Mga baitang na hindi nakikita.
Salin gamit ang AI · Orihinal na Ingles
Noong bata ako, mahilig akong manood ng mga salamangkero.
At isa sa mga paborito ko si Dynamo. Para sa akin, isa siya sa pinakamagagaling na salamangkero noon.
May isang pakulo kung saan mukha siyang naglalakad sa ibabaw ng tubig. At bilang isang batang Kristiyanong nanonood nito sa telebisyon, naaalala kong sabay akong namangha at medyo natakot.
Nakaupo ako roon, iniisip, “Hala. Akala ko si Jesus lang ang nakakagawa niyan.”
Siyempre, isa iyong ilusyon. Isa sa mga iminumungkahing paliwanag sa pakulo ay isang malinaw na platapormang nakalagay sa ilalim mismo ng ibabaw ng tubig, tago sa mga nanonood.
Ang ideya ay sapat ang lapit ng plataporma sa ibabaw para malakaran niya, pero nakatago ito sa ilalim ng tubig kaya hindi mo makita kung ano ang sumusuporta sa kanya.
Sa paningin ng mga manonood, wala siyang tinatapakan.
Pero sa ilalim ng mga paa niya, may matibay na bagay.
Mga baitang na hindi nakikita.
At dahil lumakad ako kasama ang Diyos sa halos buong buhay ko, at lumaki sa pamilyang lumalakad kasama Niya, hindi ko maiwasang isipin kung gaano kadalas na parang ganoon ang buhay kasama ang Diyos.
Tinatawag ka ng Diyos na humakbang. Tumingin ka sa harap mo, at puro tubig lang ang nakikita mo.
Walang daan. Walang nakikitang saligan. Walang nagpapaliwanag kung paano mo ilalagay ang bigat mo roon at mananatiling nakatayo.
At agad kang natatakot.
“Diyos ko, kapag humakbang ako riyan, diretso akong babagsak. Walang anumang sasalo sa akin.”
Pero paano kung MAYROON?
Paano kung naroon na ang baitang, at ang tanging kulang ay ang kakayahan mong makita iyon?
Isipin mo muna ang nakatagong platapormang iyon.
Makita mo man o hindi, walang anumang nababago sa kakayahan nitong dalhin ang bigat mo. Hindi ito nagiging matibay sa sandaling mapansin mo. Matibay na ito bago mo pa nalaman na naroon iyon.
Pero kung nakatayo ka sa gilid, tumatangging ilapag ang paa hangga't hindi napapatunayan ng mga mata mong may naroon sa ilalim ng tubig, baka hindi mo kailanman matuklasan kung ano ang maaari sanang sumuporta sa iyo.
At sa tingin ko, dito pumapasok ang pananampalataya.
Minsan tinatawag ka ng Diyos na kumilos bago Niya ipakita kung ano ang susuporta sa iyo.
Hinihiling Niyang pagkatiwalaan mo ang salita Niya bago mo madama ang katiyakang may lupa sa ilalim ng mga paa mo.
NAUUNA ang hakbang. SUMUSUNOD ang pagtuklas.
Inaangat mo ang paa mula sa pamilyar na lugar. Inililipat mo ito sa lugar na mukhang hindi ka kayang dalhin. Lahat ng nakikita mo ay nagsasabing manatili ka na lang kung nasaan ka.
Pero humahakbang ka dahil pinagkakatiwalaan mo ang Nagsabi sa iyong may matatayuan.
At habang inilalapag mo ang bigat mo, nakakahanap ka ng matibay na tuntungan.
MAY saligan.
Akala mo humahakbang ka sa walang laman, pero tumatapak ka pala sa isang bagay na nakikita na ng Diyos mula pa sa simula.
Iyon ang bahaging napakaganda para sa akin.
Ang totoo, ang paghakbang nang may pananampalataya ay isa lang talagang ilusyon, dahil naroon na ang baitang na hindi nakikita sa buong panahong iyon. Kailangan mo lang ng pananampalataya para maniwala sa hindi mo pa nakikita.
At minsan, sa tingin ko, ang dahilan kung bakit hinahayaan ng Diyos na hindi makita ang baitang ay dahil iyon ang PAGSUBOK.
Mas pagkakatiwalaan mo ba Siya kaysa sa nakikita mo?
Kung ipinakita Niya ang buong plataporma, bawat baitang at kung saan mismo ito hahantong, maaari kang lumakad na umaasa sa sarili mong tanaw sa daan.
Pero kapag hindi mo iyon makita, kailangan mong pagkatiwalaan ang tanaw Niya.
Sinasabi natin, “Diyos ko, ipakita Mo ang lupa, at saka ako hahakbang.”
Minsan sinasabi Niya, “Humakbang ka, at makikita mo ang lupang matatayuan.”
“Sapagkat lumalakad tayo sa pananampalataya, hindi sa paningin.” 2 Corinto 5:7.
LUMALAKAD tayo. Kumikilos tayo. Inilalagay natin ang bigat natin sa lugar na hindi pa kayang tiyakin ng mga mata natin.
At pagkatapos, nararating natin ang susunod na baitang.
Dahil ang pagkakaroon ng matibay na tuntungan minsan ay hindi nangangahulugang biglang ipapakita ng Diyos ang buong hagdan.
Nakatayo ka sa isang bagay na sumuporta sa iyo. Pero sa harap mo, tubig na naman.
Isa pang pag uusap. Isa pang desisyon. Isa pang panahong hindi pamilyar. Isa pang sandaling hindi mo makita kung paano ka susuportahan.
At muli, hinihiling Niyang pagkatiwalaan mo Siya.
Pero ngayon, mayroon kang maaalala.
Ang lupang nasa ilalim ng mga paa mo ay minsang naging hakbang na kinatatakutan mong gawin.
Hindi mo makita kung paano mo malalampasan ang panahong iyon. Hindi mo alam kung saan manggagaling ang lakas. Wala kang ideya kung paano ka makakahanap ng matibay na tuntungan.
Pero narito ka. Nakatayo sa lugar na minsan mong inakalang lulubugan mo.
Hindi ibig sabihin niyon na walang sakit ang paglalakbay. Ibig sabihin, natuklasan mo ang suportang hindi mo matanaw mula sa pinanggalingan mo.
Kaya bakit ang bilis nating ipagpalagay na ang susunod na baitang na hindi nakikita ang tiyak na hindi makakasuporta sa atin?
Hindi ka dinala ng Diyos nang ganito kalayo para iwan ka lang sa gilid.
Kapag tinatawag ka Niya pasulong, alam Niya ang nasa ilalim ng ibabaw. Alam Niya kung paano ka susuportahan, kahit hindi mo pa makita kung paano ka makakatayo.
Hindi mo kailangang alisin ang bawat tanong bago ka kumilos. Hindi mo kailangang madama ang lupa sa ilalim ng susunod mong hakbang habang nananatili ang dalawang paa mo sa dati nilang kinalalagyan.
Dumarating ang sandaling kailangang maging hakbang ang pagtitiwala.
At kung naroon ka ngayon, gusto kitang palakasin. Ang mukhang walang laman sa harap mo ay maaaring isa lang pang baitang na hindi nakikita, na hinihiling ng Diyos na pagkatiwalaan mo Siya at tapakan.
Humakbang nang may pananampalataya.
Hayaang matuklasan ng mga paa mo ang hindi makita ng mga mata mo.