ஜீவத் தண்ணீர்.
செயற்கை நுண்ணறிவு மொழிபெயர்ப்பு · ஆங்கில மூலம்
தண்ணீர் எங்கே இருக்கிறது என்று தெரிந்திருந்தும், மீண்டும் பாலைவனத்திற்குள் நடந்து செல்ல நான் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறேன்.
இதற்கு மேல் நேர்மையாக என்னால் தொடங்க முடியாது.
ஏனென்றால், என் வாழ்க்கையில் சில தருணங்களில் தேவனுடைய பிரசன்னத்தை மிகவும் ஆழமாக அனுபவித்திருக்கிறேன். அந்தக் கணங்களில் வேறு எதுவும் எனக்குத் தேவையில்லை என்று உணர்ந்திருக்கிறேன்.
ஆனாலும், அதை அனுபவித்த பிறகும், எப்படியோ நான் வேறு இடங்களில் தேடச் சென்றேன்.
யோவான் 4ஆம் அதிகாரத்தில் உள்ள ஒரு உரையாடலுக்கு நான் மீண்டும் மீண்டும் திரும்புகிறேன்.
ஒரு சமாரியப் பெண் தண்ணீர் எடுக்க வரும்போது, இயேசு யாக்கோபின் கிணற்றருகே அமர்ந்திருக்கிறார். அவர் அவளிடம் குடிக்கத் தண்ணீர் கேட்கிறார். பிறகு, ஜீவத் தண்ணீர் என்று அவர் அழைக்கும் ஒன்றைப் பற்றி அவளிடம் சொல்கிறார்.
அவள் எடுக்க வந்திருக்கும் தண்ணீரைக் குடித்தாலும் மீண்டும் தாகம் எடுக்கும். ஆனால் அவர் கொடுக்கும் தண்ணீர் அவளுக்குள் ஒரு ஊற்றாகி, நித்திய ஜீவனுக்குப் பெருகுகிறது.
வார்த்தைகளால் விளக்கத் தெரிந்த ஒரு தேவையோடு அவள் கிணற்றுக்கு வந்திருக்கிறாள்.
அதைவிட மிக ஆழமான ஒரு தேவையை நிறைவேற்ற இயேசு முன்வருகிறார்.
உண்மையில் எது குறைகிறது என்று புரியாமலேயே, ஏதோ ஒன்று குறைகிறது என்பதை நாம் எத்தனை முறை உணர்கிறோம் என்று யோசிக்கிறேன்.
வெறுமையாக உணர்கிறோம். அதனால் எதையாவது தேடுகிறோம்.
வாங்க ஏதாவது. சாதிக்க ஏதாவது. அனுபவிக்க ஏதாவது. சிறிது நேரத்திற்காவது நம்மோடு நாமாக இருப்பதன் அசௌகரியத்தைத் தணிக்க ஏதாவது.
மது. போதைப்பொருட்கள். பாலியல் இன்பம். பணம். விலையுயர்ந்த பிராண்டு ஆடைகள். இன்னும் வேகமான கார். இன்னும் பெரிய வீடு.
பொருட்கள் வெவ்வேறு. ஆனால் அவை அளிக்கும் வாக்குறுதி ஒன்றே.
“ஒருவேளை இதுவாவது கடைசியில் போதுமானதாக இருக்குமோ.”
சில நேரங்களில், ஒரு கணத்திற்கு, அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.
பிறகு அந்த உணர்வு மறைந்துவிடுகிறது.
மீண்டும் தாகம் எடுக்கிறது.
இன்னும் அதிகமாக எங்கே கிடைக்கும் என்று கேட்பதை விட்டுவிட்டு, நாம் குடிப்பது என்ன என்று கேட்கத் தொடங்க, இது எத்தனை முறை நடக்க வேண்டும்?
எனக்குச் சுமார் பதினேழு வயதிருக்கும்போது, நான் முதன்முதலாக தேவனைத் தேடத் தொடங்கிய காலத்தில், ஒரு கனவு கண்டேன்.
நான் ஒரு பாலைவனத்தில் இருந்தேன். எனக்குத் தாங்க முடியாத தாகம்.
அப்போது தண்ணீர் நிரம்பிய ஒரு கண்ணாடிப் பாட்டிலைப் பார்த்தேன். அது பரலோகத்திலிருந்து வந்தது போலிருந்தது. மேலிருந்து ஒளி அதன்மீது விழுந்துகொண்டிருந்தது.
அதைக் குடித்தபோது, என்னை முழுவதுமாக ஆட்கொண்ட ஒரு நிறைவுணர்வை அனுபவித்தது நினைவிருக்கிறது.
அதற்குமேல் அதை எப்படி விளக்குவது என்று உண்மையாகவே எனக்குத் தெரியவில்லை.
அடுத்து என்ன வேண்டும் என்ற உடனடி எண்ணமே இல்லை. இன்னும் எதையாவது தேடவேண்டும் என்ற உந்துதல் இல்லை. ஏதோ ஒன்று இன்னமும் குறைகிறது என்ற உணர்வும் இல்லை.
நான் நிறைவடைந்திருந்தேன்.
தம்மைப் பற்றி எனக்கு ஒன்றைக் காட்ட தேவன் அந்தக் கனவைப் பயன்படுத்தினார் என்று நம்புகிறேன்.
எனக்கு வேண்டும் என்று நான் நினைத்த அனைத்திற்கும் அடியில், அவரால் மட்டுமே தீர்க்க முடியும் ஒரு தாகம் இருந்தது என்பதை.
அந்தச் செய்தியைப் புரிந்துகொண்டேன், மீண்டும் அதை நான் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியதே இல்லை என்று சொல்ல முடிந்தால் நன்றாக இருக்கும்.
ஆனால் அது பொய்யாக இருக்கும்.
அதன்பிறகும் தேவனோடு நடந்த பாதையிலிருந்து விலகிய காலங்கள் இருந்திருக்கின்றன. நீங்கள் கற்பனை செய்யக்கூடிய வாழ்க்கையின் ஏறக்குறைய எல்லா மற்றப் பகுதிகளிலும் நிறைவைத் தேடியிருக்கிறேன்.
அந்த விஷயங்களை ஒருபோதும் ரசித்ததே இல்லை என்பதுபோல் நான் இதை எழுதவில்லை.
சில நேரங்களில் அவற்றை ரசித்தேன்.
அதுவும் நான் மீண்டும் மீண்டும் அவற்றிடம் திரும்பியதற்கான ஒரு காரணம்.
ஆனால் ஒரு விஷயத்தை ஒரு கணம் ரசிப்பதும், அதனால் நிறைவடைவதும் முற்றிலும் வேறுபட்டவை.
இரவு முடிகிறது. பரபரப்பு அடங்குகிறது. வாங்குவதற்காக ஏங்கிய பொருள், பிறகு நீங்கள் அவ்வளவாகக் கவனிக்காத ஒன்றாக மாறிவிடுகிறது.
இறுதியில் மீண்டும் உங்களோடு நீங்கள் தனியாக இருக்கிறீர்கள்.
உணராமல் தவிர்க்க முயன்றது எதுவோ, அது இன்னமும் அங்கேதான் இருக்கிறது.
சில நேரங்களில் அந்த உணர்வு இன்னும் வலுவாக ஒலிக்கிறது.
எனக்கும் அப்படிப்பட்ட தருணங்கள் இருந்திருக்கின்றன. நான் உண்மையில் செய்ததெல்லாம் வெறுமையைத் தள்ளிப்போட்டதுதான் என்று உணர்ந்த தருணங்கள்.
என்னைத் தாங்கக்கூடிய எதையும் கண்டுபிடிக்காமல், ஏதாவது ஓர் உணர்வை மட்டும் எனக்குக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தேன்.
தேவனோடு இதைவிட வேறொன்றை அனுபவித்திருக்கிறேன் என்று தெரிந்திருந்ததுதான் மிகவும் கடினமான பகுதி.
குடிப்பது எப்படி இருக்கும் என்பதை நினைவில் வைத்துக்கொண்டே, நான் தண்ணீரைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.
எரேமியா 2:13இல், ஜீவத் தண்ணீரின் ஊற்றாகிய தம்மைவிட்டு தமது மக்கள் விலகி, தண்ணீரைத் தக்கவைக்க முடியாத உடைந்த நீர்த்தொட்டிகளை உருவாக்கியதாக தேவன் சொல்கிறார்.
அதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.
ஊற்றைவிட்டு விலகி, அதற்கு மாற்றாக வேறொன்றை உருவாக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.
உழைக்கிறார்கள். தோண்டுகிறார்கள். சேகரிக்கிறார்கள்.
ஆனால் அவர்கள் உருவாக்கியது, அவர்களுக்குத் தேவையானதைத் தக்கவைக்க முடியவில்லை.
அந்தக் காட்சி என் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள மிகவும் உதவுகிறது.
ஏனென்றால், இறுதியாக நம்மை நிறைவடையச் செய்யும் என்று நம்பும் விஷயங்களைப் பெற எவ்வளவு முயற்சி செய்கிறோம்?
பிறகு அந்த உணர்வு மறைந்ததும், நமக்கு இன்னும் அதிகம் தேவை என்று நினைத்துக்கொள்கிறோம்.
இன்னும் பணம். இன்னும் இன்பம். இன்னும் வெற்றி. நாம் வெறுமையாக இருப்பதைச் சிறிது நேரம் மறக்கச் செய்தது எதுவோ, அதில் இன்னும் அதிகம்.
ஒருவேளை பிரச்சினை பாத்திரத்திலேயே இருக்கிறதா என்று நாம் அரிதாகத்தான் யோசிக்கிறோம்.
அதை நிரப்பிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.
நான் குழந்தையாக இருந்தபோது வைத்திருந்த ஒரு விளையாட்டுப் பொருள் நினைவுக்கு வருகிறது.
வெவ்வேறு வடிவங்களில் துளைகள் உள்ள பெட்டிகளில் ஒன்று அது. மரச் சதுரம் சதுரத் துளைக்குள் செல்லும். முக்கோணம் முக்கோணத் துளைக்குள் செல்லும். வட்டம் வட்டத் துளைக்குள் செல்லும்.
நான் சொல்வது புரிகிறதல்லவா.
சதுரத்தை வட்டத் துளைக்குள் மீண்டும் மீண்டும் திணிக்க முயலும் என் குழந்தைப் பருவக் காணொளி ஒன்று இருக்கிறது.
அது பொருந்தவில்லை.
அதனால் மீண்டும் முயன்றேன்.
அப்போதும் பொருந்தவில்லை.
அதைத் திரும்பப் பார்க்கும்போது, எனக்குள் ஒரு பகுதி, “அடடா. நான் எவ்வளவு முட்டாள்தனமான குழந்தையாக இருந்திருக்கிறேன்” என்று நினைக்கிறது.
ஆனால் வளர்ந்த பிறகு என் வாழ்க்கையின் எவ்வளவு பகுதியை அச்சு அசலாக அதே காரியத்தைச் செய்வதில் செலவிட்டிருக்கிறேன்?
ஆவிக்குரிய ஒன்றை உலகப் பொருட்களால் நிரப்ப முயன்றுகொண்டு.
அது வேலை செய்யாதபோது எரிச்சலடைந்துகொண்டு.
பிறகு இன்னும் வலுவாக மீண்டும் முயன்றுகொண்டு.
இன்னும் விலையுயர்ந்த ஒன்று. இன்னும் பரபரப்பான அனுபவம். இன்னும் தீவிரமான ஏதோ ஒன்று. இன்னும் பெரிய ஏதோ ஒன்று.
போதுமான உறுதியோடு தள்ளினால், கடைசியில் சதுரம் பொருந்திவிடும் என்பதுபோல.
ஆனால் எனக்கு இன்னும் பெரிய சதுரம் தேவைப்பட்டது என்பதே பிரச்சினை இல்லை.
அது பொருந்துவதற்காக உருவாக்கப்படாத இடத்தை அதனால் நிரப்ப முயன்றதுதான் பிரச்சினை.
ஆவிக்குரிய வெறுமை என்று நான் சொல்லும்போது இதைத்தான் குறிக்கிறேன்.
நமக்குத் தேவன் தேவை. ஆனால் தேவனைத் தவிர மற்ற எல்லாவற்றையும் அந்தத் தேவைக்குக் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.
பிறகு எதுவும் அதை ஏன் தொடுவதில்லை என்று ஆச்சரியப்படுகிறோம்.
ஒரு நல்ல காரை ரசிக்கலாம். பணம் வாழ்க்கையை எளிதாக்கலாம். அழகான ஒன்றைப் பாராட்டுவதிலும் அர்த்தமுள்ள இலக்கை நோக்கி உழைப்பதிலும் தவறில்லை.
ஆனால் என்னைப் படைத்தவருடைய ஜீவனை ஒரு உடைமை எப்படி எனக்குக் கொடுக்க முடியும்?
உலகத்தின் பொருட்களை இன்னும் அதிகமாக வைத்திருப்பது, தேவனை அறிவதற்குச் சமமாக எப்படி ஆக முடியும்?
ஆனாலும் அப்படியே வார்த்தைகளில் சொல்லாவிட்டாலும், நாம் கேட்டுக்கொண்டிருப்பது பெரும்பாலும் அதைத்தான்.
“இவ்வளவு சம்பாதித்துவிட்டால், நான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்.”
பிறகு அவ்வளவு சம்பாதிக்கிறோம்.
“கடைசியில் அது எனக்குக் கிடைத்துவிட்டால், நான் நிறைவடைவேன்.”
பிறகு அது கிடைக்கிறது.
ஆனாலும் எப்படியோ இலக்குக்கோடு மீண்டும் நகர்ந்துவிடுகிறது.
ஒருகாலத்தில் எல்லாமாகத் தோன்றியது சாதாரணமாகிவிடுகிறது. ஒருகாலத்தில் எட்டாததாகத் தோன்றிய இடத்திலேயே நின்றுகொண்டு, வேறெங்காவது இருக்க விரும்புகிறோம்.
எந்தக் கட்டத்தில் அந்த வாக்குறுதியைக் கேள்வி கேட்போம்?
ஏனென்றால், இன்னும் அதிகம் கிடைப்பதே நம்மை நிறைவடையச் செய்யும் என்றால், ஒரு கட்டத்திலாவது அந்த அதிகம் போதுமானதாக ஆக வேண்டுமே.
அப்படியானால் இயேசு கொடுக்கும் ஜீவத் தண்ணீர் என்ன?
யோவான் 7இல், தாகமுள்ளவர்களைத் தம்மிடம் வந்து குடிக்குமாறு இயேசு அழைக்கிறார். அவர் பரிசுத்த ஆவியானவரைப் பற்றிப் பேசுகிறார் என்று யோவான் விளக்குகிறார்.
அது முக்கியம்.
ஏனென்றால், நல்ல உணர்வையோ இன்னும் நேர்மறையான கண்ணோட்டத்தையோ விட மிகவும் ஆழமான ஒன்றை இயேசு கொடுக்கிறார்.
அவர் நமக்குள் தேவனுடைய பிரசன்னத்தைக் கொடுக்கிறார்.
கிறிஸ்துவின் மூலமாக நாம் மன்னிக்கப்படுகிறோம், தேவனோடு ஐக்கியத்திற்குள் கொண்டுவரப்படுகிறோம், அவருடைய ஆவியானவரைப் பெறுகிறோம்.
யாரை அறிவதற்காக நாம் படைக்கப்பட்டோமோ, அவரே நமக்குள் வாசம்செய்ய வருகிறார்.
ஒரு கணம் அதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.
நமக்கு ஜீவன் தரும் என்று நம்பும் விஷயங்களை உலகத்தில் தேடிச் சேகரிப்பதிலேயே நம் வாழ்க்கையைக் கழிக்கிறோம்.
ஆனால் நமக்குள்ளேயே ஒரு ஊற்று இருப்பதைப் பற்றி இயேசு பேசுகிறார்.
தாகமுள்ளவருக்குள் ஊற்றே வந்து வாழ்கிறது.
இதுதான் என் உள்ளத்தைத் தொடுகிறது.
நாம் எவ்வளவு தூரம் அலைந்திருக்கிறோம் என்று தேவனுக்குத் தெரியும். எதையெல்லாம் நாடியிருக்கிறோம் என்று அவருக்குத் தெரியும். எல்லோருக்கும் நாம் காட்டும் மனிதனுக்கும், யாருமே இல்லாதபோது நாம் இருக்கும் மனிதனுக்கும் உள்ள வேறுபாடு அவருக்குத் தெரியும்.
ஆனாலும் அவர் நம்மை வரும்படி அழைக்கிறார்.
ஜீவத் தண்ணீர் ஒரு ஈவு.
அதை விலைகொடுத்து வாங்கும் அளவுக்குச் சிறப்பான வாழ்க்கையோடு நீங்கள் கிணற்றுக்கு வருவதில்லை.
தாகத்தோடு வருகிறீர்கள்.
அது என்னை ஆழமாகத் தாழ்மைப்படுத்துகிறது.
ஏனென்றால் தேவனிடம் விளக்கம் சொல்லத் துடிக்கும் ஏதோ ஒன்று நமக்குள் இருக்கிறது. நாம் அலைந்து திரிந்ததை இன்னும் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதாகக் காட்டவும், இவ்வளவு வெளிப்படையாக நிற்பதைத் தவிர்க்கவும் விரும்புகிறோம்.
ஆனால் உண்மையில் இருந்ததைவிட எனக்குக் குறைவான தாகம்தான் இருந்தது என்று அவரை நம்பவைக்க வேண்டியதில்லை.
நான் குடிக்க வேண்டும்.
சில நேரங்களில் நான் செய்யக்கூடிய மிக நேர்மையான ஜெபம் இதுதான்: “தேவனே, நான் மீண்டும் எல்லா இடங்களிலும் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். எனக்குச் சோர்வாக இருக்கிறது.”
அவற்றிடம் நான் கேட்பதைக் கொடுக்க முடியாத விஷயங்களை விரும்பி விரும்பிச் சோர்ந்துவிட்டேன்.
சிறிது நேரம் நிறைவாக உணர்ந்துவிட்டு, எப்படியோ மீண்டும் வெறுமையாகிவிடுவதில் சோர்ந்துவிட்டேன்.
ஜீவன் எங்கே கிடைக்கிறது என்று தெரிந்திருந்தும், வேறு இடத்தில் தேடும்படி என்னையே சம்மதிக்க வைத்துக்கொள்வதில் சோர்ந்துவிட்டேன்.
நான் தேவனிடம் திரும்பும்போது, எனக்குள் ஏதோ ஒன்று அமைதியடைகிறது.
ஒவ்வொரு சிரமமும் மறைந்துவிடுகிறது என்று நான் சொல்லவில்லை.
இன்னமும் வலியை உணர்கிறேன். இன்னமும் கேள்விகள் இருக்கின்றன. ஜெபிப்பது கடினமாகத் தோன்றும் நாட்களும், என் உணர்ச்சிகள் நான் நம்புவதை உடனே பின்தொடராத நாட்களும் இன்னமும் இருக்கின்றன.
ஆனால் இவை அனைத்திற்கும் அடியில், நான் சேர்ந்திருக்க ஓர் இடம் இருக்கிறது.
அவரிடம் நல்ல பெயர் வாங்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லாமல் தேவனுக்கு முன் வர முடிகிறது. நான் வெட்கப்படும் விஷயங்களைப் பற்றி நேர்மையாக இருக்க முடிகிறது. சொல்லிக்கொள்ளும்படி எதுவும் இல்லாவிட்டாலும் அவரோடு அமர முடிகிறது.
முழுமையாக அறியப்பட்டிருந்தும், இன்னும் நெருங்கி வர அழைக்கப்படுவதில் ஒருவகை இளைப்பாறுதல் இருக்கிறது.
அவருக்கு அருகில் நான் வாழ வாழ, ஒருகாலத்தில் இவை இல்லாமல் வாழவே முடியாது என்று நினைத்த விஷயங்களின் மீதான தவிப்பு குறைகிறது.
என் அடையாளத்தை ஒரு விஷயம் தீர்மானிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்காமலேயே அதை ரசிக்க முடிகிறது.
அது கிடைக்கும்வரை என் முழு வாழ்க்கையும் முழுமையற்றது என்று நம்பாமல், ஏதோ ஒன்றை விரும்ப முடிகிறது.
வலியளிக்கும் ஒன்றை உணர்ந்தவுடனேயே அதிலிருந்து தப்பிக்க வேண்டிய அவசியமில்லாமல் இருக்க முடிகிறது.
அந்த நிறைவைத்தான் நான் சொல்கிறேன்.
கடந்துபோகும் ஒவ்வொரு ஆசையும் நாம் செல்லும் திசையாக மாற வேண்டியதில்லாத அளவுக்கு, தேவனில் ஆழமாக வேரூன்றிய வாழ்க்கை.
ஆனால் நான் எப்படி வாழ்கிறேன் என்பதையும் அவரிடம் நம்பி ஒப்படைக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதும் இதில் அடங்கும்.
சில நேரங்களில் அவர் சொல்வதை எதிர்த்துக்கொண்டே, தேவனுடைய சமாதானத்தை விரும்புகிறோம்.
“நான் ஏன் அதை விட்டுவிட வேண்டும்?”
“நான் இப்படித்தான் வாழ வேண்டும் என்று வேதாகமம் ஏன் சொல்கிறது?”
“எது என்னை மகிழ்ச்சியாக்கும் என்று எனக்குத் தெரியாதா?”
சமீபத்தில் என் காரை ஒரு மெக்கானிக்கிடம் எடுத்துச் சென்றேன்.
கார்களைப் பற்றி எனக்குக் கொஞ்சம் தெரியும். ஆனால் நான் மெக்கானிக் அல்ல. எதைச் சரிசெய்ய வேண்டும் என்று அவர் விளக்கியபோது, என்னைவிட அவருக்கு காரைப் பற்றி நன்றாகத் தெரியும் என்பதால் அவரது புரிதலை நம்பினேன்.
ஒரு மெக்கானிக்குக்கு ஒரு காரைப் பற்றித் தெரிந்திருப்பதைவிட, தேவனுக்கு நம்மைப் பற்றி மிக ஆழமாகத் தெரியும்.
அவர்தான் நம்மைப் படைத்தார்.
எது நமக்கு ஜீவன் தருகிறது என்று அவருக்குத் தெரியும். எது நம்மைச் சேதப்படுத்துகிறது என்று அவருக்குத் தெரியும். நமக்கே சரியாகப் புரியாத ஆசைகளின் அடியில் உள்ள தேவைகளை அவர் புரிந்துகொள்கிறார்.
அப்படியானால் என்னைப் படைத்தவரைவிட, என்னை எப்படி நிறைவடையச் செய்வது என்று எனக்கே நன்றாகத் தெரியும் என்பதில் நான் ஏன் இவ்வளவு உறுதியாக இருக்கிறேன்?
குறிப்பாக என் சொந்த யோசனைகளே எத்தனையோ முறை என்னைத் தாகத்தோடு விட்டிருக்கும்போது.
அந்தக் கேள்வியின் வெளிச்சத்தில் கீழ்ப்படிதலைப் புரிந்துகொள்ளக் கற்றுக்கொள்கிறேன்.
எதற்காக நாம் படைக்கப்பட்டோம் என்பதை அறிந்தவரிடமிருந்தே தேவனுடைய அறிவுரைகள் வருகின்றன.
சில நேரங்களில் அவரைப் பின்பற்றுவது, நான் இன்னமும் விரும்பும் ஒன்றை விட்டுவிடுவதாக இருக்கும். சில நேரங்களில் காரணம் புரிவதற்கு முன்பே அவரை நம்புவதாக இருக்கும்.
ஆனால் ஏதோ ஒன்று எனக்கு ஜீவன் தருமா என்பதை ஆசை மட்டுமே சொல்லிவிட முடியாது.
என்னை வெறுமையாக விட்ட பல விஷயங்களை நான் விரும்பியிருக்கிறேன். அதனால் ஆசை மட்டுமே அதைச் சொல்லிவிட முடியும் என்று இனியும் பாசாங்கு செய்ய முடியாது.
யோவானின் சுவிசேஷத்தில், நின்று சிந்திக்காமல் படிக்க முடியாத இன்னொரு விஷயமும் இருக்கிறது.
சிலுவையில் இயேசு, “தாகமாயிருக்கிறேன்” என்கிறார்.
ஜீவத் தண்ணீரைக் கொடுப்பவர், தம் சொந்த உடலில் தாகத்தை அறிந்திருக்கிறார்.
அதை நான் சிந்திக்கிறேன்.
தாம் வீட்டுக்கு அழைக்கும் மக்களின் உலகத்திற்குள்ளேயே தேவன் நுழைந்திருக்கிறார்.
அவருக்குச் சோர்வு தெரியும். துன்பம் தெரியும். கிறிஸ்துவில் அவர் நம் பாவத்தைச் சுமந்து, மரணத்தைக் கடந்து, நம்மைத் தம்மோடுள்ள ஜீவனுக்குள் கொண்டுவருகிறார்.
அவரே விலை செலுத்திய அன்பின் வழியாகவே அவரது அழைப்பு நம்மை வந்தடைகிறது.
தேவன் என்னை நேசிக்கிறார் என்பதைக் கேட்டுக் கேட்டுப் பழகிவிட்டதால், அதன் கனத்தை உணர்வதையே நிறுத்திவிட நான் விரும்பவில்லை.
தண்ணீர் இலவசமாக வழங்கப்படுகிறது.
அதனால் அது மலிவானது என்று அர்த்தமில்லை.
நான் நாடிய அனைத்திற்குப் பிறகும், நிறைவு என்று தவறாக நினைத்த அனைத்திற்குப் பிறகும், ஒவ்வொரு முறை அலைந்து திரிந்த பிறகும், அவருடைய அழைப்பு இன்னமும் அங்கே இருப்பதைக் காண்கிறேன்.
வா.
குடி.
இதில் ஏதோ ஒன்று என் உள்ளத்தை உருக்குகிறது.
ஏனென்றால் ஒரே பாடத்தை மீண்டும் மீண்டும் கற்றுக்கொள்வதில் நான் எவ்வளவு எளிதாகச் சோர்ந்துபோகிறேன் என்று எனக்குத் தெரியும்.
ஆனாலும் என்னைத் தம்மிடம் திரும்ப அழைப்பதில் தேவன் சோர்ந்துபோகவில்லை.
யோவான் 4இன் உரையாடல் முடிவில், அந்தப் பெண் தன் தண்ணீர்க் குடத்தை விட்டுவிட்டு, இயேசுவைப் பற்றி மக்களுக்குச் சொல்ல ஊருக்குள் செல்கிறாள்.
அவள் ஏதோ ஒன்றைச் சேகரிக்க வந்தாள்.
ஒருவரைச் சந்தித்தவளாகத் திரும்பிச் செல்கிறாள்.
இந்தச் சிந்தனை நம்மைக் கொண்டுசெல்ல வேண்டும் என்று நான் விரும்பும் இடம் அதுதான்.
அவரைப் பற்றி வாழ்நாள் முழுவதும் கேள்விப்பட்டுக்கொண்டே, ஜீவனுக்காக வேறெங்கும் தேடிக்கொண்டிருக்கக்கூடிய நம்மை, அந்தத் தேவனிடமே கொண்டுசெல்ல வேண்டும்.
கிணற்றருகே தாகத்தால் இறந்துகொண்டிருக்க, ஜீவத் தண்ணீரைப் பற்றிப் பேசுவதிலேயே என் மீதி வாழ்க்கையைக் கழிக்க நான் விரும்பவில்லை.
நான் குடிக்க விரும்புகிறேன்.