தண்டனையால் மாற்ற முடியாததை கிருபை மாற்றுகிறது.

தேவனுடைய நற்குணமே நம்மை மாற்றுகிறது.

கட்டுப்பாடும் கடுமையும் தண்டனையும்தான் ஒருவரை உண்மையாக மாற்றும் என்று பலர் நம்புகிறார்கள். பொறுமை ஒரு கட்டத்தில் எல்லையை அடைந்து மாற்றத்தைக் கோருகிறது. இது நடத்தையில் தற்காலிக மாற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம். ஆனால் இது தேவனுடைய வழி அல்ல; ஆன்மாவின் ஆழத்தை இது ஒருபோதும் தொடுவதில்லை.

தேவனுடைய வழி இதைவிட மிக வலிமையானது.

நம்மை நியாயந்தீர்க்கும் எல்லா உரிமையையும், நம்மைவிட்டு விலகுவதற்கான எல்லா காரணங்களையும், நம்மைக் கைவிடுவதற்கான எல்லா நியாயங்களையும் தேவனுக்கு நாம் கொடுத்துவிடுகிறோம். இருந்தும் திரும்பிப் பார்த்தால், அவர் இன்னும் அங்கே இருக்கிறார். உறுதியாக இருக்கிறார். இரக்கம் காட்டுகிறார். நாம் சம்பாதிக்காத கிருபையை அளிக்கிறார். முடிவில்லாத பொறுமையுடன் நேசிக்கிறார். தண்டனையால் தொடவே முடியாத ஒன்றை இது நமக்குள் செய்கிறது.

பயம் அழுத்துவதால் நாம் மாறுவதில்லை.

குற்றவுணர்வு நசுக்குவதால் நாம் மாறுவதில்லை. கடமை கட்டாயப்படுத்துவதால் நாம் மாறுவதில்லை. இருக்கவே கூடாது என்று தோன்றியும் உண்மையில் இருக்கிற அன்பைச் சந்திப்பதால் மாறுகிறோம். நம் பாவங்களுக்கும் தோல்விகளுக்கும் பிறகும் தேவன் பிரம்பைத் தவிர்த்து கிருபை தந்தார் என்பதை உணர்கிறோம்.

அந்த உணர்வு நமக்குள் மிகவும் கடினமான இடங்களைக்கூட மென்மையாக்கத் தொடங்குகிறது.

நமக்குத் தகுதியில்லாத அத்தகைய தயவின் முன்னால் இதயம் உருகுகிறது.

விட்டுவிட மறுக்கும் அன்பு தன்னைத் தேடி வந்திருக்கிறது என்று உணரும்போது ஆன்மா விழித்துக்கொள்கிறது.

தண்டனை முதல் வகை மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது: “நான் மாறியே ஆக வேண்டும்” என்று ஒருவர் சொல்லும் அந்தக் கடந்து போகும் தருணம். கிருபையோ இரண்டாவது, ஆழமான மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது: மாற்றப்பட்ட இதயத்திலிருந்து எழும், “நான் மாற விரும்புகிறேன்” என்ற ஒப்புதல்.

தேவனுடைய நற்குணத்துக்கு மட்டுமே ஒருவரின் உள்ளத்தின் ஆழத்தை அடைந்து அவரைப் புதிதாக்கும் வல்லமை இருக்கிறது.

- Adam