கண்ணுக்குத் தெரியாத படிகள்.

குழந்தையாக இருந்தபோது மாயாஜாலக்காரர்களைப் பார்ப்பது எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

எனக்குப் பிடித்தவர்களில் ஒருவர் Dynamo. என்னைப் பொறுத்தவரை அப்போதிருந்த மிகச் சிறந்த மாயாஜாலக்காரர்களில் ஒருவர்.

ஒரு வித்தையில் அவர் தண்ணீர்மீது நடப்பதுபோல் தோன்றினார். சிறுவயது கிறிஸ்தவனாகத் தொலைக்காட்சியில் அதைப் பார்த்தபோது, ஆச்சரியமும் சற்று பயமும் ஒரே நேரத்தில் வந்தது நினைவிருக்கிறது.

“அடக் கடவுளே. இயேசுவால் மட்டும்தான் அதைச் செய்ய முடியும் என்று நினைத்தேனே” என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

அது ஒரு மாயத்தோற்றம்தான். அந்த வித்தைக்குக் கூறப்படும் ஒரு விளக்கம், நீரின் மேற்பரப்புக்குச் சற்றுக் கீழே பார்வையாளர்களுக்குத் தெரியாமல் வைக்கப்பட்ட வெளிப்படையான மேடை.

அவர் நடக்கும் அளவுக்கு மேற்பரப்புக்கு அருகில் மேடை இருக்கும். ஆனால் எது தாங்குகிறது என்று தெரியாதபடி தண்ணீருக்குள் மறைந்திருக்கும் என்பதே கருத்து.

பார்வையாளர்களுக்கு அவர் வெற்றிடத்தில் அடியெடுத்து வைப்பதுபோல் தெரிகிறது.

ஆனால் கால்களுக்குக் கீழே திடமான ஒன்று இருக்கிறது.

கண்ணுக்குத் தெரியாத படிகள்.

வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதி தேவனுடன் நடந்து, அவருடன் நடந்த குடும்பத்தில் வளர்ந்த எனக்கு, தேவனுடனான வாழ்க்கையும் எத்தனை முறை இப்படித்தான் இருக்கிறது என்று நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

ஓர் அடியை எடுக்கத் தேவன் அழைக்கிறார். முன்னால் பார்த்தால் தண்ணீர் மட்டும்தான் தெரிகிறது.

பாதையில்லை. தெரியக்கூடிய அடித்தளமில்லை. அங்கே உங்கள் எடையை வைத்து எப்படி நிற்க முடியும் என்பதை விளக்கும் எதுவுமில்லை.

உடனே பயம் வருகிறது.

“தேவனே, அங்கே அடிவைத்தால் நேராகக் கீழே விழுந்துவிடுவேன். என்னைத் தாங்க எதுவுமில்லை.”

ஆனால் ஏதாவது இருந்தால்?

படி ஏற்கெனவே இருந்து, அதைப் பார்க்க முடியாதது மட்டும்தான் குறையாக இருந்தால்?

அந்த மறைந்த மேடையை ஒரு கணம் நினைத்துப் பாருங்கள்.

அது தெரிகிறதா இல்லையா என்பது உங்கள் எடையைத் தாங்கும் அதன் திறனை மாற்றுவதில்லை. நீங்கள் கவனிக்கும்போதுதான் அது திடமாவதில்லை. அது இருக்கிறது என்று தெரியுமுன்பே திடமாகத்தான் இருந்தது.

ஆனால் தண்ணீருக்குள் ஏதோ இருக்கிறது என்று கண்கள் நிரூபிக்கும்வரை காலை வைக்க மறுத்துக் கரையிலேயே நின்றால், எது உங்களைத் தாங்கியிருக்கக்கூடும் என்பதை அறியாமலேயே போகலாம்.

இங்கேதான் விசுவாசம் வருகிறது என்று நினைக்கிறேன்.

உங்களை எது தாங்கும் என்பதைக் காட்டுவதற்கு முன்பே சில நேரங்களில் தேவன் நகரச் சொல்கிறார்.

காலுக்குக் கீழே தரையை உணரும் உறுதி கிடைக்குமுன் அவரது வார்த்தையை நம்பச் சொல்கிறார்.

முதலில் அடி எடுக்கிறோம். பிறகுதான் கண்டுபிடிக்கிறோம்.

பழகிய இடத்திலிருந்து காலைத் தூக்குகிறீர்கள். தாங்க முடியாததுபோல் தோன்றும் இடத்தை நோக்கி நகர்த்துகிறீர்கள். தெரிகிற எல்லாமே இருந்த இடத்திலேயே இருக்கச் சொல்கின்றன.

ஆனால் நிற்பதற்கு இடமிருக்கிறது என்று சொன்னவரை நம்புவதால் அடி எடுக்கிறீர்கள்.

எடையை வைக்கும்போது கால்கள் நிலைகொள்கின்றன.

உண்மையிலேயே அடித்தளம் இருக்கிறது.

வெற்றிடத்தில் அடிவைக்கிறோம் என்று நினைத்தீர்கள். ஆனால் தேவனுக்கு எப்போதும் தெரிந்த ஒன்றின்மீதே அடிவைத்தீர்கள்.

இதுதான் எனக்கு அழகாகத் தோன்றுகிறது.

உண்மையில் விசுவாசத்தில் அடியெடுத்து வைப்பது ஒரு மாயத்தோற்றம்தான். ஏனெனில் தெரியாத படி அங்கே எப்போதுமே இருந்தது. இன்னும் பார்க்க முடியாததை நம்புவதற்குத்தான் விசுவாசம் தேவைப்பட்டது.

சில நேரங்களில் படி தெரியாமல் தேவன் வைப்பதற்குக் காரணமே அதுதான் சோதனை என்று நினைக்கிறேன்.

உங்கள் கண்களுக்குத் தெரிவதைவிட அவரை அதிகம் நம்புவீர்களா?

முழு மேடையையும் ஒவ்வொரு படியையும் அது எங்கே செல்லும் என்பதையும் காட்டிவிட்டால், பாதையைப் பற்றிய உங்கள் பார்வையை நம்பியே நடக்கலாம்.

ஆனால் தெரியாதபோது அவரது பார்வையை நம்ப வேண்டும்.

“தேவனே, தரையைக் காட்டுங்கள், பிறகு அடிவைப்பேன்” என்கிறோம்.

சில நேரங்களில் அவர், “அடிவை, தரையைக் கண்டுகொள்வாய்” என்கிறார்.

“நாம் தரிசித்து நடவாமல், விசுவாசித்து நடக்கிறோம்.” 2 கொரிந்தியர் 5:7.

நாம் நடக்கிறோம். நகர்கிறோம். கண்கள் இன்னும் உறுதியளிக்க முடியாத இடத்தில் நம் எடையை வைக்கிறோம்.

பிறகு அடுத்த படியை அடைகிறோம்.

ஒருமுறை கால்கள் நிலைகொண்டதால் தேவன் திடீரென்று முழுப் படிக்கட்டையும் காட்டிவிடுவதில்லை.

உங்களைத் தாங்கிய ஒன்றின்மீது நிற்கிறீர்கள். ஆனால் முன்னால் மீண்டும் தண்ணீர்.

இன்னொரு உரையாடல். இன்னொரு முடிவு. பழக்கமில்லாத இன்னொரு காலகட்டம். எப்படி ஆதரவு கிடைக்கும் என்று தெரியாத இன்னொரு தருணம்.

மீண்டும் அவரை நம்பச் சொல்கிறார்.

ஆனால் இப்போது நினைத்துப் பார்க்க உங்களிடம் ஒன்று இருக்கிறது.

உங்கள் கால்களுக்குக் கீழிருக்கும் தரை, ஒருகாலத்தில் அடிவைக்க நீங்கள் பயந்த படிதான்.

அந்தக் காலகட்டத்தை எப்படிக் கடப்பீர்கள் என்று தெரியவில்லை. வலிமை எங்கிருந்து வரும் என்று தெரியவில்லை. எப்படி நிலைபெறுவீர்கள் என்றே புரியவில்லை.

இருந்தும் இதோ இருக்கிறீர்கள். மூழ்குவோம் என்று நினைத்த இடத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கிறீர்கள்.

பயணத்தில் வலியே இல்லை என்று அர்த்தமல்ல. தொடங்கிய இடத்திலிருந்து தெரியாத ஆதரவைக் கண்டுபிடித்தீர்கள் என்பதுதான் அர்த்தம்.

அடுத்த தெரியாத படிதான் நம்மைத் தாங்க முடியாத படியாக இருக்கும் என்று ஏன் உடனே நினைக்கிறோம்?

கரையில் கைவிடுவதற்காகத் தேவன் உங்களை இவ்வளவு தூரம் கொண்டுவரவில்லை.

முன்னால் அழைக்கும்போது மேற்பரப்புக்குக் கீழே என்ன இருக்கிறது என்பது அவருக்குத் தெரியும். எப்படி நிற்பீர்கள் என்று இன்னும் தெரியாவிட்டாலும் எப்படித் தாங்குவார் என்பது அவருக்குத் தெரியும்.

நகருமுன் ஒவ்வொரு கேள்வியையும் நீக்க வேண்டியதில்லை. இரு கால்களையும் இருந்த இடத்திலேயே வைத்துக்கொண்டு அடுத்த அடி படும் தரையை முன்கூட்டியே உணர முடியாது.

நம்பிக்கை ஓர் அடியாக மாற வேண்டிய தருணம் வருகிறது.

இப்போது நீங்கள் அங்கே இருந்தால் உங்களை ஊக்கப்படுத்த விரும்புகிறேன். முன்னால் வெற்றிடம்போல் தெரிவது, அவரை நம்புமாறு தேவன் கேட்கும் இன்னொரு தெரியாத படியாக இருக்கலாம்.

விசுவாசத்தில் அடியெடுத்து வையுங்கள்.

கண்களால் பார்க்க முடியாததைக் கால்கள் கண்டுபிடிக்கட்டும்.

- Adam