Nababago ng biyaya ang hindi kayang baguhin ng parusa.
Salin gamit ang AI · Orihinal na Ingles
Ang KABUTIHAN ng Diyos ang bumabago sa atin.
Maraming naniniwalang ang tunay na bumabago sa isang tao ay disiplina, kalupitan at parusa. Isang pagtitiis na sa huli ay nauubos at humihingi ng pagbabago. At bagama't maaari itong lumikha ng pansamantalang pagbabago sa asal, hindi ito ang paraan ng Diyos, at hindi nito kailanman naaabot ang kaibuturan ng kaluluwa.
Higit na makapangyarihan ang paraan ng Diyos.
Kapag ibinigay na natin sa Diyos ang lahat ng karapatang hatulan tayo, lahat ng dahilan para talikuran tayo, lahat ng katwiran para iwan tayo, pero paglingon natin, naroon pa rin Siya, matatag pa rin, patuloy na naaawa, patuloy na nagbibigay ng biyayang hindi natin pinaghirapan, patuloy na nagmamahal nang may pagtitiis na walang hanggan. May nagagawa ito sa loob natin na HINDI KAYANG abutin ng parusa.
Hindi tayo nagbabago dahil pinipilit tayo ng takot.
Hindi tayo nagbabago dahil dinudurog tayo ng pagkakasala. Hindi tayo nagbabago dahil inuudyukan tayo ng obligasyon. Nagbabago tayo dahil nakakatagpo tayo ng pag ibig na sa lahat ng dahilan ay hindi na dapat naroon, pero NAROON PA RIN. Nakikita nating sa kabila ng lahat ng ating kasalanan at kabiguan, hindi tayo hinampas ng Diyos kundi binigyan ng biyaya.
At ang pagkaunawang iyon ang nagsisimulang magpalambot sa pinakamatitigas na bahagi sa loob natin.
Natutunaw ang puso sa harap ng gayong kabutihang hindi natin karapatdapat tanggapin.
Nagigising ang kaluluwa kapag napagtatanto nitong hinabol ito ng isang pag ibig na ayaw bumitaw.
Ang parusa ang nagdudulot ng unang uri ng pagbabago: ang sandaling nagsasabi ang isang tao, “KAILANGAN kong magbago.” Pero ang biyaya ang nagdudulot ng ikalawa at mas malalim na uri: ang pagtatapat na nagmumula sa pusong nabago, na nagsasabing, “GUSTO kong magbago.”
Ang KABUTIHAN NG DIYOS lamang ang may kapangyarihang umabot sa kaibuturan ng pagkatao at gawing bago ang isang tao.