శిక్ష మార్చలేనిదాన్ని కృప మారుస్తుంది.

మనల్ని మార్చేది దేవుని మంచితనమే.

క్రమశిక్షణ, కఠినత్వం, శిక్షే ఒక మనిషిని నిజంగా మారుస్తాయని చాలామంది నమ్ముతారు. సహనం చివరికి హద్దు చేరుకుని మార్పును కోరడం. దీనివల్ల ప్రవర్తనలో తాత్కాలిక మార్పు రావచ్చు. కానీ ఇది దేవుని మార్గం కాదు. ఇది ఆత్మ లోతులను ఎప్పటికీ చేరదు.

దేవుని మార్గం దీనికంటే ఎంతో శక్తిమంతమైనది.

మనల్ని తీర్పు తీర్చడానికి ప్రతి హక్కూ, మననుంచి దూరమవడానికి ప్రతి కారణమూ, మనల్ని విడిచిపెట్టడానికి ప్రతి సమర్థనమూ దేవునికి ఇచ్చేసిన తర్వాత కూడా, వెనక్కి తిరిగి చూస్తే ఆయన ఇంకా అక్కడే ఉన్నారు. స్థిరంగా ఉన్నారు. కనికరం చూపుతున్నారు. మనం సంపాదించని కృపను అందిస్తున్నారు. అంతులేని సహనంతో ప్రేమిస్తున్నారు. శిక్ష ఎన్నటికీ తాకలేని దాన్ని ఇది మనలో తాకుతుంది.

భయం ఒత్తిడి చేస్తుందని మనం మారము.

అపరాధ భావన నలిపేస్తుందని మనం మారము. బాధ్యత బలవంతం చేస్తుందని మనం మారము. ఉండకూడదనిపించేంత ప్రేమ నిజంగా ఉందని ఎదుర్కొన్నప్పుడు మారతాము. మన పాపాలు, వైఫల్యాలు అన్నిటి తర్వాత కూడా దేవుడు దండనను పక్కన పెట్టి కృప ఇచ్చారని గుర్తిస్తాము.

ఆ గ్రహింపు మనలో అత్యంత గట్టిపడిన చోట్లను కూడా మృదువుగా మార్చడం మొదలుపెడుతుంది.

మనకు అర్హత లేని అలాంటి దయ సమక్షంలో హృదయం కరిగిపోతుంది.

వదిలిపెట్టడానికి ఒప్పుకోని ప్రేమ తనను వెతుక్కుంటూ వచ్చిందని తెలుసుకున్నప్పుడు ఆత్మ మేల్కొంటుంది.

శిక్ష మొదటి రకం మార్పును కలిగిస్తుంది: “నేను మారాల్సిందే” అని మనిషి అనుకునే ఆ గడిచిపోయే క్షణం. కానీ కృప రెండో, ఇంకా లోతైన మార్పును కలిగిస్తుంది: మారిన హృదయం నుంచి వచ్చే, “నేను మారాలనుకుంటున్నాను” అనే ఒప్పుకోలు.

మనిషి అంతరంగపు లోతులను చేరి అతన్ని కొత్తవాడిగా చేయగల శక్తి దేవుని మంచితనానికి మాత్రమే ఉంది.

- Adam