Getsemani.

Ang gabing napaluhod ang Diyos.

Sa huli, ang Getsemani ang dahilan kung bakit ako Kristiyano.

Dahil doon, bago pa bumaon ang kahit isang pako sa kanyang katawan, nagsisimula kong makita kung ano talaga ang ibig sabihin ng pagsasabing minahal tayo ni Cristo.

Nasa lupa ang walanghanggang Anak. Labis na dinadaganan ng kalungkutan ang kanyang kaluluwa. Itinatanong niya sa kanyang Ama kung maaaring lumampas ang saro.

Siya na sa pamamagitan niya ay umiral ang buhay ay nakaaalam kung ano ang ibig sabihin ng pagnanais na patuloy na mabuhay.

At ibinibigay niya ang buhay na iyon para sa atin.

Nahihirapan akong unawain ang bigat at lawak nito. Napakadalas nating sabihin na namatay si Jesus para sa atin kaya maaaring dumaan ang mga salita sa ating bibig nang hindi man lamang umaabot sa bahagi ng ating pagkatao na dapat manginig kapag naririnig ang mga ito.

Pero pinatitigil ako ng hardin.

Dahil hindi natin mauunawaan ang pag-ibig na nahahayag sa kanyang kusang pagpapasya hangga’t hindi natin sineseryoso ang pagiging taong umuurong sa harap ng magiging kapalit nito.

Ang kanyang pagiging tao ang dahilan kung bakit napakahirap ng krus.

Mayroon siyang katawang maaaring masugatan, isipang maaaring humarap sa papalapit na pagdurusa, kaluluwang maaaring malumbay, at kaloobang pantao na likas na naghahangad sa kabutihan ng pagiging buhay.

SIYA ang daranas ng krus.

At ang daranas nito ay ang Diyos Anak.

Iyan ang hiwagang nais kong pagtagalan. Ang personang sumusustento sa lupa ay nakasubsob dito. Ang nagbibigay ng hininga sa bawat nabubuhay ay naging may kakayahang ialay ang sarili niyang hininga.

Inihaharap sa atin ni Gregorio ng Nazianzo ang kabalintunaan: “Nananalangin siya, ngunit siya ang nakikinig sa panalangin. Lumuluha siya, ngunit siya ang nagpapahinto sa mga luha.”

Kapwa realidad ay kabilang sa iisang persona.

Minsan, iniisip natin ang pagiging tao ni Cristo na parang isang nakikitang ibabaw, at ligtas na nakakubli sa likod nito ang kanyang pagka-Diyos. Nararanasan ng kanyang katawan ang sakit habang nananatiling hindi naaabot ng karanasang iyon ang personang nananahan dito.

Ngunit aalisin niyan ang lalim ng pakikibahagi ng Diyos sa atin sa pagkakatawang-tao.

Inangkin ng walanghanggang Anak ang ating pagiging tao bilang kanya. Personal siyang namumuhay sa pamamagitan ng isip, damdamin, katawan at kalooban nito. Nananatiling dibino ang kanyang kalikasang Diyos, samantalang ang pagdurusang dinaranas niya sa kanyang kalikasang tao ay tunay na KANYA.

Iginigiit ni León Magno ang pagiging buo ng dalawang kalikasan: nananatiling tunay ang kalikasang tao sa pagkakaisa nito sa pagka-Diyos. Hindi kailanman ginagawang hindi totoo ng kadakilaan ng persona ang mga sugat.

Kailangan nating pag-ibahin kung paano siya nagdurusa nang hindi pinaghihiwalay ang siyang nagdurusa.

Iisa ang Anak.

Madudurog ang katawan ng mismong isang sa pamamagitan niya ay umiiral ang mga katawan.

Kaya hindi maaaring gawing isa lamang nakaaantig na kuwento tungkol sa isang matapang na lalaki ang Getsemani. Binabago ng pagkakakilanlan ng nakaluhod doon ang kahulugan ng lahat ng kanyang pinagdaraanan.

Personal na pumasok ang Diyos Anak sa ating kalagayan.

At pinasok niya ito mula sa kalooban.

Ibinibigay ni Gregorio ang dahilan sa isang pangungusap na may pambihirang mga bunga: “Sapagkat ang hindi niya inangkin ay hindi niya pinagaling.”

Mahalaga sa kaligtasan ang isang isipang pantao. Mahalaga sa kaligtasan ang pagkukusang pantao. Mahalaga sa kaligtasan ang panloob na buhay kung saan natin nararanasan ang daigdig.

Inangkin ng Anak ang ating pagiging tao nang buo, nang walang kasalanan, upang ibalik ito sa kabuuan nito.

Kaya kapag nasasalubong natin ang kanyang dalamhati sa hardin, nasasalubong natin ang isang bagay na kabilang sa lalim ng pagkakatawang-tao.

Pumasok siya sa kalagayang alam ng isang tao kung ano ang paparating ngunit kailangan pa rin niyang danasin ang pagdating nito.

Hindi pa natatarakan ng krus ang kanyang katawan. Ngunit tinitiis na niya ang paglapit nito.

May alam tayo sa ganyang karanasan. Maaaring magsimulang sumakit ang isang pagkawala bago pa ito mangyari. Maaaring sakupin ng isang pag-uusap ang buo nating katawan bago pa mabigkas ang isang salita. Maaaring maging pasaning dala ngayon ang bukas.

Pinasok ng Anak maging ang ganitong bahagi ng buhay ng tao.

At kapag itinatala ni Mateo ang kanyang kalungkutan, ang Anak na lubos na tapat ang siyang nagpapahayag nito.

Naroon ang kanyang kabanalan at dalamhati sa iisang sandali.

Gaano kalaki ang kailangang magbago sa pagkaunawa natin sa espirituwal na pagkamaygulang kung hahayaan nating abutin tayo ng katotohanang iyon?

Maaaring isipin nating ang pagiging malapit sa Diyos ay parang hindi na maaaring masaktan ang damdamin. Ngunit ang pusong lubos na gising sa kabutihan ay maaaring makadama nang malalim sa kakilabutan ng nagbabanta rito.

Alam ni Cristo ang halaga ng buhay ng tao.

Sineseryoso ng kanyang kalungkutan ang kabutihan ng buhay na iyon.

Pinag-iiba ni Juan Damasceno ang likas na takot at ang makasalanang kawalan ng tiwala. Bahagi ng ating pag-iral bilang may katawan ang likas na pagnanais na mapanatili ang buhay. Ipinahahayag ng pag-urong ni Cristo sa harap ng kamatayan ang pagiging tunay ng kalikasang taong kanyang inangkin.

May mabuting bagay na binabantaan ang kamatayan.

Walang kasalanan ang kanyang pagnanais na mabuhay.

Mahalaga iyon dahil ang pagbibigay ng kanyang buhay ay pagbibigay ng isang bagay na mahalaga sa kanya. May bigat ang kanyang pagkukusa dahil mahalaga mismo ang buhay na kanyang ibinibigay.

At saka natin naririnig ang panalangin sa gitna ng hiwaga:

“Hindi ang aking kalooban, kundi ang sa iyo ang mangyari.”

Paano makakabahagi ang Anak sa banal na layunin ng ating kaligtasan at tunay na humiling na lumampas ang saro?

Upang sumagot, kailangan nating pag-isipang mabuti kung ano ang ibig sabihin ng kanyang pagiging lubos na tao.

Naunawaan ni Maximo ang Confesor na ang pagiging taong walang kaloobang pantao ay hindi magiging buo. Inaangkin ng Anak ang kakayahang pantao na magnais, hangarin ang mabuti at kumilos nang malaya.

Samakatuwid, taglay ni Cristo kapwa ang kaloobang Diyos at ang kaloobang pantao.

Ang kanyang kaloobang Diyos ay ang iisang kaloobang kabahagi niya nang walang hanggan sa Ama at sa Espiritu Santo. Ang kanyang kaloobang pantao ay kabilang sa buong pagiging taong inangkin niya.

Iisang persona ang nagnanais sa pamamagitan ng dalawa.

Hindi nangangahulugan ang dalawang kalooban ng dalawang magkalabang sarili.

Ang pagsunod ng Anak bilang tao ay sarili niyang gawang pantao. Lubos na nakikibahagi ang kanyang pagiging tao sa pag-aalay.

Ang walanghanggan niyang ninanais bilang Diyos ay isinasakatuparan niya sa kasaysayan bilang tao.

Isang OO ng tao ang kabilang sa gawaing pagliligtas ng Diyos.

Ngunit tunay din ang paghiling na lumampas ang saro. Paano magiging totoo ang dalawa?

Dahil maaaring harapin ang iisang pangyayari kaugnay ng magkaibang kabutihan.

Ang kamatayan, kung ituturing na pagkawasak ng buhay ng tao, ay bagay na likas na inuurungan ng kanyang pagiging tao. Ang kamatayan, kung kusang tinitiis sa loob ng layunin ng ating kaligtasan, ay nagiging bagay na malaya niyang tinatanggap.

Tunay na pantao kapwa ang kanyang pagnanais na mapanatili ang sariling buhay at ang pagkukusang ialay ito. Ang likas na pag-urong ay hindi kailanman nagiging pagtanggi sa Ama.

Alam niya ang halaga ng buhay, at alam niya ang layuning nagliligtas na dahilan ng kanyang pag-aalay nito.

Ang pakikipagbuno sa Getsemani ay nasa napakalaking halagang pantao ng tapat na pag-aalay na iyon.

Buong-pasya na ang kanyang pag-ibig. Dinadanas pa ang kapalit nito.

Maaaring mapagkamalan nating kadalian ang katiyakan. Iniisip nating kung alam ni Cristo ang kabutihan ng Ama, alam ang kanyang misyon at alam na susunod ang muling pagkabuhay, tiyak na kahit paano ay protektado sa pagdurusa ang kanyang karanasan.

Ngunit hindi ginagawang manhid ng kaalaman ang pag-iral.

Maaaring buong-puso ang isang pangako bago pa maisabuhay ang mga hinihingi nito. Maaaring alam ng isang tao kung sino ang kanyang mahal at magdusa pa rin nang napakatindi sa pag-aalay ng sarili para sa taong iyon.

Hindi nangangahulugang dahil buong-pasya na ang pag-ibig ay natiis na ang halaga nito.

Alam ng Anak. Kailangan pa ring magdusa ng taong iyon.

At ang Anak at ang taong iyon ay iisang persona.

Iyan ang nagpapalalim nang ganito sa hardin.

Kapag sinasabi kong dinaig niya ang kanyang pagiging tao, ang ibig kong sabihin ay dinala niya ang kanyang pagiging tao sa buong kakilabutan ng pagdurusa at kamatayan, malayang iniaalay ang sarili habang nadarama ang halaga ng pag-aalay.

Nananatili siyang lubos na tao sa tagumpay.

Ang pagiging taong nanginginig ay ang pagiging taong pumapayag.

Iniingatan ng pagpapahayag ng Simbahan tungkol sa dalawang kalooban ni Cristo ang realidad na ito. Napapanatili ang kanyang kaloobang pantao sa pagkakaisa nito sa Diyos. Ang pagsunod nito ay isang buhay na pagkilos ng kalayaang pantao.

At dinadala tayo nito sa isang tanong tungkol sa mismong kalayaan.

Madalas nating itumbas ang kalayaan sa kakayahang tumanggi. Malaya pa rin ako dahil maaari akong umurong, dahil walang pangakong makaaangkin sa akin nang lubusan, dahil maaari akong pumili ng iba kapag masyado nang malaki ang kapalit.

Ngunit ang kakayahang magtaksil ba ang nagpapalaya sa pag-ibig?

O umaabot sa kaganapan ang kalayaan sa kakayahang ibigay ang ating sarili nang buong-puso sa mabuti?

Napakalaking bahagi ng tinatawag nating kalayaan ay pagsunod sa anumang nangangako ng ginhawa.

Itinatago natin ang katotohanan dahil maaaring mawala ang pagtanggap sa atin kung magiging tapat tayo. Binabawi natin ang ating pag-ibig dahil masakit nang magmahal. Tinatakasan natin ang isang pananagutan dahil hindi natin matiis ang hinihingi nito.

Pagkatapos, tinatawag nating malaya ang ating sarili dahil sinunod natin ang ating mga hangarin.

Ngunit gaano tayo kalaya kung kayang pamahalaan ng banta ng sakit ang lahat ng handa nating mahalin?

Sa Getsemani, nararamdaman ni Cristo ang takot ng tao sa pagdurusa habang nananatiling malayang ialay ang sarili.

Tunay ang kanyang pagnanais na mabuhay. Nananatiling malaya ang kanyang pag-ibig na nagliligtas.

Hindi siya mapipilit ng papalapit na pagkawala ng buhay na talikuran ang mabuting layuning dahilan ng kanyang pag-aalay nito.

Sinasabi sa Hebreo na dumating siya upang palayain ang mga inalipin ng kanilang takot sa kamatayan. Ipinakikita sa akin ng hardin kung gaano kalalim maaaring umabot ang pagkaaliping iyon, at kung gaano kalalim ang kanyang kalayaan.

Humahakbang siya patungo sa kamatayan sa isang pag-ibig na hindi kayang pamahalaan ng kamatayan.

Ngunit umaabot ang kahulugan nito lampas sa isang pambihirang halimbawa ng pansariling katapangan.

Naunawaan ni Ireneo ang pagsunod ni Cristo kaugnay ng pagsuway ni Adan. Tinitipon ni Cristo sa kanyang sarili ang kasaysayan ng sangkatauhan at dinadala ito sa isang bagong kaganapan. Itinutuwid ng pagsunod sa krus ang naging mali sa punongkahoy.

Dahil dito, magkasama kong binabasa ang Eden at ang Getsemani.

Sa Eden, hinahangad ng sangkatauhan ang kaganapan sa pamamagitan ng kawalan ng tiwala sa nagbibigay ng buhay.

Sa Getsemani, ipinagkakatiwala ni Cristo ang kanyang buhay bilang tao sa Ama habang hinaharap ang kamatayan.

Isinasabuhay ang tapat na tugon ng sangkatauhan sa Diyos sa pinakakalaliman nito, sa ilalim ng pinakakakila-kilabot na mga kalagayan.

Hindi kailanman kailangang magbalik-loob ni Cristo mula sa pansariling paghihimagsik. Siya ang tapat na Anak na ang pagsunod ay nagpapanumbalik sa atin.

Ang kanyang kaloobang pantao ay bahagi ng pagiging taong pinagdaraanan ng pagsasakatuparan ng ating kaligtasan.

Muli nitong pinaiisip sa akin kung ano tayo.

Tinatanggap natin ang ating pag-iral. Hindi tayo ang may-akda ng kabutihang dahilan kung bakit karapat-dapat isabuhay ang buhay. Maging ang ating kalayaan ay kaloob.

Marahil lalo tayong nagiging ganap na tayo kapag nagiging kaya nating ialay ang kaloob na iyon sa pag-ibig.

Kay Cristo, dinadala ng pakikipag-isa sa Diyos ang kalayaang pantao sa kaganapan nito. Ang kanyang pagiging tao ay nananatiling lubos na pantao habang lubos na tapat.

Sabay na inihahayag ng Getsemani ang halaga ng kanyang pag-ibig at ang kahihinatnan ng ating pagiging tao.

Nilikha tayo para sa pakikipag-isa.

At dito, sa Anak na nagkatawang-tao, lumalapit ang Diyos sa sangkatauhan sa pag-ibig na nagliligtas habang tumutugon ang sangkatauhan sa Diyos sa tapat na pagsunod.

Kapwa pagkilos ay kabilang sa iisang persona.

May isa pang dimensiyon ng saro na kailangan nating seryosohin.

Sa Kasulatan, maaaring mangahulugan ang saro ng itinakdang bahagi ng pagdurusa at paghatol. Binabanggit ni Isaias ang saro ng banal na poot. Tinutulungan tayo nitong marinig ang bigat ng larawang ginagamit ni Jesus.

Lumalapit siya sa kanyang pagpapakasakit bilang tagapamagitan ng ating kaligtasan, hinaharap ang realidad ng kasalanan, paghatol at kamatayan.

Umaabot ang kanyang pag-aalay lampas sa isang halimbawang maaari nating hangaan. Isinasakatuparan nito ang pakikipagkasundo at paglaya na kailangan natin.

Kaya hindi masusukat ang kadakilaan ng krus sa pagkalkula lamang ng pisikal na sakit.

Kailangan nating itanong kung sino ang nag-aalay ng sarili, para kanino siya nag-aalay at ano ang isinasakatuparan ng kanyang kaloob.

Ang nag-aalay ng buhay na ito ng taong may hangganan ay ang walanghanggang Anak.

Naipahahayag ang kanyang pag-ibig sa pamamagitan ng pusong pantao. Ang personang nagmamahal na iyon ay nananatiling Diyos.

Hindi ang pagdurusa ang lumilikha sa pag-ibig na iyon.

Inihahayag nito kung gaano kalalim pumapasok ang pag-ibig na iyon sa ating kalagayan.

At nananatiling hindi nahahati ang pag-ibig.

Kabahagi ang Ama at ang Anak sa iisang kaloobang Diyos. Ipinapahayag ng pagsunod ni Jesus bilang tao ang layuning nagliligtas na walanghanggan niyang kabahagi sa Ama.

Naroon na ang pag-ibig ng Ama sa pagsusugo sa Anak. Naroon ang pag-ibig ng Anak sa malaya niyang pag-aalay ng sarili.

Inihahayag ng Getsemani ang lalim na pantao ng banal na layuning iyon.

Tinatawag pa rin niyang Ama ang Diyos.

Nananatili sa harap niya ang saro. Nananatili sa loob ng kanyang panalangin ang ugnayan.

Sinasabi niya ang katotohanan ng kanyang pagnanais bilang tao habang ipinagkakatiwala ang sarili sa Amang minamahal niya.

Gaano kalaki sa pagkaunawa natin sa banal na pag-ibig ang nakasalalay sa paniniwalang ang mahalin ay dapat mangahulugang iligtas sa pagdurusa?

Si Jesus ang minamahal na Anak sa hardin.

Hindi pinawawalang-bisa ng kanyang dalamhati ang kanyang pagiging Anak. Hindi pinawawalang-bisa ng kanyang kahilingan ang kanyang katapatan.

Dinadala niya ang buo niyang karanasang pantao sa pakikipag-isa sa Ama.

Dinadala tayo ni Agustin sa isang pambihirang bunga ng hiwagang ito. Isinulat niyang si Cristo ay “nananalangin para sa atin, bilang ating Pari,” at “nananalangin sa loob natin, bilang ating Ulo,” habang siya rin ang Diyos na ating dinadalanginan.

Kabilang sa ating ugnayan sa kanya ang tatlong realidad.

Lumalapit tayo sa kanya bilang ating Diyos. Sa pamamagitan niya, na ating tagapamagitan, lumalapit tayo sa Ama. Bilang mga bahagi ng kanyang katawan, kaisa tayo niya na ang buhay bilang tao ay naialay na sa ganap na katapatan.

May binubuksan ang kanyang panalangin para sa atin.

Ang pinagdadalhan natin ng ating dalamhati ay personal na pumasok sa buhay kung saan nararanasan ang dalamhati. Ang tagapamagitan natin sa paglapit sa Ama ay siya mismong nagsalita sa Ama sa isang tinig na pantao.

May lugar ang ating pagiging tao sa kanyang pakikipag-isa.

At hinahayaan niyang makita ang pagiging taong iyon.

Hinihiling niya sa mga kaibigan na manatili sa tabi niya. Ang Anak na sa pamamagitan niya ay umiiral sila ay humihingi ng kanilang pakikisama.

May pambihirang lambing sa kahilingang iyon. Ang kanyang ganap na ugnayan sa Ama ay may puwang para sa pakikisamang pantao.

Pagkatapos, nakatulog sila.

Hindi makapanatiling gising na kasama niya ang mga taong malapit upang marinig siya.

Ngunit nagpapatuloy siyang manalangin. Inilalarawan ni Mateo ang paulit-ulit niyang pagbabalik, na ang pagsuko ng sarili ay naroon na sa unang panalangin at tapat na isinasabuhay sa patuloy na halaga ng oras na iyon.

Nananatili ang kirot habang nananatili ang pag-aalay.

Pagkatapos, sinasabi sa Hebreo na nanalangin siya nang may malalakas na daing at luha, at pinakinggan siya.

PINAKINGGAN siya.

Nagpatuloy pa rin siya sa krus.

Kung babasahin sa liwanag ng muling pagkabuhay, ang sagot ay tumatawid sa kamatayan patungo sa buhay na muling binuhay. Higit sa pagtakas sa papalapit na pagsubok ang layuning nagliligtas.

Nananatili ang saro. Mawawala sa kamatayan ang huling salita.

Mahalaga ito sa kahulugan ng hardin: buhay ang layunin ng kanyang pagdurusa.

Nananatiling masama ang pagtataksil. Nananatiling kakila-kilabot ang mga sugat. Nananatiling kaaway ang kamatayan.

Pumapasok ang kanyang pag-ibig sa mga realidad na ito upang isakatuparan ang ating kaligtasan, at inihahayag ng muling pagkabuhay ang tagumpay na pinatutunguhan ng kanyang pag-aalay.

At kailangan nating alalahanin kung sino ang tumatanggap ng pakinabang ng pag-aalay na iyon.

Hindi nagawang manatiling nagbabantay ng mga alagad.

Nagpapatuloy si Jesus patungo sa krus para sa kanila.

Ang mga hindi makapanatiling gising sa tabi niya ay kabilang sa mga taong pinag-aalayan niya ng sarili.

Inaabot ng kanyang katapatan ang mga nagkulang sa katapatan.

Bago maging huwaran ng aking pagsunod ang hardin, bahagi muna ito ng pagsunod ng aking Tagapagligtas para sa akin.

Iyan ang dahilan kung bakit ako Kristiyano.

Dahil narito ang nakaaalam sa buong halagang pantao ng pagmamahal sa atin, nakadarama ng halagang iyon sa isang pagiging taong kasingtunay ng atin, at malayang nag-aalay ng sarili.

Personal na pumasok ang lumikha sa kanyang nilikha.

Ibinigay ng walanghanggang Anak ang kanyang tapat na sagot sa loob ng panahon.

Ang pagiging taong umuurong sa harap ng kamatayan ay naialay sa isang pag-ibig na mas malakas kaysa sa kamatayan.

At ang pagiging taong kanyang inaangkin ay hindi kailanman itinatapon.

Pagkatapos ng muling pagkabuhay, ipinakikita ni Jesus sa mga alagad ang kanyang mga kamay at tagiliran. Ang mga sugat ay sa Panginoong muling nabuhay. Ang personang kanilang sinasamba ay ang personang nagdusa, ngayon ay buhay na lampas sa paghahari ng kamatayan.

Dinadala niya sa kaluwalhatian ang pagiging taong ginamit niya sa pagmamahal sa atin.

Kaya umaabot ang Getsemani sa kinabukasan ng lahat ng kabilang sa kanya. Ang buhay na pantao na kanyang pinanunumbalik ay may hantungan sa kabila ng libingan.

Ang lupang kanyang niluluhuran ay bumubukas patungo sa muling pagkabuhay.

Ngunit paulit-ulit akong bumabalik sa sandaling iyon bago siya tumayo.

Alam niya kung ano ang magiging halaga ng pag-ibig.

Nadarama niya kung ano ang magiging halaga ng pag-ibig.

At ibinibigay ng walanghanggang Salita ang kanyang tapat na sagot sa isang tinig na pantao.

Pumupunta siya sa krus na lubos na naroroon ang kanyang pagiging tao sa kaloob.

Minahal niya tayo gamit ang isang pusong pantao.

At ang Anak na nagbibigay sa atin ng buhay na walang hanggan ay magpakailanmang siya ring taong nagbigay ng kanyang buhay para sa atin.

- Adam