Γεθσημανή.

Η νύχτα που ο Θεός έπεσε στα γόνατα.

Τελικά, η Γεθσημανή είναι ο λόγος που είμαι χριστιανός.

Γιατί εκεί, πριν μπει έστω και ένα καρφί στο σώμα του, αρχίζω να βλέπω τι σημαίνει πραγματικά να λέμε ότι ο Χριστός μάς αγάπησε.

Ο αιώνιος Υιός βρίσκεται στο έδαφος. Η ψυχή του κατακλύζεται από θλίψη. Ρωτά τον Πατέρα του αν μπορεί να παρέλθει το ποτήρι.

Εκείνος μέσω του οποίου ήρθε η ζωή στην ύπαρξη γνωρίζει τι σημαίνει να θέλεις να συνεχίσεις να ζεις.

Και δίνει αυτή τη ζωή για εμάς.

Δυσκολεύομαι να συλλάβω το μέγεθος αυτού του γεγονότος. Λέμε τόσο συχνά ότι ο Ιησούς πέθανε για εμάς, ώστε τα λόγια μπορούν να περνούν από τα χείλη μας χωρίς ποτέ να φτάνουν σε εκείνο το βάθος μέσα μας που θα έπρεπε να τρέμει όταν τα ακούει.

Αλλά ο κήπος με κάνει να σταματώ.

Γιατί δεν μπορούμε να καταλάβουμε την αγάπη που αποκαλύπτεται στην προθυμία του, αν δεν πάρουμε στα σοβαρά την ανθρώπινη φύση που ανατριχιάζει μπροστά στο τίμημα.

Η ανθρώπινη φύση του ήταν που έκανε τον σταυρό τόσο δύσκολο.

Είχε σώμα που μπορούσε να πληγωθεί, νου που μπορούσε να βιώσει την προσέγγιση του πόνου, ψυχή που μπορούσε να θρηνήσει και ανθρώπινη θέληση που επιθυμούσε φυσικά το αγαθό της ζωής.

Τον σταυρό θα τον βίωνε Ο ΙΔΙΟΣ.

Και εκείνος που θα τον βίωνε ήταν ο Θεός Υιός.

Σε αυτό το μυστήριο θέλω να παραμείνω. Το πρόσωπο που στηρίζει το έδαφος έχει πέσει πάνω του. Εκείνος που δίνει πνοή σε κάθε ζωντανό πλάσμα έχει γίνει ικανός να παραδώσει τη δική του.

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος θέτει μπροστά μας το παράδοξο: «Προσεύχεται, αλλά και ακούει την προσευχή. Κλαίει, αλλά και σταματά τα δάκρυα».

Και οι δύο πραγματικότητες ανήκουν στο ίδιο πρόσωπο.

Μερικές φορές φανταζόμαστε την ανθρώπινη φύση του Χριστού σαν μια ορατή επιφάνεια, με τη θεότητά του κρυμμένη με ασφάλεια από πίσω. Το σώμα του συναντά τον πόνο, ενώ το πρόσωπο που το κατοικεί μένει ανέγγιχτο από την εμπειρία.

Αυτό όμως θα αφαιρούσε από την ενανθρώπηση τη βαθιά οικειότητά της.

Ο αιώνιος Υιός έκανε δική του την ανθρώπινη φύση μας. Ζει προσωπικά μέσα από τον νου, τα συναισθήματα, το σώμα και τη θέλησή της. Η θεία φύση του παραμένει θεία, ενώ ο πόνος που βιώνει μέσω της ανθρώπινης φύσης του είναι πραγματικά ΔΙΚΟΣ ΤΟΥ.

Ο Λέων ο Μέγας επιμένει στην ακεραιότητα και των δύο φύσεων: η ανθρώπινη φύση διατηρεί την πραγματικότητά της στην ένωση με τη θεότητα. Το μεγαλείο του προσώπου δεν κάνει ποτέ τις πληγές μη πραγματικές.

Χρειάζεται να διακρίνουμε πώς υποφέρει, χωρίς να διαιρούμε εκείνον που υποφέρει.

Υπάρχει ένας Υιός.

Εκείνος του οποίου το σώμα θα συντριβεί είναι εκείνος μέσω του οποίου υπάρχουν τα σώματα.

Γι’ αυτό η Γεθσημανή δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια συγκινητική ιστορία για έναν γενναίο άνθρωπο. Η ταυτότητα εκείνου που γονατίζει εκεί αλλάζει τη σημασία όλων όσων υπομένει.

Ο Θεός Υιός μπήκε προσωπικά στην κατάστασή μας.

Και μπήκε μέσα της από τα μέσα.

Ο Γρηγόριος μάς δίνει τον λόγο σε μια φράση με εκπληκτικές συνέπειες: «Ό,τι δεν προσλήφθηκε, δεν θεραπεύτηκε».

Ο ανθρώπινος νους έχει σημασία για τη σωτηρία. Η ανθρώπινη θέληση έχει σημασία για τη σωτηρία. Η εσωτερική ζωή μέσα από την οποία βιώνουμε τον κόσμο έχει σημασία για τη σωτηρία.

Ο Υιός προσλαμβάνει την ανθρώπινη φύση μας στην πληρότητά της, χωρίς αμαρτία, για να την αποκαταστήσει στην πληρότητά της.

Έτσι, όταν συναντούμε την αγωνία του στον κήπο, συναντούμε κάτι που ανήκει στο βάθος της ενανθρώπησης.

Έχει έρθει εκεί όπου ένας άνθρωπος γνωρίζει τι πλησιάζει και πρέπει παρ’ όλα αυτά να ζήσει τον ερχομό του.

Ο σταυρός δεν έχει ακόμη διαπεράσει το σώμα του. Κι όμως, ήδη υπομένει την προσέγγισή του.

Γνωρίζουμε κάτι από αυτή την εμπειρία. Μια απώλεια μπορεί να αρχίσει να πονά πριν συμβεί. Μια συζήτηση μπορεί να καταλάβει ολόκληρο το σώμα μας πριν ειπωθεί μια λέξη. Το αύριο μπορεί να γίνει ένα βάρος που κουβαλιέται σήμερα.

Ο Υιός μπήκε ακόμη και σε αυτή τη διάσταση της ανθρώπινης ζωής.

Και όταν ο Ματθαίος καταγράφει τη θλίψη του, ο απόλυτα πιστός Υιός είναι εκείνος που την εκφράζει.

Η αγιότητά του και η αγωνία του υπάρχουν στην ίδια στιγμή.

Πόσο θα έπρεπε να αλλάξει η κατανόησή μας για την πνευματική ωριμότητα, αν αφήναμε αυτή την αλήθεια να φτάσει μέσα μας;

Μπορούμε να φανταζόμαστε την εγγύτητα στον Θεό ως ένα είδος συναισθηματικού άτρωτου. Κι όμως, μια καρδιά πλήρως ζωντανή απέναντι στο αγαθό μπορεί να αισθανθεί βαθιά τον τρόμο αυτού που το απειλεί.

Ο Χριστός γνωρίζει την αξία της ανθρώπινης ζωής.

Η θλίψη του παίρνει στα σοβαρά την αγαθότητά της.

Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός διακρίνει τον φυσικό φόβο από την αμαρτωλή δυσπιστία. Η φυσική επιθυμία διατήρησης της ζωής ανήκει στην ενσώματη ύπαρξή μας. Το ότι ο Χριστός ανατριχιάζει μπροστά στον θάνατο εκφράζει την πραγματικότητα της ανθρώπινης φύσης που προσέλαβε.

Ο θάνατος απειλεί κάτι αγαθό.

Η επιθυμία του να ζήσει είναι αθώα.

Αυτό έχει σημασία, γιατί το δώρο της ζωής του είναι το δώρο κάποιου πράγματος που αγαπά. Η προθυμία του έχει βάρος ακριβώς επειδή η ζωή που δίνει είναι πολύτιμη.

Και τότε ακούμε την προσευχή στην καρδιά του μυστηρίου:

«Ας γίνει όχι το δικό μου θέλημα, αλλά το δικό σου».

Πώς μπορεί ο Υιός να συμμερίζεται τον θείο σκοπό της σωτηρίας μας και να ζητά ειλικρινά να παρέλθει το ποτήρι;

Για να απαντήσουμε, χρειάζεται να σκεφτούμε προσεκτικά τι σημαίνει γι’ αυτόν να είναι πλήρως άνθρωπος.

Ο Μάξιμος ο Ομολογητής κατάλαβε ότι μια ανθρώπινη φύση χωρίς ανθρώπινη θέληση θα ήταν ελλιπής. Ο Υιός προσλαμβάνει την ανθρώπινη ικανότητα να θέλει, να επιθυμεί το αγαθό και να ενεργεί ελεύθερα.

Ο Χριστός λοιπόν διαθέτει τόσο θεία όσο και ανθρώπινη θέληση.

Η θεία θέλησή του είναι εκείνη που μοιράζεται αιώνια με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα. Η ανθρώπινη θέλησή του ανήκει στην πλήρη ανθρώπινη φύση που έκανε δική του.

Ένα πρόσωπο θέλει μέσω και των δύο.

Δύο θελήσεις δεν σημαίνουν δύο αντίπαλους εαυτούς.

Η ανθρώπινη υπακοή του Υιού είναι δική του ανθρώπινη πράξη. Η ανθρώπινη φύση του συμμετέχει πλήρως στην προσφορά.

Αυτό που θέλει αιώνια ως Θεός, το πραγματοποιεί μέσα στην ιστορία ως άνθρωπος.

Ένα ανθρώπινο ΝΑΙ ανήκει στο σωτήριο έργο του Θεού.

Αλλά και το αίτημα να παρέλθει το ποτήρι είναι πραγματικό. Πώς μπορούν να αληθεύουν και τα δύο;

Επειδή το ίδιο γεγονός μπορεί να βιώνεται σε σχέση με διαφορετικά αγαθά.

Ο θάνατος, ως καταστροφή της ανθρώπινης ζωής, είναι κάτι μπροστά στο οποίο η ανθρώπινη φύση του φυσικά ανατριχιάζει. Ο θάνατος, που υπομένει θεληματικά για τη σωτηρία μας, γίνεται κάτι που αποδέχεται ελεύθερα.

Η επιθυμία του να διατηρήσει τη ζωή του και η προθυμία του να την προσφέρει είναι και οι δύο αληθινά ανθρώπινες. Η φυσική αποστροφή δεν γίνεται ποτέ απόρριψη του Πατέρα.

Γνωρίζει την αξία της ζωής και γνωρίζει τον σωτήριο σκοπό για τον οποίο τη δίνει.

Η πάλη της Γεθσημανής βρίσκεται μέσα στο τεράστιο ανθρώπινο τίμημα αυτής της πιστής προσφοράς.

Η αγάπη του είναι ακλόνητη. Το τίμημα βιώνεται τώρα.

Μπορούμε να μπερδεύουμε τη βεβαιότητα με την ευκολία. Φανταζόμαστε ότι, αν ο Χριστός γνωρίζει την αγαθότητα του Πατέρα, την αποστολή του και ότι θα ακολουθήσει η ανάσταση, η εμπειρία του πρέπει κάπως να προστατεύεται από τον πόνο.

Αλλά η γνώση δεν αναισθητοποιεί την ύπαρξη.

Μια υπόσχεση μπορεί να είναι ολόψυχη πριν βιωθούν οι απαιτήσεις της. Ένας άνθρωπος μπορεί να ξέρει ποιον αγαπά και παρ’ όλα αυτά να υποφέρει φρικτά δίνοντας τον εαυτό του για εκείνον.

Το ότι η αγάπη είναι ακλόνητη δεν σημαίνει ότι έχει ήδη καταβληθεί το τίμημά της.

Ο Υιός γνωρίζει. Ο άνθρωπος πρέπει ακόμη να υποφέρει.

Και ο Υιός και ο άνθρωπος είναι το ίδιο πρόσωπο.

Αυτό είναι που κάνει τον κήπο τόσο βαθύ.

Όταν μιλώ για το ότι υπερνικά την ανθρώπινη φύση του, εννοώ ότι την περνά μέσα από ολόκληρο τον τρόμο του πόνου και του θανάτου, προσφέροντας ελεύθερα τον εαυτό του ενώ αισθάνεται το τίμημα της προσφοράς.

Παραμένει πλήρως άνθρωπος μέσα στη νίκη.

Η ανθρώπινη φύση που τρέμει είναι η ανθρώπινη φύση που συναινεί.

Η ομολογία της Εκκλησίας για τις δύο θελήσεις του Χριστού προστατεύει αυτή την πραγματικότητα. Η ανθρώπινη θέλησή του διατηρείται στην ένωση με τον Θεό. Η υπακοή της είναι μια ζωντανή πράξη ανθρώπινης ελευθερίας.

Και αυτό μας φέρνει σε ένα ερώτημα για την ίδια την ελευθερία.

Συχνά ταυτίζουμε την ελευθερία με την ικανότητα να αρνηθούμε. Παραμένω ελεύθερος επειδή μπορώ να αποσυρθώ, επειδή καμία δέσμευση δεν μπορεί να με διεκδικήσει οριστικά, επειδή μπορώ να επιλέξω κάτι άλλο όταν το τίμημα γίνει πολύ μεγάλο.

Αλλά είναι η ικανότητα προδοσίας αυτό που κάνει την αγάπη ελεύθερη;

Ή μήπως η ελευθερία ολοκληρώνεται στην ικανότητα να προσφέρουμε ολόψυχα τον εαυτό μας στο αγαθό;

Τόσο μεγάλο μέρος αυτού που αποκαλούμε ελευθερία είναι υπακοή σε οτιδήποτε υπόσχεται ανακούφιση.

Κρύβουμε την αλήθεια επειδή η ειλικρίνεια απειλεί την αποδοχή μας από τους άλλους. Αποσύρουμε την αγάπη μας επειδή το να αγαπάμε έγινε επώδυνο. Αποφεύγουμε μια ευθύνη επειδή δεν αντέχουμε όσα μας ζητά.

Κι έπειτα αποκαλούμε τον εαυτό μας ελεύθερο επειδή ακολουθήσαμε τις επιθυμίες μας.

Αλλά πόσο ελεύθεροι είμαστε αν η απειλή του πόνου μπορεί να κυβερνά όλα όσα είμαστε διατεθειμένοι να αγαπήσουμε;

Στη Γεθσημανή, ο Χριστός αισθάνεται τον ανθρώπινο τρόμο του πόνου, παραμένοντας ελεύθερος να προσφέρει τον εαυτό του.

Η επιθυμία του να ζήσει είναι πραγματική. Η σωτήρια αγάπη του παραμένει ελεύθερη.

Η επερχόμενη απώλεια της ζωής δεν μπορεί να τον εξαναγκάσει να εγκαταλείψει το αγαθό για το οποίο τη δίνει.

Η προς Εβραίους λέει ότι ήρθε να ελευθερώσει όσους κρατούνταν στη δουλεία από τον φόβο του θανάτου. Ο κήπος με κάνει να βλέπω πόσο βαθιά μπορεί να φτάσει αυτή η δουλεία και πόσο βαθιά είναι η ελευθερία του.

Προχωρά προς τον θάνατο με μια αγάπη που ο θάνατος δεν μπορεί να κυβερνήσει.

Κι όμως, το νόημα αυτού ξεπερνά ένα εξαιρετικό παράδειγμα προσωπικού θάρρους.

Ο Ειρηναίος κατανοούσε την υπακοή του Χριστού σε σχέση με την ανυπακοή του Αδάμ. Ο Χριστός ανακεφαλαιώνει την ιστορία της ανθρωπότητας και την οδηγεί σε μια νέα εκπλήρωση. Η υπακοή του σταυρού αναιρεί ό,τι πήγε στραβά στο δέντρο.

Αυτό με κάνει να διαβάζω την Εδέμ και τη Γεθσημανή μαζί.

Στην Εδέμ, η ανθρωπότητα αναζητά την ολοκλήρωση μέσα από τη δυσπιστία προς τον δωρητή της ζωής.

Στη Γεθσημανή, ο Χριστός εμπιστεύεται την ανθρώπινη ζωή του στον Πατέρα αντιμετωπίζοντας τον θάνατο.

Η πιστή απάντηση της ανθρωπότητας στον Θεό βιώνεται στα βάθη της, κάτω από τις πιο τρομερές συνθήκες.

Ο Χριστός δεν χρειάζεται ποτέ να μεταστραφεί από προσωπική ανταρσία. Είναι ο πιστός Υιός του οποίου η υπακοή μάς αποκαθιστά.

Η ανθρώπινη θέλησή του είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μέσω της οποίας πραγματοποιείται η σωτηρία μας.

Αυτό με κάνει να ξανασκέφτομαι τι είμαστε.

Λαμβάνουμε την ύπαρξή μας. Δεν δημιουργούμε εμείς την αγαθότητα που κάνει τη ζωή άξια να τη ζει κανείς. Η ίδια η ελευθερία μας είναι δώρο.

Ίσως γινόμαστε πληρέστερα ο εαυτός μας όταν γινόμαστε ικανοί να προσφέρουμε αυτό το δώρο με αγάπη.

Στον Χριστό, η κοινωνία με τον Θεό οδηγεί την ανθρώπινη ελευθερία στην ολοκλήρωσή της. Η ανθρώπινη φύση του παραμένει απολύτως ανθρώπινη και απολύτως πιστή.

Η Γεθσημανή αποκαλύπτει μαζί το τίμημα της αγάπης του και τον προορισμό της ανθρώπινης φύσης μας.

Δημιουργηθήκαμε για κοινωνία.

Και εδώ, στον ενανθρωπήσαντα Υιό, ο Θεός πλησιάζει την ανθρωπότητα με σωτήρια αγάπη, ενώ η ανθρωπότητα απαντά στον Θεό με πιστή υπακοή.

Και οι δύο κινήσεις ανήκουν στο ίδιο πρόσωπο.

Υπάρχει και μια άλλη διάσταση στο ποτήρι που πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά.

Στη Γραφή, το ποτήρι μπορεί να σημαίνει ένα ορισμένο μερίδιο πόνου και κρίσης. Ο Ησαΐας μιλά για το ποτήρι της θείας οργής. Αυτό μας βοηθά να ακούσουμε τη βαρύτητα της εικόνας που χρησιμοποιεί ο Ιησούς.

Πλησιάζει το πάθος ως μεσίτης της σωτηρίας μας, αντιμετωπίζοντας την πραγματικότητα της αμαρτίας, της κρίσης και του θανάτου.

Η προσφορά του ξεπερνά ένα παράδειγμα που μπορούμε να θαυμάζουμε. Πραγματοποιεί τη συμφιλίωση και την απελευθέρωση που χρειαζόμαστε.

Το μεγαλείο του σταυρού λοιπόν δεν μπορεί να μετρηθεί υπολογίζοντας μόνο τον σωματικό πόνο.

Πρέπει να ρωτήσουμε ποιος προσφέρει τον εαυτό του, για ποιους τον προσφέρει και τι πραγματοποιεί το δώρο του.

Εκείνος που προσφέρει αυτή την πεπερασμένη ανθρώπινη ζωή είναι ο αιώνιος Υιός.

Η αγάπη του εκφράζεται μέσα από μια ανθρώπινη καρδιά. Το πρόσωπο του οποίου είναι αυτή η αγάπη παραμένει Θεός.

Ο πόνος δεν δημιουργεί αυτή την αγάπη.

Αποκαλύπτει πόσο βαθιά μπαίνει αυτή η αγάπη στην κατάστασή μας.

Και η αγάπη παραμένει αδιαίρετη.

Ο Πατέρας και ο Υιός μοιράζονται τη μία θεία θέληση. Η ανθρώπινη υπακοή του Ιησού εκφράζει τον σωτήριο σκοπό που μοιράζεται αιώνια με τον Πατέρα.

Η αγάπη του Πατέρα είναι ήδη παρούσα στην αποστολή του Υιού. Η αγάπη του Υιού είναι παρούσα στην ελεύθερη προσφορά του.

Η Γεθσημανή αποκαλύπτει το ανθρώπινο βάθος αυτού του θείου σκοπού.

Εξακολουθεί να αποκαλεί τον Θεό Πατέρα.

Το ποτήρι παραμένει μπροστά του. Η σχέση παραμένει μέσα στην προσευχή του.

Εκφράζει την αλήθεια της ανθρώπινης λαχτάρας του ενώ εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Πατέρα που αγαπά.

Πόσο εξαρτάται η κατανόησή μας για τη θεία αγάπη από την πεποίθηση ότι το να αγαπιέσαι θα έπρεπε να σημαίνει πως απαλλάσσεσαι από τον πόνο;

Ο Ιησούς είναι ο αγαπημένος Υιός στον κήπο.

Η αγωνία του δεν ακυρώνει την υιότητά του. Το αίτημά του δεν ακυρώνει την πιστότητά του.

Φέρνει ολόκληρη την ανθρώπινη εμπειρία του σε κοινωνία με τον Πατέρα.

Ο Αυγουστίνος μάς οδηγεί σε μια εκπληκτική συνέπεια αυτού του μυστηρίου. Γράφει ότι ο Χριστός «προσεύχεται για εμάς ως Ιερέας μας» και «προσεύχεται μέσα μας ως Κεφαλή μας», ενώ είναι ο Θεός στον οποίο προσευχόμαστε.

Η σχέση μας μαζί του περιλαμβάνει και τις τρεις πραγματικότητες.

Τον πλησιάζουμε ως Θεό. Πλησιάζουμε τον Πατέρα μέσω αυτού ως μεσίτη. Ως μέλη του σώματός του, ενωνόμαστε με εκείνον του οποίου η ανθρώπινη ζωή έχει ήδη προσφερθεί με τέλεια πιστότητα.

Η προσευχή του ανοίγει κάτι για εμάς.

Εκείνος στον οποίο φέρνουμε την αγωνία μας μπήκε προσωπικά στη ζωή όπου βιώνεται η αγωνία. Εκείνος μέσω του οποίου πλησιάζουμε τον Πατέρα μίλησε ο ίδιος στον Πατέρα με ανθρώπινη φωνή.

Η ανθρώπινη φύση μας έχει θέση στην κοινωνία του.

Και επιτρέπει να φανεί αυτή η ανθρώπινη φύση.

Ζητά από τους φίλους του να παραμείνουν δίπλα του. Ο Υιός μέσω του οποίου υπάρχουν ζητά την παρέα τους.

Υπάρχει εξαιρετική τρυφερότητα σε αυτό το αίτημα. Η τέλεια σχέση του με τον Πατέρα αφήνει χώρο για ανθρώπινη συντροφιά.

Έπειτα αποκοιμιούνται.

Οι άνθρωποι που είναι αρκετά κοντά ώστε να τον ακούν δεν μπορούν να μείνουν ξύπνιοι μαζί του.

Ωστόσο συνεχίζει να προσεύχεται. Ο Ματθαίος τον περιγράφει να επιστρέφει επανειλημμένα, με την παράδοσή του ήδη παρούσα στην πρώτη προσευχή και βιωμένη πιστά μέσα στο διαρκές τίμημα εκείνης της ώρας.

Ο πόνος παραμένει ενώ η προσφορά παραμένει.

Έπειτα η προς Εβραίους λέει ότι προσευχήθηκε με κραυγές και δάκρυα και ότι εισακούστηκε.

ΕΙΣΑΚΟΥΣΤΗΚΕ.

Και πάλι πήγε στον σταυρό.

Διαβασμένη στο φως της ανάστασης, η απάντηση περνά μέσα από τον θάνατο στην αναστημένη ζωή. Ο σωτήριος σκοπός ξεπερνά τη διαφυγή από την επερχόμενη δοκιμασία.

Το ποτήρι παραμένει. Ο θάνατος θα χάσει τον τελευταίο του λόγο.

Αυτό είναι ουσιώδες για το νόημα του κήπου: ο σκοπός του πόνου του είναι η ζωή.

Η προδοσία παραμένει κακό. Οι πληγές παραμένουν τρομερές. Ο θάνατος παραμένει εχθρός.

Η αγάπη του μπαίνει σε αυτές τις πραγματικότητες για να πραγματοποιήσει τη σωτηρία μας, και η ανάσταση αποκαλύπτει τη νίκη προς την οποία κινείται η προσφορά του.

Και πρέπει να θυμόμαστε ποιοι λαμβάνουν το όφελος αυτής της προσφοράς.

Οι μαθητές αποτυγχάνουν να αγρυπνήσουν.

Ο Ιησούς συνεχίζει προς τον σταυρό για εκείνους.

Όσοι δεν μπορούν να μείνουν ξύπνιοι δίπλα του είναι ανάμεσα σε εκείνους για τους οποίους προσφέρει τον εαυτό του.

Η πιστότητά του φτάνει σε εκείνους των οποίων η πιστότητα απέτυχε.

Πριν ο κήπος γίνει πρότυπο για τη δική μου υπακοή, είναι μέρος της υπακοής του Σωτήρα μου για εμένα.

Γι’ αυτό είμαι χριστιανός.

Γιατί εδώ είναι εκείνος που γνωρίζει ολόκληρο το ανθρώπινο τίμημα της αγάπης για εμάς, το αισθάνεται σε μια ανθρώπινη φύση τόσο πραγματική όσο η δική μας και προσφέρει ελεύθερα τον εαυτό του.

Ο δημιουργός μπήκε προσωπικά στη δημιουργία του.

Ο αιώνιος Υιός έδωσε την πιστή απάντησή του μέσα στον χρόνο.

Η ανθρώπινη φύση που ανατριχιάζει μπροστά στον θάνατο προσφέρθηκε μέσα σε μια αγάπη ισχυρότερη από τον θάνατο.

Και η ανθρώπινη φύση που προσλαμβάνει δεν απορρίπτεται ποτέ.

Μετά την ανάσταση, ο Ιησούς δείχνει στους μαθητές του τα χέρια και την πλευρά του. Οι πληγές ανήκουν στον αναστημένο Κύριο. Το πρόσωπο που προσκυνούν είναι εκείνο που υπέφερε, τώρα ζωντανό πέρα από την κυριαρχία του θανάτου.

Μεταφέρει στη δόξα την ανθρώπινη φύση μέσω της οποίας μάς αγάπησε.

Η Γεθσημανή λοιπόν φτάνει στο μέλλον όλων όσοι του ανήκουν. Η ανθρώπινη ζωή που αποκαθιστά έχει προορισμό πέρα από τον τάφο.

Το έδαφος πάνω στο οποίο γονατίζει ανοίγεται προς την ανάσταση.

Κι όμως επιστρέφω συνεχώς σε εκείνη τη στιγμή πριν σηκωθεί.

Ξέρει τι θα κοστίσει η αγάπη.

Αισθάνεται τι θα κοστίσει η αγάπη.

Και ο αιώνιος Λόγος δίνει την πιστή απάντησή του με ανθρώπινη φωνή.

Πηγαίνει στον σταυρό με την ανθρώπινη φύση του πλήρως παρούσα στο δώρο.

Μας αγάπησε με ανθρώπινη καρδιά.

Και ο Υιός που μας δίνει αιώνια ζωή θα είναι αιώνια ο άνθρωπος που έδωσε τη ζωή του για εμάς.

- Adam