Onzichtbare treden.
AI vertaling · Engels origineel
Als kind keek ik heel graag naar goochelaars.
En een van mijn favorieten was Dynamo. Wat mij betreft was hij een van de beste goochelaars die er waren.
Er was een truc waarbij het leek alsof hij over water liep. En als jonge christen die dit op televisie zag, weet ik nog dat ik tegelijk onder de indruk en een beetje bang was.
Ik zat daar en dacht: ‘O, shit. Ik dacht dat alleen Jezus dat kon.’
Natuurlijk was het een illusie. Een mogelijke verklaring voor de truc is een doorzichtig platform vlak onder het wateroppervlak, verborgen voor de mensen die toekeken.
Het idee is dat het platform dicht genoeg onder het oppervlak ligt om erop te kunnen lopen, maar onder het water verborgen blijft zodat je niet kunt zien wat hem draagt.
Voor het publiek stapt hij op niets.
Maar onder zijn voeten is iets stevigs.
Onzichtbare treden.
En omdat ik het grootste deel van mijn leven met God wandel en ben opgegroeid in een familie die met Hem wandelt, moet ik eraan denken hoe vaak het leven met God zo aanvoelt.
God roept je om een stap te zetten. Je kijkt voor je en het enige wat je ziet is water.
Geen pad. Geen zichtbare vaste grond. Niets wat verklaart hoe je daar je gewicht op moet laten rusten en overeind moet blijven.
En meteen voel je angst.
‘God, als ik daar een stap zet, val ik er dwars doorheen. Er is daar niets wat me kan dragen.’
Maar wat als dat er WEL is?
Wat als de trede er al is en het enige wat ontbreekt jouw vermogen is om haar te zien?
Denk eens even aan dat verborgen platform.
Of je het kunt zien of niet maakt absoluut geen verschil voor zijn vermogen om jouw gewicht te dragen. Het wordt niet pas stevig zodra jij het opmerkt. Het was al stevig voordat je wist dat het er was.
Maar als je aan de rand blijft staan en weigert je voet neer te zetten totdat je ogen kunnen bewijzen dat er iets onder het water is, ontdek je misschien nooit wat je had kunnen dragen.
En volgens mij komt daar het geloof om de hoek kijken.
Soms roept God je om in beweging te komen voordat Hij je laat zien wat je zal dragen.
Hij vraagt je Zijn woord te vertrouwen voordat je de geruststelling hebt van de grond onder je voeten te voelen.
De stap komt EERST. De ontdekking komt DAARNA.
Je tilt je voet op van een vertrouwde plek. Je beweegt hem naar een plek die je onmogelijk lijkt te kunnen dragen. Alles wat je kunt zien, zegt dat je moet blijven waar je bent.
Maar je zet de stap omdat je Degene vertrouwt die zei dat er een plek is om te staan.
En wanneer je je gewicht erop laat rusten, vind je houvast.
Er IS vaste grond.
Je dacht dat je in de leegte stapte, maar je stapte op iets wat God de hele tijd al kon zien.
Dat is het deel dat ik zo mooi vind.
De waarheid is dat een geloofsstap zetten eigenlijk maar een illusie is, want die onzichtbare trede was er de hele tijd al. Er was alleen geloof nodig om te geloven wat je nog niet kunt zien.
En soms denk ik dat God de trede onzichtbaar laat omdat dat precies de TEST is.
Zul je Hem meer vertrouwen dan wat je kunt zien?
Als Hij je het hele platform zou laten zien, elke trede en precies waar die naartoe leidt, zou je vooruit kunnen lopen op basis van je eigen zicht op het pad.
Maar wanneer je het niet kunt zien, moet je op Zijn zicht vertrouwen.
Wij zeggen: ‘God, laat me de grond zien, dan zet ik de stap.’
Soms zegt Hij: ‘Zet de stap, dan zul je de grond vinden.’
‘Want wij wandelen door geloof, niet door wat we zien.’ 2 Korintiërs 5:7.
We WANDELEN. We bewegen. We laten ons gewicht rusten op een plek waarover onze ogen ons nog geen zekerheid kunnen geven.
En dan komen we bij de volgende trede.
Want één keer houvast vinden betekent niet dat God je ineens de hele trap laat zien.
Je staat op iets wat je heeft gedragen. Maar voor je is weer water.
Nog een gesprek. Nog een beslissing. Nog een onbekende levensfase. Nog een moment waarop je niet kunt zien hoe je gedragen zult worden.
En opnieuw vraagt Hij je Hem te vertrouwen.
Maar deze keer heb je iets om je te herinneren.
De grond onder je voeten was ooit de stap die je niet durfde te zetten.
Je kon niet zien hoe je door die levensfase heen zou komen. Je wist niet waar de kracht vandaan zou komen. Je had geen idee hoe je houvast zou vinden.
En toch ben je hier. Je staat op een plek waar je ooit dacht te zullen zinken.
Dat betekent niet dat de weg pijnloos was. Het betekent dat je steun ontdekte die je vanaf je vertrekpunt niet kon zien.
Waarom nemen we dan zo snel aan dat juist de volgende onzichtbare trede ons niet zal kunnen dragen?
God heeft je niet zo ver gebracht om je nu aan de rand in de steek te laten.
Als Hij je vooruit roept, weet Hij wat er onder het oppervlak ligt. Hij weet hoe Hij je zal dragen, ook als jij nog niet kunt zien hoe je zult blijven staan.
Je hoeft niet elke vraag weg te nemen voordat je in beweging komt. Je hoeft niet de grond onder je volgende stap te voelen terwijl je beide voeten precies laat staan waar ze zijn.
Er komt een moment waarop vertrouwen een stap moet worden.
En als jij nu op dat punt bent, wil ik je bemoedigen. Wat voor je als niets lijkt, is misschien gewoon nog een onzichtbare trede waarbij God je vraagt Hem te vertrouwen.
Zet die geloofsstap.
Laat je voeten ontdekken wat je ogen niet kunnen zien.