Kung minsan, ang pagsunod sa kanya ay nangangahulugan ng pagbitiw sa isang bagay na gusto ko pa rin. Kung minsan, nangangahulugan ito ng pagtitiwala sa kanya bago ko pa maunawaan kung bakit.

Pero ang pagnanasa lamang ay hindi makapagsasabi sa akin kung magbibigay ng buhay ang isang bagay.

Masyado na akong naghangad ng mga bagay na nag-iwan sa akin ng kahungkagan para patuloy na magkunwaring kaya nitong gawin iyon.

At may isa pang bagay sa Ebanghelyo ni Juan na mahirap para sa aking basahin nang hindi humihinto.

Sa krus, sinabi ni Jesus, “Nauuhaw ako.”

Ang nag-aalok ng tubig na buhay ay nakaranas ng pagkauhaw sa sarili niyang katawan.

Iniisip ko iyon.

Pumasok ang Diyos sa mundo ng mga taong inaanyayahan niyang umuwi sa kanya.

Alam niya ang pagkapagod. Alam niya ang pagdurusa. Kay Cristo, dinadala niya ang ating kasalanan at dumaraan sa kamatayan upang dalhin tayo sa buhay na kasama niya.

Dumarating sa atin ang kanyang paanyaya sa pamamagitan ng pag-ibig na may kaakibat na sakripisyo para sa kanya.

At ayokong masanay nang husto sa pagdinig na mahal ako ng Diyos na hindi ko na maramdaman ang bigat niyon.

Walang bayad ang tubig na iniaalok.

Hindi ibig sabihin na wala siyang isinakripisyo para rito.

Matapos ang lahat ng inabot ko, ang lahat ng napagkamalan kong makapupuspos sa akin at ang bawat pagkaligaw ko, natatagpuan kong naroon pa rin ang kanyang paanyaya.

Lumapit ka.

Uminom ka.

May isang bagay roon na lubusang tumitinag sa akin.

Dahil alam ko kung gaano kadali akong mapagod sa pagkatuto ng parehong aral.

Pero hindi napapagod ang Diyos na tawagin akong bumalik sa kanya.

Sa dulo ng pag-uusap sa Juan 4, iniwan ng babae ang kanyang banga at pumunta sa bayan para sabihin sa mga tao ang tungkol kay Jesus.

Dumating siya para kumuha ng isang bagay.

Umalis siya matapos makatagpo ng isang tao.

At doon ko gustong dalhin tayo ng kaisipang ito.

Sa Diyos na maaari nating marinig na pinag-uusapan buong buhay natin, habang patuloy tayong naghahanap ng buhay sa lahat ng ibang lugar.

Ayokong gugulin ang natitira kong buhay sa paglalarawan ng tubig na buhay habang namamatay sa uhaw sa tabi ng balon.

Gusto kong uminom.

- Adam