గెత్సేమనే.
కృత్రిమ మేధ అనువాదం · ఆంగ్ల మూలం
దేవుడు మోకాళ్లపై కూలిన రాత్రి.
అంతిమంగా, నేను క్రైస్తవుడిని కావడానికి కారణం గెత్సేమనే.
ఎందుకంటే అక్కడ, ఆయన శరీరంలోకి ఒక్క మేకు కూడా దిగకముందే, క్రీస్తు మనలను ప్రేమించాడని చెప్పడమంటే నిజంగా ఏమిటో నాకు అర్థమవడం మొదలవుతుంది.
నిత్య కుమారుడు నేలపై ఉన్నాడు. ఆయన ప్రాణం దుఃఖంతో ముంచెత్తబడింది. ఈ పాత్ర తనను దాటిపోవచ్చా అని ఆయన తన తండ్రిని అడుగుతున్నాడు.
ఎవరి ద్వారా జీవం ఉనికిలోకి వచ్చిందో, ఆయనకు జీవిస్తూ ఉండాలని కోరుకోవడమంటే ఏమిటో తెలుసు.
ఆ జీవాన్నే ఆయన మనకోసం ఇస్తున్నాడు.
దీని గొప్పతనాన్ని గ్రహించడం నాకు కష్టంగా అనిపిస్తుంది. యేసు మనకోసం చనిపోయాడని మనం ఎంత తరచుగా చెబుతామంటే, ఆ మాటలు విన్నప్పుడు వణకవలసిన మనలోని ఆ లోతైన చోటుకు చేరకుండానే మన నోటి నుండి బయటకు వెళ్లిపోవచ్చు.
కానీ ఆ తోట నన్ను ఆగేలా చేస్తుంది.
ఎందుకంటే ఆయన చెల్లించబోయే మూల్యాన్ని చూసి వెనుకంజ వేసే మానవస్వభావాన్ని మనం గంభీరంగా తీసుకునే వరకు, ఆయన సమ్మతిలో బయలుపడే ప్రేమను అర్థం చేసుకోలేం.
సిలువను అంత కష్టమైనదిగా చేసింది ఆయన మానవస్వభావమే.
గాయపడగల శరీరం, సమీపిస్తున్న బాధను అనుభవించగల మనస్సు, దుఃఖించగల ప్రాణం, సజీవంగా ఉండటంలోని మేలును సహజంగా కోరుకునే మానవ చిత్తం ఆయనకు ఉన్నాయి.
సిలువను అనుభవించబోయేది ఆయనే.
అది అనుభవించబోయే వ్యక్తి కుమారుడైన దేవుడు.
నేను నిలిచి ఆలోచించాలనుకునే మర్మం ఇదే. నేలను ఉనికిలో నిలిపి ఉంచే వ్యక్తి ఆ నేలపైనే పడిపోయాడు. ప్రతి జీవికి ఊపిరినిచ్చే వ్యక్తి తన ఊపిరినే అర్పించగలవాడయ్యాడు.
నజియాంజుస్‌కు చెందిన గ్రెగరీ ఈ విరోధాభాసాన్ని మన ముందుంచుతాడు: “ఆయన ప్రార్థిస్తాడు, అయినా ప్రార్థనను ఆలకిస్తాడు. ఆయన ఏడుస్తాడు, అయినా కన్నీళ్లను ఆపుతాడు.”
ఈ రెండు వాస్తవాలూ ఒకే వ్యక్తికి చెందుతాయి.
కొన్నిసార్లు క్రీస్తు మానవస్వభావాన్ని కనిపించే ఒక పొరలా, దాని వెనుక ఆయన దైవత్వం భద్రంగా దాగి ఉన్నట్టుగా ఊహిస్తాం. ఆయన శరీరం బాధను ఎదుర్కొంటుంది, కానీ దానిలో నివసించే వ్యక్తి ఆ అనుభవానికి అతీతంగా ఉంటాడనుకుంటాం.
కానీ అలా అయితే అవతారంలోని సన్నిహితత్వమే తొలగిపోతుంది.
నిత్య కుమారుడు మన మానవస్వభావాన్ని తనదిగా చేసుకున్నాడు. దాని మనస్సు, భావాలు, శరీరం, చిత్తం ద్వారా ఆయన స్వయంగా జీవిస్తాడు. ఆయన దైవస్వభావం దైవస్వభావంగానే ఉంటుంది; ఆయన తన మానవస్వభావం ద్వారా అనుభవించే బాధ నిజంగా ఆయనదే.
మహా లియో రెండు స్వభావాల సంపూర్ణతను నొక్కి చెబుతాడు: దైవత్వంతో ఐక్యంలో ఉన్నా మానవస్వభావం తన వాస్తవికతను కాపాడుకుంటుంది. ఆ వ్యక్తి మహిమ ఆయన గాయాలను ఎప్పుడూ అవాస్తవంగా చేయదు.
ఆయన ఎలా బాధపడుతున్నాడో మనం గుర్తించాలి, కానీ బాధపడుతున్న వ్యక్తిని విభజించకూడదు.
ఒకే కుమారుడు ఉన్నాడు.
ఎవరి శరీరం నలగగొట్టబడబోతోందో, ఆయన ద్వారానే శరీరాలు ఉనికిలో ఉన్నాయి.
అందుకే గెత్సేమనేను ఒక ధైర్యవంతుడి గురించి కదిలించే కథగా మాత్రమే చూడలేం. అక్కడ మోకరిల్లిన వ్యక్తి ఎవరో తెలుసుకోవడం, ఆయన అనుభవించే ప్రతిదాని ప్రాముఖ్యతను మార్చేస్తుంది.
కుమారుడైన దేవుడు మన స్థితిలోకి స్వయంగా ప్రవేశించాడు.
అంతరంగంగా కూడా అందులోకి ప్రవేశించాడు.
అసాధారణ పరిణామాలున్న ఒక వాక్యంతో గ్రెగరీ దానికి కారణం చెబుతాడు: “ఆయన స్వీకరించనిది స్వస్థపరచబడలేదు.”
మానవ మనస్సు రక్షణకు ముఖ్యమైనది. మానవ సంకల్పం రక్షణకు ముఖ్యమైనది. మనం ప్రపంచాన్ని అనుభవించే అంతరంగ జీవితం రక్షణకు ముఖ్యమైనది.
మన మానవస్వభావాన్ని సంపూర్ణంగా పునరుద్ధరించడానికి కుమారుడు దాన్ని పాపం లేకుండా సంపూర్ణంగా స్వీకరిస్తాడు.
కాబట్టి తోటలో ఆయన వేదనను ఎదుర్కొన్నప్పుడు, అవతారపు లోతుకు చెందిన దానినే మనం ఎదుర్కొంటున్నాం.
ఒక మనిషికి ఏమి రాబోతోందో తెలిసినా, అది వచ్చే అనుభవాన్ని ఇంకా జీవించవలసిన చోటుకు ఆయన వచ్చాడు.
సిలువ ఇంకా ఆయన శరీరాన్ని చీల్చలేదు. అయినా దాని సమీపాన్ని ఆయన అప్పుడే భరిస్తున్నాడు.
ఆ అనుభవం గురించి మనకు కొంత తెలుసు. ఒక నష్టం జరగకముందే బాధపెట్టడం మొదలవుతుంది. ఒక్క మాట పలకకముందే ఒక సంభాషణ మన శరీరమంతటినీ ఆక్రమించవచ్చు. రేపు అనేది ఈరోజు మోసే భారంగా మారవచ్చు.
కుమారుడు మానవజీవితంలోని ఈ కోణంలోకి కూడా ప్రవేశించాడు.
మత్తయి ఆయన దుఃఖాన్ని లిఖించినప్పుడు, దాన్ని వ్యక్తం చేస్తున్నది సంపూర్ణ విశ్వాస్యతగల కుమారుడే.
ఆయన పరిశుద్ధత, ఆయన వేదన ఒకే క్షణంలో ఉంటాయి.
ఈ సత్యం మనలోకి చేరనిస్తే, ఆత్మీయ పరిపక్వత గురించి మన అవగాహన ఎంతగా మారవలసి ఉంటుంది?
దేవునితో సన్నిహితత్వం అంటే భావోద్వేగపరంగా దెబ్బతినని స్థితి అని మనం ఊహించవచ్చు. అయినా మేలు పట్ల సంపూర్ణంగా సజీవమైన హృదయం, ఆ మేలును బెదిరించే దాని భయంకరతను లోతుగా అనుభవించగలదు.
మానవజీవితం విలువ క్రీస్తుకు తెలుసు.
ఆయన దుఃఖం దానిలోని మేలును గంభీరంగా తీసుకుంటుంది.
దమస్కు యోహాను సహజ భయానికీ పాపభరితమైన అపనమ్మకానికీ తేడా చూపుతాడు. జీవాన్ని కాపాడుకోవాలనే సహజ కోరిక మన శరీరధారిత ఉనికికి చెందుతుంది. మరణం ముందు క్రీస్తు వెనుకంజ వేయడం, ఆయన స్వీకరించిన మానవస్వభావపు వాస్తవికతను వ్యక్తం చేస్తుంది.
మరణం మేలైన దానిని బెదిరిస్తుంది.
జీవించాలని ఆయన కోరుకోవడంలో పాపం లేదు.
ఇది ముఖ్యమైనది, ఎందుకంటే ఆయన తన జీవాన్ని కానుకగా ఇవ్వడం అంటే తనకు ప్రియమైనదానినే ఇవ్వడం. ఆయన ఇస్తున్న జీవం విలువైనది కాబట్టే ఆయన సమ్మతికి అంత బరువు ఉంది.
అప్పుడు మర్మపు కేంద్రంలో ఉన్న ప్రార్థన మనకు వినిపిస్తుంది:
“నా చిత్తం కాదు, నీ చిత్తమే నెరవేరాలి.”
మన రక్షణకు సంబంధించిన దైవ ఉద్దేశాన్ని కుమారుడు పంచుకుంటూనే, ఈ పాత్ర తనను దాటిపోవాలని నిజంగా ఎలా అడగగలడు?
దానికి సమాధానం చెప్పాలంటే, ఆయన సంపూర్ణంగా మనిషిగా ఉండటమంటే ఏమిటో జాగ్రత్తగా ఆలోచించాలి.
మానవ చిత్తం లేని మానవస్వభావం అసంపూర్ణమని మాక్సిమస్ కన్ఫెసర్ అర్థం చేసుకున్నాడు. కోరుకోవడం, మేలును ఆశించడం, స్వేచ్ఛగా వ్యవహరించడం అనే మానవ సామర్థ్యాన్ని కుమారుడు స్వీకరిస్తాడు.
అందువల్ల క్రీస్తుకు దైవ చిత్తమూ మానవ చిత్తమూ రెండూ ఉన్నాయి.
ఆయన దైవ చిత్తం, తండ్రితోనూ పరిశుద్ధాత్మతోనూ ఆయన నిత్యంగా పంచుకునే ఒకే చిత్తం. ఆయన మానవ చిత్తం, ఆయన తనదిగా చేసుకున్న సంపూర్ణ మానవస్వభావానికి చెందుతుంది.
రెండింటి ద్వారానూ సంకల్పించేది ఒకే వ్యక్తి.
రెండు చిత్తాలు ఉన్నాయంటే పరస్పరం పోటీపడే ఇద్దరు వ్యక్తులు ఉన్నారని కాదు.
కుమారుని మానవ విధేయత ఆయన స్వంత మానవ కార్యం. ఆయన మానవస్వభావం ఆ అర్పణలో పూర్తిగా పాల్గొంటుంది.
దేవునిగా ఆయన నిత్యంగా సంకల్పించేదాన్ని, మనిషిగా చరిత్రలో నెరవేరుస్తాడు.
దేవుని రక్షణకార్యంలో మానవుడి సమ్మతి కూడా భాగమే.
కానీ పాత్ర దాటిపోవాలనే వినతి కూడా నిజమైనదే. రెండూ ఎలా నిజం కాగలవు?
ఎందుకంటే ఒకే సంఘటనను వేర్వేరు మేలుల దృష్టిలో అనుభవించవచ్చు.
మానవజీవితపు వినాశనంగా చూసినప్పుడు మరణం, ఆయన మానవస్వభావం సహజంగా వెనుకంజ వేసే విషయం. మన రక్షణ ఉద్దేశంలో స్వచ్ఛందంగా భరించే మరణం, ఆయన స్వేచ్ఛగా అంగీకరించే విషయమవుతుంది.
తన జీవాన్ని కాపాడుకోవాలనే కోరికా, దాన్ని అర్పించాలనే సమ్మతీ రెండూ నిజంగా మానవమైనవే. ఆ సహజ వెనుకంజ ఎప్పుడూ తండ్రిని తిరస్కరించడంగా మారదు.
జీవం విలువ ఆయనకు తెలుసు; దాన్ని ఏ రక్షణ ఉద్దేశం కోసం ఇస్తున్నాడో కూడా తెలుసు.
గెత్సేమనేలోని పోరాటం, ఆ విశ్వాసపూర్వక అర్పణకు ఉన్న అపారమైన మానవ మూల్యంలో ఉంది.
ఆయన ప్రేమ స్థిరంగా ఉంది. దాని మూల్యం ఇప్పుడు అనుభవించబడుతోంది.
నిశ్చయతను సులభతతో మనం పొరబడవచ్చు. క్రీస్తుకు తండ్రి మంచితనమూ, తన కార్యమూ, ఆ తరువాత పునరుత్థానం వస్తుందన్న సంగతీ తెలుసు కాబట్టి, ఆయన అనుభవం ఏదో విధంగా బాధ నుండి రక్షించబడి ఉండాలని ఊహిస్తాం.
కానీ జ్ఞానం ఉనికికి మత్తుమందు ఇవ్వదు.
ఒక వాగ్దానం కోరే విషయాలు జీవించకముందే అది మనఃపూర్వకంగా ఉండవచ్చు. ఒక మనిషికి తాను ఎవరిని ప్రేమిస్తున్నాడో తెలిసినా, వారికోసం తనను తాను ఇచ్చేటప్పుడు భయంకరంగా బాధపడవచ్చు.
ప్రేమ స్థిరంగా ఉందంటే దాని మూల్యాన్ని అప్పటికే భరించామని కాదు.
కుమారునికి తెలుసు. మనిషి ఇంకా బాధను అనుభవించాలి.
ఆ కుమారుడూ ఆ మనిషీ ఒకే వ్యక్తి.
ఆ తోటను అంత లోతైనదిగా చేసేది ఇదే.
ఆయన తన మానవత్వాన్ని అధిగమించడం గురించి నేను మాట్లాడినప్పుడు నా ఉద్దేశం ఇది: ఆ అర్పణ మూల్యాన్ని అనుభవిస్తూనే, తనను తాను స్వేచ్ఛగా సమర్పిస్తూ, తన మానవస్వభావాన్ని బాధా మరణాల సంపూర్ణ భయంకరత గుండా తీసుకువెళ్తాడు.
విజయంలో ఆయన సంపూర్ణంగా మనిషిగానే ఉంటాడు.
వణికే మానవస్వభావమే సమ్మతించే మానవస్వభావం.
క్రీస్తు రెండు చిత్తాల గురించి సంఘం చేసే విశ్వాసప్రకటన ఈ వాస్తవాన్ని కాపాడుతుంది. దేవునితో ఐక్యంలో ఆయన మానవ చిత్తం కాపాడబడుతుంది. దాని విధేయత మానవ స్వేచ్ఛకు చెందిన సజీవ కార్యం.
ఇది మనలను స్వేచ్ఛ గురించిన ప్రశ్నవైపు తీసుకువస్తుంది.
తిరస్కరించే సామర్థ్యాన్నే మనం తరచుగా స్వేచ్ఛతో సమానంగా చూస్తాం. వెనక్కు తగ్గగలను కాబట్టి, ఏ నిబద్ధతా నన్ను అంతిమంగా బంధించలేదు కాబట్టి, మూల్యం మరీ ఎక్కువైనప్పుడు మరొకటి ఎంచుకోగలను కాబట్టి నేను స్వేచ్ఛగా ఉంటాననుకుంటాను.
కానీ ద్రోహం చేయగల సామర్థ్యమే ప్రేమను స్వేచ్ఛగా చేసేదా?
లేదా మనలను మనం మనఃపూర్వకంగా మేలుకు అర్పించగల సామర్థ్యంలో స్వేచ్ఛ పరిపూర్ణతను పొందుతుందా?
స్వేచ్ఛ అని మనం పిలిచేదానిలో ఎంతో భాగం, ఉపశమనం వాగ్దానం చేసే దేనికైనా విధేయతే.
నిజాయితీ వల్ల ఇతరుల ఆమోదం పోవచ్చని సత్యాన్ని దాచేస్తాం. ప్రేమించడం బాధగా మారిందని మన ప్రేమను వెనక్కు తీసుకుంటాం. బాధ్యత మనలను అడిగేది భరించలేక దాని నుండి తప్పించుకుంటాం.
తరువాత మన కోరికలను అనుసరించాం కాబట్టి స్వేచ్ఛగా ఉన్నామని చెప్పుకుంటాం.
కానీ బాధ అనే ముప్పు, మనం ప్రేమించడానికి సిద్ధంగా ఉన్న ప్రతిదానినీ పాలించగలిగితే, మనం ఎంత స్వేచ్ఛగా ఉన్నట్టు?
గెత్సేమనేలో క్రీస్తు బాధ ముందు మనిషి అనుభవించే భయాన్ని అనుభవిస్తూనే తనను అర్పించడంలో స్వేచ్ఛగా ఉంటాడు.
జీవించాలనే ఆయన కోరిక నిజమైనది. ఆయన రక్షించే ప్రేమ స్వేచ్ఛగా ఉంటుంది.
సమీపిస్తున్న ప్రాణనష్టం, ఆయన దాన్ని ఏ మేలు కోసం ఇస్తున్నాడో ఆ మేలును వదులుకునేలా బలవంతం చేయలేదు.
మరణభయంతో బానిసత్వంలో ఉన్నవారిని విడిపించడానికి ఆయన వచ్చాడని హెబ్రీయులకు రాసిన పత్రిక చెబుతుంది. ఆ బానిసత్వం ఎంత లోతుగా చేరగలదో, ఆయన స్వేచ్ఛ ఎంత లోతైనదో ఆ తోట నాకు చూపిస్తుంది.
మరణం పాలించలేని ప్రేమతో ఆయన మరణంవైపు వెళ్తాడు.
అయినా దీని అర్థం వ్యక్తిగత ధైర్యానికి అసాధారణ ఉదాహరణ అనే స్థాయిని దాటుతుంది.
ఆదాము అవిధేయతతో సంబంధంలో క్రీస్తు విధేయతను ఇరెనేయస్ అర్థం చేసుకున్నాడు. క్రీస్తు మానవజాతి చరిత్రను తనలో సమకూర్చి కొత్త పరిపూర్ణతకు తీసుకువెళ్తాడు. సిలువ విధేయత, చెట్టు దగ్గర తప్పిపోయినదాన్ని సరిచేస్తుంది.
అది నన్ను ఏదెనునూ గెత్సేమనేనూ కలిపి చదివేలా చేస్తుంది.
ఏదెనులో మానవజాతి జీవదాతను నమ్మకుండా పరిపూర్ణత కోసం చేయి చాస్తుంది.
గెత్సేమనేలో క్రీస్తు మరణాన్ని ఎదుర్కొంటూ తన మానవ జీవాన్ని తండ్రికి అప్పగిస్తాడు.
దేవునికి మానవజాతి ఇచ్చే విశ్వాసపూర్వక సమాధానం, అత్యంత భయంకరమైన పరిస్థితుల్లో దాని లోతుల్లో జీవించబడుతోంది.
క్రీస్తు తన వ్యక్తిగత తిరుగుబాటు నుండి మారవలసిన అవసరం ఎప్పుడూ లేదు. తన విధేయతతో మనలను పునరుద్ధరించే విశ్వాసపాత్ర కుమారుడు ఆయనే.
మన రక్షణ నెరవేరే మానవస్వభావంలో ఆయన మానవ చిత్తం ఒక భాగం.
మనం ఏమిటన్నది మళ్లీ ఆలోచించేలా ఇది నన్ను చేస్తుంది.
మన ఉనికిని మనం పొందుతాం. జీవితం జీవించదగినదిగా చేసే మంచితనానికి మనం సృష్టికర్తలం కాదు. మన స్వేచ్ఛ కూడా ఒక వరమే.
ఆ వరాన్ని ప్రేమలో అర్పించగల స్థితికి చేరినప్పుడే బహుశా మనం మరింత సంపూర్ణంగా మనమే అవుతాం.
క్రీస్తులో, దేవునితో సహవాసం మానవ స్వేచ్ఛను పరిపూర్ణతకు తీసుకువస్తుంది. ఆయన మానవస్వభావం పూర్తిగా మానవమైనదిగానూ పూర్తిగా విశ్వాసపాత్రమైనదిగానూ ఉంటుంది.
గెత్సేమనే ఆయన ప్రేమ మూల్యాన్నీ మన మానవస్వభావపు గమ్యాన్నీ కలిపి బయలుపరుస్తుంది.
మనం సహవాసం కోసం సృష్టించబడ్డాం.
ఇక్కడ, శరీరధారియైన కుమారునిలో, దేవుడు రక్షించే ప్రేమతో మానవజాతివైపు వస్తుంటే, మానవజాతి విశ్వాసపూర్వక విధేయతతో దేవునికి సమాధానం ఇస్తుంది.
ఈ రెండు కదలికలూ ఒకే వ్యక్తికి చెందుతాయి.
ఆ పాత్రకు మనం గంభీరంగా తీసుకోవలసిన మరో కోణం కూడా ఉంది.
లేఖనంలో పాత్ర అనేది నియమించబడిన బాధనూ తీర్పునూ సూచించవచ్చు. యెషయా దేవుని ఉగ్రత పాత్ర గురించి చెబుతాడు. యేసు ఉపయోగించే ఈ ప్రతీక ఎంత బరువైనదో వినడానికి ఇది సహాయపడుతుంది.
ఆయన మన రక్షణకు మధ్యవర్తిగా, పాపం, తీర్పు, మరణం అనే వాస్తవాలను ఎదుర్కొంటూ తన శ్రమలవైపు అడుగులు వేస్తాడు.
ఆయన అర్పణ, మనం మెచ్చుకోగల ఉదాహరణ కంటే ఎంతో ముందుకు వెళ్తుంది. అది మనకు అవసరమైన సమాధానపరచడాన్నీ విముక్తినీ నెరవేరుస్తుంది.
కాబట్టి కేవలం శారీరక బాధను లెక్కించడం ద్వారా సిలువ గొప్పతనాన్ని కొలవలేం.
తనను అర్పిస్తున్నది ఎవరు, ఎవరికోసం అర్పిస్తున్నాడు, ఆయన కానుక ఏమి నెరవేరుస్తుంది అని అడగాలి.
ఈ పరిమితమైన మానవ జీవాన్ని అర్పిస్తున్నది నిత్య కుమారుడు.
ఆయన ప్రేమ మానవ హృదయం ద్వారా వ్యక్తమవుతుంది. ఆ ప్రేమ ఎవరికి చెందుతుందో ఆ వ్యక్తి దేవునిగానే ఉంటాడు.
బాధ ఆ ప్రేమను సృష్టించదు.
ఆ ప్రేమ మన స్థితిలోకి ఎంత లోతుగా ప్రవేశిస్తుందో అది చూపిస్తుంది.
ఆ ప్రేమ అవిభాజ్యంగానే ఉంటుంది.
తండ్రీ కుమారుడూ ఒకే దైవ చిత్తాన్ని పంచుకుంటారు. యేసు మానవ విధేయత, ఆయన తండ్రితో నిత్యంగా పంచుకునే రక్షణ ఉద్దేశాన్ని వ్యక్తం చేస్తుంది.
కుమారుని పంపడంలో తండ్రి ప్రేమ అప్పటికే ఉంది. కుమారుడు స్వేచ్ఛగా తనను అర్పించుకోవడంలో ఆయన ప్రేమ ఉంది.
ఆ దైవ ఉద్దేశానికి ఉన్న మానవ లోతును గెత్సేమనే బయలుపరుస్తుంది.
ఆయన ఇప్పటికీ దేవుణ్ణి తండ్రి అని పిలుస్తాడు.
పాత్ర ఆయన ముందే ఉంటుంది. ఆయన ప్రార్థనలో సంబంధం నిలిచి ఉంటుంది.
తాను ప్రేమించే తండ్రికి తనను అప్పగిస్తూ, తన మానవ వాంఛను నిజంగా వ్యక్తం చేస్తాడు.
ప్రేమించబడటం అంటే బాధ నుండి తప్పించబడటం కావాలనే నమ్మకంపై దైవ ప్రేమ గురించిన మన అవగాహన ఎంతవరకు ఆధారపడుతోంది?
ఆ తోటలో యేసు ప్రియ కుమారుడే.
ఆయన వేదన ఆయన కుమారత్వాన్ని రద్దు చేయదు. ఆయన వినతి ఆయన విశ్వాస్యతను రద్దు చేయదు.
తన మానవ అనుభవమంతటినీ ఆయన తండ్రితో సహవాసంలోకి తీసుకువస్తాడు.
ఈ మర్మం నుండి వచ్చే అసాధారణ ఫలితంవైపు అగస్టీన్ మనలను తీసుకువెళ్తాడు. క్రీస్తు “మన యాజకునిగా మనకోసం ప్రార్థిస్తాడు”, “మన శిరస్సుగా మనలో ప్రార్థిస్తాడు” అని, అదే సమయంలో మనం ప్రార్థించే దేవుడు ఆయనేనని రాస్తాడు.
ఆయనతో మన సంబంధంలో ఈ మూడు వాస్తవాలూ ఉన్నాయి.
ఆయనే దేవుడని గుర్తించి మనం ఆయనను సమీపిస్తాం. మధ్యవర్తియైన ఆయన ద్వారా తండ్రిని సమీపిస్తాం. ఆయన శరీరపు అవయవాలుగా, తన మానవజీవాన్ని సంపూర్ణ విశ్వాస్యతతో అప్పటికే అర్పించిన వ్యక్తితో మనం కలుపబడ్డాం.
ఆయన ప్రార్థన మనకోసం ఏదో తెరుస్తుంది.
మన వేదనను ఎవరి దగ్గరకు తీసుకువస్తామో, ఆయన వేదన అనుభవించబడే జీవితంలోకి స్వయంగా ప్రవేశించాడు. ఎవరి ద్వారా మనం తండ్రిని సమీపిస్తామో, ఆయన తండ్రితో మానవ స్వరంతో స్వయంగా మాట్లాడాడు.
ఆయన సహవాసంలో మన మానవస్వభావానికి స్థానం ఉంది.
ఆ మానవస్వభావం కనిపించడానికి ఆయన అనుమతిస్తాడు.
తన స్నేహితులను పక్కనే ఉండమని అడుగుతాడు. ఎవరి ద్వారా వారు ఉనికిలో ఉన్నారో, ఆ కుమారుడు వారి తోడును కోరుతున్నాడు.
ఆ అభ్యర్థనలో అసాధారణమైన ఆప్యాయత ఉంది. తండ్రితో ఆయనకు ఉన్న సంపూర్ణ సంబంధంలో మానవ తోడుకు కూడా స్థానం ఉంది.
తర్వాత వారు నిద్రపోతారు.
ఆయన మాట వినగలిగేంత దగ్గరలో ఉన్నవారు ఆయనతో మెలకువగా ఉండలేరు.
అయినా ఆయన ప్రార్థిస్తూనే ఉంటాడు. మత్తయి ఆయన మళ్లీ మళ్లీ తిరిగి రావడాన్ని వర్ణిస్తాడు; మొదటి ప్రార్థనలోనే ఆయన సమర్పణ ఉంది, ఆ ఘడియలో కొనసాగుతున్న మూల్యాన్ని అనుభవిస్తూ అది విశ్వాసంగా జీవించబడుతుంది.
అర్పణ నిలిచినట్టే బాధ కూడా నిలిచి ఉంటుంది.
ఆయన గొప్ప కేకలతో కన్నీళ్లతో ప్రార్థించాడనీ ఆయన మొర ఆలకించబడిందనీ హెబ్రీయులకు రాసిన పత్రిక చెబుతుంది.
ఆయన మొర ఆలకించబడింది.
అయినా ఆయన సిలువకు వెళ్లాడు.
పునరుత్థాన వెలుగులో చదివినప్పుడు, ఆ సమాధానం మరణం గుండా పునరుత్థాన జీవితంలోకి చేరుతుంది. రక్షణ ఉద్దేశం సమీపిస్తున్న పరీక్ష నుండి తప్పించుకోవడాన్ని మించినది.
పాత్ర నిలిచి ఉంటుంది. మరణం తన చివరి మాటను కోల్పోతుంది.
ఆ తోట అర్థానికి ఇది అత్యవసరం: ఆయన బాధ ఉద్దేశం జీవం.
ద్రోహం చెడుగానే ఉంటుంది. గాయాలు భయంకరంగానే ఉంటాయి. మరణం శత్రువుగానే ఉంటుంది.
మన రక్షణను నెరవేర్చడానికి ఆయన ప్రేమ ఈ వాస్తవాల్లోకి ప్రవేశిస్తుంది; ఆయన అర్పణ ఏ విజయంవైపు కదులుతుందో పునరుత్థానం బయలుపరుస్తుంది.
ఆ అర్పణ ఫలితం ఎవరికి అందుతుందో కూడా మనం గుర్తుంచుకోవాలి.
శిష్యులు మెలకువగా ఉండటంలో విఫలమవుతారు.
వారికోసం యేసు సిలువవైపు సాగుతూనే ఉంటాడు.
ఆయన పక్కన మెలకువగా ఉండలేని వారు కూడా ఆయన తనను అర్పించే వారిలో ఉన్నారు.
విశ్వాస్యతలో విఫలమైన వారి దగ్గరకు ఆయన విశ్వాస్యత చేరుతుంది.
ఆ తోట నా విధేయతకు నమూనా కావడానికి ముందు, నా రక్షకుడు నాకోసం చూపిన విధేయతలో అది ఒక భాగం.
అందుకే నేను క్రైస్తవుడిని.
ఎందుకంటే ఇక్కడ ఉన్నది, మనలను ప్రేమించడానికి అయ్యే సంపూర్ణ మానవ మూల్యం తెలిసినవాడు, మనదిలాగే నిజమైన మానవస్వభావంలో ఆ మూల్యాన్ని అనుభవించేవాడు, తనను తాను స్వేచ్ఛగా ఇచ్చేవాడు.
సృష్టికర్త తన సృష్టిలోకి స్వయంగా ప్రవేశించాడు.
నిత్య కుమారుడు కాలంలో తన విశ్వాసపూర్వక సమాధానం ఇచ్చాడు.
మరణం ముందు వెనుకంజ వేసే మానవస్వభావం, మరణం కంటే బలమైన ప్రేమలో అర్పించబడింది.
ఆయన స్వీకరించే మానవస్వభావం ఎప్పుడూ విడిచిపెట్టబడదు.
పునరుత్థానం తర్వాత యేసు తన శిష్యులకు చేతులనూ పక్కనూ చూపిస్తాడు. ఆ గాయాలు పునరుత్థానుడైన ప్రభువుకే చెందుతాయి. వారు ఆరాధించే వ్యక్తే బాధపడిన వ్యక్తి, ఇప్పుడు మరణపు ఏలుబడికి అతీతంగా సజీవంగా ఉన్నాడు.
తన మానవస్వభావంలో మనలను ప్రేమించిన ఆయన, ఆ మానవస్వభావాన్ని మహిమలోకి తీసుకువెళ్తాడు.
అందువల్ల గెత్సేమనే ఆయనకు చెందిన ప్రతి ఒక్కరి భవిష్యత్తులోకీ చేరుతుంది. ఆయన పునరుద్ధరించే మానవజీవితానికి సమాధికి అవతల ఒక గమ్యం ఉంది.
ఆయన మోకరిల్లిన నేల పునరుత్థానంవైపు తెరుచుకుంటుంది.
అయినా ఆయన లేవడానికి ముందున్న ఆ క్షణానికి నేను మళ్లీ మళ్లీ తిరిగివెళ్తుంటాను.
ప్రేమకు ఏ మూల్యం చెల్లించాలో ఆయనకు తెలుసు.
ప్రేమకు ఏ మూల్యం చెల్లించాలో ఆయన అనుభవిస్తాడు.
నిత్య వాక్యము మానవ స్వరంతో తన విశ్వాసపూర్వక సమాధానాన్ని ఇస్తాడు.
తన మానవస్వభావం ఈ కానుకలో పూర్తిగా ఉండగానే ఆయన సిలువకు వెళ్తాడు.
ఆయన మానవ హృదయంతో మనలను ప్రేమించాడు.
మనకు నిత్యజీవం ఇచ్చే కుమారుడు, మనకోసం తన జీవాన్ని ఇచ్చిన మనిషిగా నిత్యమూ ఉంటాడు.