न दिसणाऱ्या पायऱ्या.

लहानपणी मला जादूगारांचे प्रयोग बघायला खूप आवडायचे.

आणि माझ्या आवडत्या जादूगारांपैकी एक होता Dynamo. माझ्या दृष्टीने तो त्या वेळच्या उत्तम जादूगारांपैकी एक होता.

एका प्रयोगात तो पाण्यावर चालत असल्यासारखे दिसले. एक लहान ख्रिस्ती मुलगा म्हणून टीव्हीवर ते पाहताना एकाच वेळी आश्चर्य आणि थोडी भीती वाटल्याचे मला आठवते.

मी बसून विचार करत होतो, “अरे बापरे. हे फक्त येशूच करू शकतो असे मला वाटत होते.”

अर्थात, तो एक आभास होता. त्या प्रयोगाचे एक संभाव्य स्पष्टीकरण असे आहे की पाण्याच्या पृष्ठभागाच्या अगदी थोडे खाली एक पारदर्शक मंच होता, जो पाहणाऱ्यांपासून लपलेला होता.

कल्पना अशी की त्याला त्यावर चालता यावे इतका तो पृष्ठभागाच्या जवळ होता, पण पाण्याखाली लपल्यामुळे त्याला आधार देणारे काय आहे हे दिसत नव्हते.

प्रेक्षकांना तो काहीही नसलेल्या जागी पाऊल टाकत असल्यासारखे दिसते.

पण त्याच्या पायांखाली काहीतरी भक्कम असते.

न दिसणाऱ्या पायऱ्या.

आयुष्यातला बहुतांश काळ देवाबरोबर चाललेला आणि त्याच्याबरोबर चालणाऱ्या कुटुंबात वाढलेला असल्याने, देवाबरोबरचे आयुष्य कितीदा असेच वाटते याचा विचार माझ्या मनात येत राहतो.

देव तुम्हाला पाऊल टाकायला सांगतो. तुम्ही समोर पाहता, आणि फक्त पाणी दिसते.

रस्ता नाही. दिसणारा पाया नाही. तिथे आपला भार टाकून उभे कसे राहायचे हे समजावणारे काहीच नाही.

आणि लगेच भीती वाटते.

“देवा, तिथे पाऊल टाकले तर मी सरळ आत पडेन. मला पेलण्यासाठी तिथे काहीच नाही.”

पण असेल तर?

पायरी आधीच तिथे असेल आणि फक्त तुम्हाला ती दिसत नसेल तर?

त्या लपलेल्या मंचाचा क्षणभर विचार करा.

तुम्हाला तो दिसतो की नाही यामुळे तुमचा भार पेलण्याच्या त्याच्या क्षमतेत अजिबात फरक पडत नाही. तुमच्या लक्षात आल्यावर तो भक्कम बनत नाही. तो तिथे आहे हे तुम्हाला कळण्याआधीही भक्कमच होता.

पण तुम्ही काठावर उभे राहून, पाण्याखाली काहीतरी आहे हे डोळ्यांना सिद्ध होईपर्यंत पाऊल टाकायला नकार देत असाल, तर तुम्हाला कशाने आधार दिला असता हे कदाचित कधीच कळणार नाही.

आणि मला वाटते, इथेच श्रद्धा येते.

कधीकधी तुम्हाला कशाचा आधार मिळेल हे दाखवण्याआधी देव पुढे जायला सांगतो.

पायांखाली जमीन असल्याचा दिलासा मिळण्याआधी तो आपल्या शब्दावर विश्वास ठेवायला सांगतो.

पाऊल आधी येते. शोध नंतर लागतो.

ओळखीच्या जागेवरून तुम्ही पाय उचलता. तुमचा भार पेलू शकणार नाही असे दिसणाऱ्या जागेकडे नेता. दिसणारे सर्व काही तुम्हाला आहे तिथेच थांबायला सांगते.

पण उभे राहायला जागा आहे असे सांगणाऱ्यावर विश्वास ठेवून तुम्ही पाऊल टाकता.

आणि भार टाकताच तुम्हाला पाय टेकवायला आधार मिळतो.

पाया आहे.

तुम्हाला वाटले तुम्ही रिकाम्या अवकाशात पाऊल टाकत आहात. पण देवाला सुरुवातीपासून दिसत असलेल्या कशावर तरी तुम्ही पाऊल टाकत होतात.

हीच गोष्ट मला सुंदर वाटते.

खरे तर, श्रद्धेने पाऊल टाकणे हा एक आभासच आहे, कारण न दिसणारी पायरी तर संपूर्ण वेळ तिथेच होती. तुम्हाला अजून दिसत नाही त्यावर विश्वास ठेवण्यासाठी फक्त श्रद्धेची गरज होती.

आणि कधीकधी मला वाटते, देव पायरी न दिसू देण्याचे कारण हीच परीक्षा असणे आहे.

दिसणाऱ्या गोष्टींपेक्षा त्याच्यावर जास्त विश्वास ठेवाल का?

त्याने संपूर्ण मंच, प्रत्येक पायरी आणि त्या नेमक्या कुठे पोहोचवतील हे दाखवले, तर तुम्ही रस्त्याबद्दलच्या स्वतःच्या दृष्टीवर अवलंबून पुढे चालू शकता.

पण तुम्हाला दिसत नाही तेव्हा तुम्हाला त्याच्या दृष्टीवर विश्वास ठेवावा लागतो.

आपण म्हणतो, “देवा, जमीन दाखव, मग मी पाऊल टाकेन.”

कधीकधी तो म्हणत असतो, “पाऊल टाक, आणि तुला जमीन मिळेल.”

“कारण आपण दृष्टीने नव्हे, तर विश्वासाने चालतो.” २ करिंथकरांस ५:७.

आपण चालतो. हालचाल करतो. जिथल्या आधाराची डोळे अजून खात्री देऊ शकत नाहीत, तिथे आपला भार टाकतो.

आणि मग पुढच्या पायरीपाशी पोहोचतो.

कारण एकदा पायाला आधार मिळाला म्हणजे देव अचानक संपूर्ण जिना दाखवतो असे नाही.

तुम्हाला पेलणाऱ्या कशावर तरी तुम्ही उभे आहात. पण समोर पुन्हा पाणी आहे.

आणखी एक संभाषण. आणखी एक निर्णय. आयुष्यातला आणखी एक अनोळखी टप्पा. तुम्हाला कसा आधार मिळेल हे दिसत नसलेला आणखी एक क्षण.

आणि पुन्हा तो स्वतःवर विश्वास ठेवायला सांगतो.

पण या वेळी आठवण्यासाठी तुमच्याकडे काहीतरी आहे.

आज पायांखाली असलेली जमीन म्हणजेच एकेकाळी टाकायला भीती वाटलेले पाऊल होते.

तो टप्पा कसा पार कराल हे दिसत नव्हते. बळ कुठून येईल हे माहीत नव्हते. पायाला आधार कसा मिळेल याची कल्पनाही नव्हती.

तरी तुम्ही इथे आहात. एकेकाळी आपण बुडू असे वाटलेल्या जागी उभे आहात.

याचा अर्थ प्रवास वेदनारहित होता असा नाही. सुरुवातीच्या जागेवरून न दिसलेला आधार तुम्हाला सापडला, असा त्याचा अर्थ आहे.

मग पुढची न दिसणारी पायरी आपल्याला पेलू शकणार नाही असे आपण इतक्या लवकर का मानतो?

फक्त काठावर सोडून देण्यासाठी देवाने तुम्हाला इतक्या दूर आणलेले नाही.

तो तुम्हाला पुढे बोलावतो तेव्हा पृष्ठभागाखाली काय आहे हे त्याला ठाऊक असते. तुम्ही कसे उभे राहाल हे अजून दिसत नसले, तरी तुम्हाला कसे पेलायचे हे त्याला ठाऊक असते.

पुढे जाण्याआधी प्रत्येक प्रश्न संपवण्याची गरज नाही. दोन्ही पाय जागच्या जागीच ठेवून पुढच्या पावलाखालची जमीन आधी जाणवायला हवी असे नाही.

विश्वासाचे पाऊल व्हावे लागते असा क्षण येतो.

आणि तुम्ही सध्या तिथेच असाल, तर मला तुम्हाला धीर द्यायचा आहे. समोर काहीच नाही असे दिसणारी जागा कदाचित देवाने आपल्यावर विश्वास ठेवायला सांगितलेली आणखी एक न दिसणारी पायरी असेल.

श्रद्धेचे पाऊल टाका.

तुमच्या डोळ्यांना दिसत नाही ते तुमच्या पायांना शोधू द्या.

- Adam