கெத்செமனே.

தேவன் முழங்காலில் விழுந்த இரவு.

இறுதியில், நான் ஒரு கிறிஸ்தவனாக இருப்பதற்கான காரணம் கெத்செமனேதான்.

ஏனெனில் அங்கே, அவருடைய உடலில் ஓர் ஆணிகூட நுழைவதற்கு முன்பே, கிறிஸ்து நம்மை நேசித்தார் என்று சொல்வதன் உண்மையான பொருளை நான் காணத் தொடங்குகிறேன்.

நித்திய குமாரன் தரையில் இருக்கிறார். அவருடைய ஆத்துமா துக்கத்தால் நிறைந்திருக்கிறது. இந்தப் பாத்திரம் தம்மைவிட்டு நீங்க முடியுமா என்று அவர் தம் பிதாவிடம் கேட்கிறார்.

யார் வழியாக உயிர் தோன்றியதோ, அவரே தொடர்ந்து வாழ விரும்புவது என்றால் என்ன என்பதை அறிந்திருக்கிறார்.

அந்த உயிரையே அவர் நமக்காகக் கொடுக்கிறார்.

அதன் மகத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்வது எனக்குக் கடினமாக இருக்கிறது. இயேசு நமக்காக இறந்தார் என்று நாம் அடிக்கடி சொல்வதால், அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்கும்போது நடுங்க வேண்டிய நம் உள்ளத்தின் ஆழத்தை அவை எட்டாமலேயே நம் வாயிலிருந்து வெளியேறிவிடக்கூடும்.

ஆனால் அந்தத் தோட்டம் என்னை நிறுத்துகிறது.

ஏனெனில், அவர் கொடுக்கவிருக்கும் விலையை எண்ணிப் பின்வாங்கும் அவருடைய மனித இயல்பை நாம் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளும்வரை, தம்மையே கொடுக்க அவர் மனமுவந்ததில் வெளிப்படும் அன்பை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

அவருடைய மனித இயல்புதான் சிலுவையை அவ்வளவு கடினமானதாக்கியது.

காயப்படக்கூடிய உடலும், நெருங்கிவரும் வேதனையை எதிர்கொள்ளக்கூடிய மனமும், துக்கப்படக்கூடிய ஆத்துமாவும், உயிரோடு இருப்பதன் நன்மையை இயல்பாக விரும்பும் மனிதச் சித்தமும் அவருக்கு இருந்தன.

சிலுவையின் வேதனையை அனுபவிக்கப்போவது அவரே.

அதை அனுபவிக்கப்போகிறவர் தேவகுமாரனாக இருந்தார்.

நான் தொடர்ந்து தியானிக்க விரும்பும் மறைபொருள் இதுதான். தரையைத் தாங்கி நிறுத்துகிறவரே அதன் மீது விழுந்திருக்கிறார். உயிருள்ள ஒவ்வொன்றுக்கும் சுவாசம் அளிக்கிறவர் தமது சுவாசத்தையே ஒப்புக்கொடுக்கக்கூடியவராகியிருக்கிறார்.

நசீயான்சுவைச் சேர்ந்த கிரெகொரி இந்த முரண்பாடாகத் தோன்றும் உண்மையை நம்முன் வைக்கிறார்: “அவர் ஜெபிக்கிறார்; ஜெபத்தைக் கேட்பவரும் அவரே. அவர் அழுகிறார்; கண்ணீரை நிறுத்துபவரும் அவரே.”

இந்த இரண்டு உண்மைகளும் ஒரே நபருக்குரியவை.

கிறிஸ்துவின் மனித இயல்பை வெளியில் தெரியும் ஒரு மேற்பரப்பாகவும், அதற்குப் பின்னால் அவருடைய தெய்வீகம் பாதுகாப்பாக மறைந்திருப்பதாகவும் சில நேரங்களில் கற்பனை செய்கிறோம். அவருடைய உடல் வலியை எதிர்கொள்ளும்; ஆனால் அதில் வாழும் நபரை அந்த அனுபவம் தொடாது என்று எண்ணுகிறோம்.

ஆனால் அப்படிப்பட்ட எண்ணம் அவதாரத்தின் நெருக்கத்தையே வெறுமையாக்கிவிடும்.

நித்திய குமாரன் நமது மனித இயல்பைத் தமக்குரியதாக்கிக்கொண்டார். அதன் மனம், உணர்வுகள், உடல், சித்தம் ஆகியவற்றின் வழியாக அவரே வாழ்கிறார். அவருடைய தெய்வீக இயல்பு தெய்வீகமாகவே இருக்கிறது; அதே நேரத்தில், தமது மனித இயல்பின் வழியாக அவர் அனுபவிக்கும் வேதனை உண்மையாகவே அவருக்குரியது.

இரு இயல்புகளின் முழுமையையும் மகா லியோ வலியுறுத்துகிறார்: தெய்வீகத்துடன் ஒன்றியிருந்தாலும் மனித இயல்பு தன் உண்மைத்தன்மையை இழப்பதில்லை. அந்த நபரின் மகிமை காயங்களை ஒருபோதும் உண்மையற்றதாக்குவதில்லை.

வேதனைப்படுகிறவரை இரண்டாகப் பிரிக்காமல், அவர் எவ்வாறு வேதனைப்படுகிறார் என்பதை நாம் வேறுபடுத்திப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒரே குமாரன்தான் இருக்கிறார்.

யாருடைய உடல் நொறுக்கப்படப்போகிறதோ, அவர் வழியாகத்தான் உடல்கள் அனைத்தும் இருக்கின்றன.

அதனால்தான் கெத்செமனேயை ஒரு தைரியமான மனிதரைப் பற்றிய நெகிழ்ச்சியான கதையாகச் சுருக்க முடியாது. அங்கே முழங்காலில் இருப்பவர் யார் என்பது, அவர் அனுபவிக்கும் ஒவ்வொன்றின் அர்த்தத்தையும் மாற்றுகிறது.

தேவகுமாரனே நமது நிலைக்குள் நேரடியாக வந்திருக்கிறார்.

அவர் அதன் உள்ளார்ந்த ஆழத்திற்குள்ளும் வந்திருக்கிறார்.

அசாதாரணமான விளைவுகளைக் கொண்ட ஒரு வாக்கியத்தில் கிரெகொரி அதற்கான காரணத்தைத் தருகிறார்: “அவர் ஏற்றுக்கொள்ளாததை அவர் குணப்படுத்தவில்லை.”

மனித மனம் இரட்சிப்புக்கு முக்கியமானது. மனிதச் சித்தம் இரட்சிப்புக்கு முக்கியமானது. நாம் உலகை அனுபவிக்கும் உள்ளார்ந்த வாழ்க்கை இரட்சிப்புக்கு முக்கியமானது.

நமது மனித இயல்பை முழுமையாக மீட்டெடுப்பதற்காக, குமாரன் அதைப் பாவமின்றி அதன் முழுமையிலேயே ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

எனவே தோட்டத்தில் அவருடைய வியாகுலத்தை நாம் சந்திக்கும்போது, அவதாரத்தின் ஆழத்திற்குரிய ஒன்றையே சந்திக்கிறோம்.

வரப்போவது என்ன என்பதை ஒரு மனிதன் அறிந்திருந்தாலும், அது வந்து சேரும்போது அதனூடே வாழ்ந்தாக வேண்டிய இடத்திற்குள் அவர் வந்திருக்கிறார்.

சிலுவை இன்னும் அவருடைய உடலைத் துளைக்கவில்லை. இருந்தாலும், அது நெருங்கிவருவதன் வேதனை ஏற்கெனவே அனுபவிக்கப்படுகிறது.

அந்த அனுபவத்தைப் பற்றி நமக்கும் ஓரளவு தெரியும். ஓர் இழப்பு நிகழ்வதற்கு முன்பே வலிக்கத் தொடங்கலாம். ஒரு வார்த்தைகூட பேசப்படுவதற்கு முன்பே, ஓர் உரையாடல் நம் முழு உடலையும் ஆக்கிரமித்துவிடலாம். நாளை நிகழப்போவது இன்று சுமக்கும் பாரமாக மாறலாம்.

மனித வாழ்வின் இந்தப் பரிமாணத்திற்குள்ளும்கூட குமாரன் வந்திருக்கிறார்.

மத்தேயு அவருடைய துக்கத்தைப் பதிவு செய்யும்போது, அதை வெளிப்படுத்துகிறவர் முற்றிலும் உண்மையுள்ள குமாரன்தான்.

அவருடைய பரிசுத்தமும் அவருடைய வியாகுலமும் ஒரே தருணத்தில் இருக்கின்றன.

இந்த உண்மை நம்மைத் தொட அனுமதித்தால், ஆவிக்குரிய முதிர்ச்சியைப் பற்றிய நமது புரிதல் எவ்வளவு மாற வேண்டியிருக்கும்?

தேவனுக்கு நெருக்கமாக இருப்பதை, உணர்வுரீதியாக எதுவும் காயப்படுத்த முடியாத ஒரு நிலையாக நாம் கற்பனை செய்யலாம். ஆனால் நன்மைக்கு முழுமையாக உயிர்த்துடிப்புடன் இருக்கும் இதயம், அதை அச்சுறுத்துவது எவ்வளவு கொடூரமானது என்பதை ஆழமாக உணரக்கூடும்.

மனித வாழ்வின் மதிப்பை கிறிஸ்து அறிந்திருக்கிறார்.

அவருடைய துக்கம் அதன் நன்மையை உண்மையாக மதிக்கிறது.

தமஸ்குவைச் சேர்ந்த யோவான், இயல்பான பயத்தைப் பாவமான அவநம்பிக்கையிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறார். உயிரைப் பாதுகாக்கும் இயல்பான விருப்பம் நமது உடல்சார்ந்த இருப்புக்குரியது. மரணத்தைக் கண்டு கிறிஸ்து பின்வாங்குவது, அவர் ஏற்றுக்கொண்ட மனித இயல்பு உண்மையானது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

மரணம் நல்லதொன்றை அச்சுறுத்துகிறது.

வாழ விரும்பும் அவருடைய ஆசையில் பாவமில்லை.

இது முக்கியமானது; ஏனெனில் அவர் தமது உயிரைக் கொடுப்பது, அவர் நேசிக்கும் ஒன்றைக் கொடுப்பதாகும். அவர் கொடுக்கும் உயிர் விலையேறப்பெற்றது என்பதால்தான் அவரது மனமுவந்த அர்ப்பணிப்புக்கு இவ்வளவு கனமிருக்கிறது.

பிறகு அந்த மறைபொருளின் மையத்திலுள்ள ஜெபத்தைக் கேட்கிறோம்:

“என் சித்தத்தின்படியல்ல, உம்முடைய சித்தத்தின்படியே ஆகக்கடவது.”

நமது இரட்சிப்பைப் பற்றிய தெய்வீக நோக்கத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் குமாரன், அதே நேரத்தில் இந்தப் பாத்திரம் தம்மைவிட்டு நீங்கும்படி உண்மையாக எப்படிக் கேட்க முடியும்?

இதற்குப் பதிலளிக்க, அவர் முழுமையாக மனிதராக இருப்பதன் பொருள் என்ன என்பதை நாம் கவனமாகச் சிந்திக்க வேண்டும்.

மனிதச் சித்தமில்லாத மனித இயல்பு முழுமையற்றதாக இருக்கும் என்பதை விசுவாச அறிக்கையாளரான மக்சிமுஸ் புரிந்துகொண்டார். விரும்புவதற்கும், நன்மையை நாடுவதற்கும், சுதந்திரமாகச் செயல்படுவதற்குமான மனித ஆற்றலை குமாரன் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

எனவே கிறிஸ்துவுக்குத் தெய்வீகச் சித்தமும் மனிதச் சித்தமும் உள்ளன.

அவருடைய தெய்வீகச் சித்தம், பிதாவுடனும் பரிசுத்த ஆவியுடனும் அவர் நித்தியமாகப் பகிர்ந்துகொள்ளும் ஒரே சித்தமாகும். அவருடைய மனிதச் சித்தம், அவர் தமக்குரியதாக்கிக்கொண்ட முழுமையான மனித இயல்புக்குரியது.

இரண்டின் வழியாகவும் சித்தங்கொள்பவர் ஒரே நபர்தான்.

இரண்டு சித்தங்கள் என்பதற்கு, ஒன்றுடன் ஒன்று போட்டியிடும் இரண்டு தனிப்பட்ட சுயங்கள் என்று பொருளல்ல.

குமாரனின் மனிதக் கீழ்ப்படிதல் அவருக்கே உரிய மனிதச் செயலாகும். அவருடைய மனித இயல்பு அந்த அர்ப்பணிப்பில் முழுமையாகப் பங்கேற்கிறது.

தேவனாக அவர் நித்தியத்தில் சித்தங்கொள்வதை, மனிதராக வரலாற்றுக்குள் நிறைவேற்றுகிறார்.

தேவனின் இரட்சிக்கும் செயலுக்குள் ஒரு மனித “ஆம்” இருக்கிறது.

ஆனால் இந்தப் பாத்திரம் நீங்க வேண்டும் என்ற விண்ணப்பமும் உண்மையானதே. இரண்டும் எப்படி உண்மையாக இருக்க முடியும்?

ஏனெனில் ஒரே நிகழ்வை வெவ்வேறு நன்மைகளின் தொடர்பில் எதிர்கொள்ள முடியும்.

மனித வாழ்வின் அழிவாகக் கருதப்படும் மரணம், அவருடைய மனித இயல்பு இயல்பாகப் பின்வாங்கும் ஒன்றாகும். நமது இரட்சிப்பின் நோக்கத்திற்குள் மனமுவந்து ஏற்கப்படும் மரணம், அவர் சுதந்திரமாக ஒப்புக்கொள்ளும் ஒன்றாகிறது.

தமது உயிரைப் பாதுகாக்கும் விருப்பமும் அதை அர்ப்பணிக்கும் மனவிருப்பமும் இரண்டுமே உண்மையான மனித விருப்பங்கள். அந்த இயல்பான பின்வாங்குதல் ஒருபோதும் பிதாவை நிராகரிப்பதாக மாறுவதில்லை.

உயிரின் மதிப்பையும், அதை அவர் கொடுக்கும் இரட்சிப்பின் நோக்கத்தையும் அவர் அறிந்திருக்கிறார்.

அந்த உண்மையுள்ள அர்ப்பணிப்புக்கு மனிதராக அவர் கொடுக்கும் அளப்பரிய விலைக்குள்தான் கெத்செமனேயின் போராட்டம் இருக்கிறது.

அவருடைய அன்பு உறுதியானது. அதன் விலை வாழ்வில் அனுபவிக்கப்படுகிறது.

உறுதியையும் எளிமையையும் நாம் குழப்பிக்கொள்ளலாம். பிதாவின் நன்மையையும், தமது பணியையும், அதற்குப் பின் உயிர்த்தெழுதல் வரும் என்பதையும் கிறிஸ்து அறிந்திருந்தால், அவருடைய அனுபவம் ஏதோவொரு விதத்தில் வேதனையிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று கற்பனை செய்கிறோம்.

ஆனால் அறிந்திருப்பது, வாழ்வனுபவத்தின் உணர்வை மரத்துப்போகச் செய்வதில்லை.

ஒரு வாக்குறுதி கோரும் அனைத்தையும் வாழ்வில் நிறைவேற்றுவதற்கு முன்பே அது முழு மனதுடன் கொடுக்கப்பட்டிருக்கலாம். யாரை நேசிக்கிறோம் என்பதை அறிந்திருந்தாலும், அவர்களுக்காக நம்மையே கொடுக்கும்போது மிகுந்த வேதனைப்படலாம்.

அன்பு உறுதியாக இருப்பதால், அதற்கான விலை ஏற்கெனவே அனுபவிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று பொருளல்ல.

குமாரன் அறிந்திருக்கிறார். மனிதர் இன்னும் வேதனையை அனுபவித்தாக வேண்டும்.

குமாரனும் அந்த மனிதரும் ஒரே நபர்தான்.

இதுவே அந்தத் தோட்டத்தை அவ்வளவு ஆழமானதாக்குகிறது.

அவர் தமது மனித இயல்பை மேற்கொண்டார் என்று நான் சொல்லும்போது, அதன் பொருள் இதுதான்: வேதனையும் மரணமும் உண்டாக்கும் முழு அச்சத்தின் வழியாகத் தமது மனித இயல்பை ஏந்திச் சென்று, அந்த அர்ப்பணிப்பின் விலையை உணர்ந்தபடியே தம்மைச் சுதந்திரமாகக் கொடுக்கிறார்.

அந்த வெற்றியிலும் அவர் முழுமையாக மனிதராகவே இருக்கிறார்.

நடுங்கும் அந்த மனித இயல்புதான் சம்மதிக்கவும் செய்கிறது.

கிறிஸ்துவின் இரு சித்தங்களைப் பற்றிய திருச்சபையின் விசுவாச அறிக்கை இந்த உண்மையைப் பாதுகாக்கிறது. தேவனுடனான ஒன்றிப்பில் அவருடைய மனிதச் சித்தம் பாதுகாக்கப்படுகிறது. அதன் கீழ்ப்படிதல் மனித சுதந்திரத்தின் உயிருள்ள செயலாகும்.

இது சுதந்திரத்தையே பற்றிய ஒரு கேள்விக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.

மறுக்கும் திறனையே நாம் அடிக்கடி சுதந்திரம் என்று நினைக்கிறோம். நான் விலகிக்கொள்ள முடிவதால், எந்த அர்ப்பணிப்பும் இறுதியாக என்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாததால், அதன் விலை அளவுக்கு அதிகமாகும்போது வேறொன்றைத் தேர்ந்தெடுக்க முடிவதால், நான் சுதந்திரமாக இருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன்.

ஆனால் துரோகம் செய்யும் திறன்தான் அன்பைச் சுதந்திரமானதாக்குகிறதா?

அல்லது நன்மைக்காக நம்மையே முழு மனதுடன் கொடுக்கும் திறனில் சுதந்திரம் நிறைவடைகிறதா?

நாம் சுதந்திரம் என்று அழைப்பதில் பெரும்பகுதி, நிம்மதியை வாக்களிக்கும் எதற்கும் கீழ்ப்படிவதாகவே இருக்கிறது.

நேர்மை பிறரின் அங்கீகாரத்தை இழக்கச் செய்யக்கூடும் என்பதால் உண்மையை மறைக்கிறோம். நேசிப்பது வலிக்கத் தொடங்கியதால் அன்பைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்கிறோம். ஒரு பொறுப்பு நம்மிடம் கேட்பதைத் தாங்க முடியாததால் அதிலிருந்து தப்புகிறோம்.

பிறகு நமது ஆசைகளைப் பின்பற்றியதால் நம்மைச் சுதந்திரமானவர்கள் என்று அழைக்கிறோம்.

ஆனால் நாம் நேசிக்க முன்வரும் எல்லாவற்றையும் வலியின் அச்சுறுத்தல் ஆள முடிந்தால், நாம் எவ்வளவு சுதந்திரமானவர்கள்?

கெத்செமனேயில், வேதனையைப் பற்றிய மனித அச்சத்தை கிறிஸ்து உணர்ந்தபடியே, தம்மை அர்ப்பணிக்கச் சுதந்திரமுள்ளவராக இருக்கிறார்.

வாழ வேண்டும் என்ற அவருடைய விருப்பம் உண்மையானது. அவருடைய இரட்சிக்கும் அன்பு சுதந்திரமாகவே இருக்கிறது.

நெருங்கிவரும் உயிரிழப்பு, எந்த நன்மைக்காகத் தமது உயிரைக் கொடுக்கிறாரோ அதைக் கைவிட அவரை வற்புறுத்த முடியாது.

மரண பயத்தால் அடிமைத்தனத்தில் இருந்தவர்களை விடுவிக்கவே அவர் வந்தார் என்று எபிரெயர் நிருபம் சொல்கிறது. அந்த அடிமைத்தனம் எவ்வளவு ஆழமாகச் செல்லக்கூடும் என்பதையும், அவருடைய சுதந்திரம் எவ்வளவு ஆழமானது என்பதையும் அந்தத் தோட்டம் எனக்குக் காட்டுகிறது.

மரணம் ஆள முடியாத ஓர் அன்பில் அவர் மரணத்தை நோக்கிச் செல்கிறார்.

இருப்பினும் இதன் அர்த்தம், தனிப்பட்ட தைரியத்தின் அசாதாரண முன்மாதிரியையும் தாண்டிச் செல்கிறது.

ஆதாமின் கீழ்ப்படியாமையோடு தொடர்புபடுத்தியே கிறிஸ்துவின் கீழ்ப்படிதலை இரேனேயுஸ் புரிந்துகொண்டார். கிறிஸ்து மனிதகுலத்தின் வரலாற்றைத் தம்மில் ஒருங்கிணைத்து, அதை ஒரு புதிய நிறைவுக்குக் கொண்டுவருகிறார். மரத்தினருகே தவறிப்போனதைச் சிலுவையின் கீழ்ப்படிதல் சரிசெய்கிறது.

அது ஏதேனையும் கெத்செமனேயையும் சேர்த்து வாசிக்க என்னைத் தூண்டுகிறது.

ஏதேனில், உயிரைக் கொடுக்கிறவரை நம்பாமல் மனிதகுலம் நிறைவைப் பற்றிக்கொள்ள முயல்கிறது.

கெத்செமனேயில், மரணத்தை எதிர்கொண்டபடியே கிறிஸ்து தமது மனித உயிரைப் பிதாவிடம் ஒப்படைக்கிறார்.

மிகவும் கொடூரமான சூழ்நிலைகளுக்குள், தேவனுக்கான மனிதகுலத்தின் உண்மையுள்ள பதில் அதன் ஆழத்தில் வாழ்ந்து காட்டப்படுகிறது.

கிறிஸ்து ஒருபோதும் தனிப்பட்ட கலகத்திலிருந்து மனந்திரும்ப வேண்டியவரல்ல. அவர் உண்மையுள்ள குமாரன்; அவருடைய கீழ்ப்படிதலே நம்மை மீட்டெடுக்கிறது.

நமது இரட்சிப்பு நிறைவேற்றப்படும் அந்த மனித இயல்பின் ஓர் அங்கமாக அவருடைய மனிதச் சித்தம் இருக்கிறது.

நாம் யார் என்பதை மீண்டும் சிந்திக்க இது என்னைத் தூண்டுகிறது.

நமது இருப்பை நாம் பெற்றுக்கொள்கிறோம். வாழ்வை வாழத் தகுந்ததாக்கும் நன்மையை நாம் உருவாக்குவதில்லை. நமது சுதந்திரமே ஒரு கொடை.

அந்தக் கொடையை அன்பில் அர்ப்பணிக்கக்கூடியவர்களாகும்போதுதான், நாம் முழுமையாக நாமாகவே ஆகிறோமோ என்னவோ.

கிறிஸ்துவில், தேவனுடனான ஐக்கியம் மனித சுதந்திரத்தை அதன் நிறைவுக்குக் கொண்டுவருகிறது. அவருடைய மனித இயல்பு முழுமையாக மனிதமாகவும் முழுமையாக உண்மையுள்ளதாகவும் இருக்கிறது.

கெத்செமனே அவருடைய அன்பின் விலையையும் நமது மனித இயல்பின் இறுதி நிறைவையும் ஒன்றாக வெளிப்படுத்துகிறது.

ஐக்கியத்திற்காகவே நாம் படைக்கப்பட்டோம்.

இங்கே, அவதரித்த குமாரனில், தேவன் இரட்சிக்கும் அன்போடு மனிதகுலத்தை நோக்கி வருகிறார்; மனிதகுலமோ உண்மையுள்ள கீழ்ப்படிதலோடு தேவனுக்குப் பதிலளிக்கிறது.

இந்த இரண்டு இயக்கங்களும் ஒரே நபருக்குரியவை.

அந்தப் பாத்திரத்தின் இன்னொரு பரிமாணத்தையும் நாம் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

வேதத்தில், பாத்திரம் என்பது நியமிக்கப்பட்ட வேதனை மற்றும் நியாயத்தீர்ப்பின் பங்கைக் குறிக்கலாம். தெய்வீகக் கோபத்தின் பாத்திரத்தைப் பற்றி ஏசாயா பேசுகிறார். இயேசு பயன்படுத்தும் உருவகத்தின் கனத்தை உணர இது நமக்கு உதவுகிறது.

நமது இரட்சிப்பின் மத்தியஸ்தராக அவர் தமது பாடுகளை அணுகி, பாவம், நியாயத்தீர்ப்பு, மரணம் ஆகியவற்றின் உண்மையை எதிர்கொள்கிறார்.

நாம் வியந்து பார்க்கக்கூடிய ஒரு முன்மாதிரியைவிட அவருடைய அர்ப்பணிப்பு ஆழமாகச் செல்கிறது. நமக்குத் தேவையான ஒப்புரவையும் விடுதலையையும் அது நிறைவேற்றுகிறது.

எனவே உடல் வலியை மட்டும் கணக்கிட்டு சிலுவையின் மகத்துவத்தை அளவிட முடியாது.

தம்மைக் கொடுப்பவர் யார், யாருக்காக அவர் தம்மைக் கொடுக்கிறார், அவருடைய கொடை எதை நிறைவேற்றுகிறது என்று நாம் கேட்க வேண்டும்.

இந்த வரம்புடைய மனித உயிரை அர்ப்பணிக்கிறவர் நித்திய குமாரன்.

அவருடைய அன்பு ஒரு மனித இதயத்தின் வழியாக வெளிப்படுகிறது. அந்த அன்பிற்குரிய நபர் தேவனாகவே இருக்கிறார்.

வேதனை அந்த அன்பை உருவாக்குவதில்லை.

அந்த அன்பு நமது நிலைக்குள் எவ்வளவு ஆழமாக நுழைகிறது என்பதை அது வெளிப்படுத்துகிறது.

அந்த அன்பு பிரிவுபடாமலேயே இருக்கிறது.

பிதாவும் குமாரனும் ஒரே தெய்வீகச் சித்தத்தைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள். பிதாவுடன் அவர் நித்தியமாகப் பகிர்ந்துகொள்ளும் இரட்சிப்பின் நோக்கத்தை இயேசுவின் மனிதக் கீழ்ப்படிதல் வெளிப்படுத்துகிறது.

குமாரனை அனுப்பியதிலேயே பிதாவின் அன்பு ஏற்கெனவே இருக்கிறது. குமாரனின் அன்பு அவர் தம்மைச் சுதந்திரமாக அர்ப்பணிப்பதில் இருக்கிறது.

அந்தத் தெய்வீக நோக்கத்தின் மனித ஆழத்தைக் கெத்செமனே வெளிப்படுத்துகிறது.

அவர் இன்னும் தேவனைப் பிதா என்றே அழைக்கிறார்.

பாத்திரம் அவர்முன் இருக்கிறது. அவருடைய ஜெபத்திற்குள் அந்த உறவு நீடிக்கிறது.

தாம் நேசிக்கும் பிதாவிடம் தம்மை ஒப்படைத்தபடியே, தமது மனித ஏக்கத்தின் உண்மையை அவர் பேசுகிறார்.

நேசிக்கப்படுவது என்றால் வேதனையிலிருந்து விலக்கப்படுவது என்று நாம் நம்புவதையே, தெய்வீக அன்பைப் பற்றிய நமது புரிதல் எவ்வளவு சார்ந்திருக்கிறது?

அந்தத் தோட்டத்தில் இயேசு அன்புக்குரிய குமாரனாக இருக்கிறார்.

அவருடைய வியாகுலம் அவருடைய குமாரத்துவத்தை நீக்குவதில்லை. அவருடைய விண்ணப்பம் அவருடைய உண்மைத்தன்மையை நீக்குவதில்லை.

தமது முழு மனித அனுபவத்தையும் அவர் பிதாவுடனான ஐக்கியத்திற்குள் கொண்டுவருகிறார்.

இந்த மறைபொருளின் ஓர் அசாதாரண விளைவிற்குள் அகஸ்தீனுஸ் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறார். கிறிஸ்து “நமது ஆசாரியராக நமக்காக ஜெபிக்கிறார்” என்றும், “நமது தலையாக நமக்குள் ஜெபிக்கிறார்” என்றும் அவர் எழுதுகிறார்; அதே நேரத்தில் நாம் ஜெபிக்கும் தேவனும் அவரே.

அவருடனான நமது உறவில் இந்த மூன்று உண்மைகளும் அடங்குகின்றன.

அவரைத் தேவனாக அணுகுகிறோம். மத்தியஸ்தராகிய அவர் வழியாகப் பிதாவை அணுகுகிறோம். அவருடைய சரீரத்தின் உறுப்புகளாக, முழுமையான உண்மையோடு தமது மனித வாழ்வை ஏற்கெனவே அர்ப்பணித்தவரோடு நாம் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.

அவருடைய ஜெபம் நமக்காக ஏதோவொன்றைத் திறக்கிறது.

நமது வியாகுலத்தைக் கொண்டு செல்லும் அவரே, வியாகுலம் அனுபவிக்கப்படும் வாழ்க்கைக்குள் நேரடியாக வந்திருக்கிறார். யார் வழியாக நாம் பிதாவை அணுகுகிறோமோ, அவரே ஒரு மனிதக் குரலில் பிதாவிடம் பேசியிருக்கிறார்.

அவருடைய ஐக்கியத்தில் நமது மனித இயல்புக்கு ஓர் இடமிருக்கிறது.

அந்த மனித இயல்பு வெளிப்படவும் அவர் அனுமதிக்கிறார்.

தம் நண்பர்களைத் தம்மருகே இருக்கும்படி அவர் கேட்கிறார். அவர்கள் இருப்பதற்கே காரணமான குமாரன், அவர்களுடைய துணையைக் கேட்கிறார்.

அந்தக் கோரிக்கையில் ஓர் அசாதாரண மென்மை இருக்கிறது. பிதாவுடனான அவருடைய பரிபூரண உறவுக்குள் மனிதத் துணைமைக்கும் இடமிருக்கிறது.

பிறகு அவர்கள் தூங்கிவிடுகிறார்கள்.

அவர் சொல்வதைக் கேட்கும் அளவுக்கு அருகில் இருப்பவர்களால், அவரோடு விழித்திருக்க முடியவில்லை.

இருந்தாலும் அவர் தொடர்ந்து ஜெபிக்கிறார். அவர் மீண்டும் மீண்டும் ஜெபத்திற்குத் திரும்புவதை மத்தேயு விவரிக்கிறார். முதல் ஜெபத்திலேயே இருந்த அவருடைய ஒப்புக்கொடுத்தல், அந்த நேரத்தின் தொடரும் விலையின் வழியாக உண்மையோடு வாழ்ந்து காட்டப்படுகிறது.

அர்ப்பணிப்பு நீடிக்கும்போதே வலியும் நீடிக்கிறது.

பிறகு, அவர் கதறலோடும் கண்ணீரோடும் ஜெபித்தார் என்றும், அவர் கேட்கப்பட்டார் என்றும் எபிரெயர் நிருபம் சொல்கிறது.

அவர் கேட்கப்பட்டார்.

இருந்தாலும் அவர் சிலுவைக்குச் சென்றார்.

உயிர்த்தெழுதலின் வெளிச்சத்தில் வாசிக்கும்போது, அந்தப் பதில் மரணத்தின் வழியாக உயிர்த்த வாழ்வை எட்டுகிறது. நெருங்கிவரும் துன்பத்திலிருந்து தப்பிப்பதைவிட இரட்சிப்பின் நோக்கம் மேலானது.

பாத்திரம் அங்கேயே இருக்கிறது. மரணம் தன் இறுதி வார்த்தையை இழக்கும்.

தோட்டத்தின் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ள இது இன்றியமையாதது: அவருடைய வேதனையின் நோக்கம் உயிர்.

துரோகம் தீமையாகவே இருக்கிறது. காயங்கள் கொடூரமானவையாகவே இருக்கின்றன. மரணம் ஓர் எதிரியாகவே இருக்கிறது.

நமது இரட்சிப்பை நிறைவேற்ற அவருடைய அன்பு இந்த உண்மைகளுக்குள் நுழைகிறது. அவருடைய அர்ப்பணிப்பு எந்த வெற்றியை நோக்கிச் செல்கிறது என்பதை உயிர்த்தெழுதல் வெளிப்படுத்துகிறது.

அந்த அர்ப்பணிப்பின் பலனைப் பெறுகிறவர்கள் யார் என்பதையும் நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

சீடர்கள் விழித்திருக்கத் தவறுகிறார்கள்.

இயேசு அவர்களுக்காகத் தொடர்ந்து சிலுவையை நோக்கிச் செல்கிறார்.

அவரருகே விழித்திருக்க முடியாதவர்களும், அவர் தம்மையே கொடுக்கும் மக்களுள் அடங்குகிறார்கள்.

உண்மையோடு நிலைத்திருக்கத் தவறியவர்களை அவருடைய உண்மைத்தன்மை சென்றடைகிறது.

அந்தத் தோட்டம் என் கீழ்ப்படிதலுக்கான முன்மாதிரியாக ஆவதற்கு முன்பே, அது எனக்காக என் இரட்சகர் காட்டிய கீழ்ப்படிதலின் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறது.

அதனால்தான் நான் ஒரு கிறிஸ்தவன்.

ஏனெனில் நம்மை நேசிப்பதற்கான முழு மனித விலையையும் அறிந்து, நம்முடையதைப் போலவே உண்மையான ஒரு மனித இயல்பில் அந்த விலையை உணர்ந்து, சுதந்திரமாகத் தம்மையே கொடுப்பவர் இதோ இருக்கிறார்.

படைப்பாளர் தமது படைப்புக்குள் நேரடியாக வந்திருக்கிறார்.

நித்திய குமாரன் காலத்திற்குள் தமது உண்மையுள்ள பதிலை அளித்திருக்கிறார்.

மரணத்தைக் கண்டு பின்வாங்கும் மனித இயல்பு, மரணத்தைவிட வலிமையான ஓர் அன்பில் அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அவர் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனித இயல்பு ஒருபோதும் கைவிடப்படுவதில்லை.

உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு, இயேசு தமது சீடர்களுக்குத் தமது கைகளையும் விலாவையும் காட்டுகிறார். அந்தக் காயங்கள் உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவருக்குரியவை. அவர்கள் வணங்குகிறவர் வேதனை அனுபவித்த அதே நபர்தான்; இப்போது மரணத்தின் அதிகாரத்திற்கு அப்பால் உயிரோடு இருக்கிறார்.

எந்த மனித இயல்பின் வழியாக அவர் நம்மை நேசித்தாரோ, அதை அவர் மகிமைக்குள் ஏந்திச் செல்கிறார்.

எனவே கெத்செமனே அவருக்குரிய ஒவ்வொருவரின் எதிர்காலத்தையும் சென்றடைகிறது. அவர் மீட்டெடுக்கும் மனித வாழ்வுக்குக் கல்லறையைத் தாண்டிய ஓர் எதிர்கால நிறைவு இருக்கிறது.

அவர் முழங்காலிடும் தரை, உயிர்த்தெழுதலை நோக்கித் திறக்கிறது.

இருந்தாலும் அவர் எழுவதற்கு முந்தைய அந்தத் தருணத்திற்கே நான் மீண்டும் மீண்டும் திரும்புகிறேன்.

அன்புக்கான விலை என்ன என்பதை அவர் அறிந்திருக்கிறார்.

அன்புக்கான விலை என்ன என்பதை அவர் உணர்கிறார்.

நித்திய வார்த்தை ஒரு மனிதக் குரலில் தமது உண்மையுள்ள பதிலை அளிக்கிறார்.

அந்தக் கொடையில் தமது மனித இயல்பு முழுமையாக இருக்க, அவர் சிலுவைக்குச் செல்கிறார்.

அவர் ஒரு மனித இதயத்தால் நம்மை நேசித்தார்.

நமக்கு நித்திய ஜீவனை அளிக்கும் குமாரன், நமக்காகத் தமது உயிரைக் கொடுத்த மனிதராகவும் நித்தியமாக இருப்பார்.

- Adam