Αόρατα σκαλοπάτια.

Όταν ήμουν παιδί, μου άρεσε πολύ να βλέπω μάγους.

Κι ένας από τους αγαπημένους μου ήταν ο Dynamo. Για μένα, ήταν ένας από τους καλύτερους μάγους εκείνης της εποχής.

Σε ένα κόλπο φαινόταν να περπατά πάνω στο νερό. Και ως μικρός χριστιανός που το έβλεπε στην τηλεόραση, θυμάμαι ότι ένιωθα θαυμασμό και λίγο τρόμο ταυτόχρονα.

Καθόμουν εκεί και σκεφτόμουν: «Ωχ, γαμώτο. Νόμιζα ότι μόνο ο Ιησούς μπορούσε να το κάνει αυτό».

Προφανώς, ήταν μια ψευδαίσθηση. Μια προτεινόμενη εξήγηση για το κόλπο είναι μια διάφανη πλατφόρμα τοποθετημένη ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του νερού, κρυμμένη από όσους κοιτούσαν.

Η ιδέα είναι ότι η πλατφόρμα βρίσκεται αρκετά κοντά στην επιφάνεια ώστε να μπορεί να περπατήσει πάνω της, αλλά είναι κρυμμένη κάτω από το νερό, οπότε δεν βλέπεις τι τον στηρίζει.

Για το κοινό, πατά στο τίποτα.

Αλλά κάτω από τα πόδια του υπάρχει κάτι στερεό.

Αόρατα σκαλοπάτια.

Κι έχοντας περπατήσει με τον Θεό το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, και μεγαλώσει σε μια οικογένεια που περπατούσε μαζί Του, δεν μπορώ να μη σκέφτομαι πόσο συχνά έτσι μοιάζει η ζωή με τον Θεό.

Ο Θεός σε καλεί να κάνεις ένα βήμα. Κοιτάς μπροστά σου και το μόνο που βλέπεις είναι νερό.

Κανένα μονοπάτι. Κανένα ορατό στήριγμα. Τίποτα που να εξηγεί πώς θα πατήσεις εκεί όλο σου το βάρος και θα μείνεις όρθιος.

Και αμέσως φοβάσαι.

«Θεέ μου, αν πατήσω εκεί, θα πέσω κατευθείαν μέσα. Δεν υπάρχει τίποτα να με κρατήσει».

Κι αν ΥΠΑΡΧΕΙ;

Κι αν το σκαλοπάτι είναι ήδη εκεί και το μόνο που λείπει είναι η δική σου δυνατότητα να το δεις;

Σκέψου για λίγο εκείνη την κρυμμένη πλατφόρμα.

Το αν τη βλέπεις ή όχι δεν αλλάζει απολύτως τίποτα στην ικανότητά της να κρατήσει το βάρος σου. Δεν γίνεται στερεή όταν την προσέξεις. Ήταν στερεή πριν μάθεις ότι υπάρχει.

Αλλά αν στέκεσαι στην άκρη και αρνείσαι να πατήσεις μέχρι να αποδείξουν τα μάτια σου ότι υπάρχει κάτι κάτω από το νερό, μπορεί να μην ανακαλύψεις ποτέ τι θα μπορούσε να σε κρατήσει.

Και νομίζω ότι εδώ μπαίνει η πίστη.

Μερικές φορές ο Θεός σε καλεί να κινηθείς πριν σε αφήσει να δεις τι θα σε στηρίξει.

Σου ζητά να εμπιστευτείς τον λόγο Του πριν νιώσεις τη σιγουριά του εδάφους κάτω από τα πόδια σου.

Το βήμα έρχεται ΠΡΩΤΑ. Η ανακάλυψη έρχεται ΜΕΤΑ.

Σηκώνεις το πόδι σου από κάτι γνώριμο. Το απλώνεις προς ένα σημείο που μοιάζει ανίκανο να σε κρατήσει. Όλα όσα βλέπεις σου λένε να μείνεις εκεί που είσαι.

Αλλά κάνεις το βήμα επειδή εμπιστεύεσαι Εκείνον που σου είπε ότι υπάρχει κάπου να σταθείς.

Και καθώς αφήνεις το βάρος σου, βρίσκεις πού να πατήσεις.

ΥΠΑΡΧΕΙ στήριγμα.

Νόμιζες ότι πατούσες στο κενό, αλλά πατούσες πάνω σε κάτι που ο Θεός έβλεπε από την αρχή.

Αυτό είναι το σημείο που βρίσκω όμορφο.

Η αλήθεια είναι ότι το να κάνεις ένα βήμα πίστης είναι στην πραγματικότητα απλώς μια ψευδαίσθηση, γιατί υπήρχε ένα αόρατο σκαλοπάτι εκεί όλη την ώρα. Απλώς χρειαζόταν πίστη για να πιστέψεις αυτό που δεν μπορείς ακόμη να δεις.

Και μερικές φορές σκέφτομαι ότι ο λόγος που ο Θεός αφήνει το σκαλοπάτι αόρατο είναι επειδή αυτή είναι η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ.

Θα Τον εμπιστευτείς περισσότερο από αυτό που βλέπεις;

Αν σου έδειχνε ολόκληρη την πλατφόρμα, κάθε σκαλοπάτι και ακριβώς πού θα οδηγούσε, θα μπορούσες να προχωρήσεις στηριζόμενος στη δική σου εικόνα του δρόμου.

Όταν όμως δεν το βλέπεις, πρέπει να εμπιστευτείς τη δική Του.

Λέμε: «Θεέ μου, δείξε μου το έδαφος και μετά θα κάνω το βήμα».

Μερικές φορές Εκείνος λέει: «Κάνε το βήμα και θα βρεις το έδαφος».

«Διότι περπατάμε με πίστη, όχι με όσα βλέπουμε». Β΄ Κορινθίους 5:7.

ΠΕΡΠΑΤΑΜΕ. Κινούμαστε. Αφήνουμε το βάρος μας κάπου για το οποίο τα μάτια μας δεν μπορούν ακόμη να μας καθησυχάσουν.

Και μετά φτάνουμε στο επόμενο σκαλοπάτι.

Γιατί το ότι βρήκες μία φορά πού να πατήσεις δεν σημαίνει ότι ο Θεός ξαφνικά σου δείχνει όλη τη σκάλα.

Στέκεσαι πάνω σε κάτι που σε κράτησε. Αλλά μπροστά σου υπάρχει πάλι νερό.

Άλλη μια συζήτηση. Άλλη μια απόφαση. Άλλη μια άγνωστη περίοδος. Άλλη μια στιγμή που δεν μπορείς να δεις πώς θα βρεις στήριξη.

Και πάλι σου ζητά να Τον εμπιστευτείς.

Αυτή τη φορά όμως έχεις κάτι να θυμηθείς.

Το έδαφος κάτω από τα πόδια σου ήταν κάποτε το βήμα που φοβόσουν να κάνεις.

Δεν μπορούσες να δεις πώς θα περνούσες εκείνη την περίοδο. Δεν ήξερες από πού θα ερχόταν η δύναμη. Δεν είχες ιδέα πώς θα έβρισκες πού να πατήσεις.

Κι όμως, να που είσαι εδώ. Στέκεσαι κάπου που κάποτε νόμιζες ότι θα βούλιαζες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η διαδρομή ήταν χωρίς πόνο. Σημαίνει ότι ανακάλυψες στήριξη που δεν μπορούσες να δεις από εκεί που ξεκίνησες.

Γιατί λοιπόν υποθέτουμε τόσο εύκολα ότι το επόμενο αόρατο σκαλοπάτι θα είναι αυτό που δεν μπορεί να μας κρατήσει;

Ο Θεός δεν σε έφερε ως εδώ για να σε εγκαταλείψει στην άκρη.

Όταν σε καλεί να προχωρήσεις, ξέρει τι υπάρχει κάτω από την επιφάνεια. Ξέρει πώς θα σε κρατήσει, ακόμη κι όταν εσύ δεν βλέπεις ακόμη πώς θα σταθείς.

Δεν χρειάζεται να λύσεις κάθε απορία πριν κινηθείς. Δεν χρειάζεται να νιώσεις το έδαφος κάτω από το επόμενο πάτημά σου κρατώντας και τα δύο πόδια ακριβώς εκεί που είναι.

Έρχεται μια στιγμή που η εμπιστοσύνη πρέπει να γίνει βήμα.

Κι αν εκεί βρίσκεσαι τώρα, θέλω να σε ενθαρρύνω. Αυτό που μοιάζει με τίποτα μπροστά σου μπορεί απλώς να είναι άλλο ένα αόρατο σκαλοπάτι για το οποίο ο Θεός σου ζητά να Τον εμπιστευτείς.

Κάνε το βήμα της πίστης.

Άφησε τα πόδια σου να ανακαλύψουν αυτό που τα μάτια σου δεν μπορούν να δουν.

- Adam